Best Caption For Self Novels & Stories

Sumuko at tumigil ka para sa sarili mong kapakanan. Para sa susunod na laban maging malakas ka at kaya mo ng harapin ang lahat ng sakit na pagdadaanan mo sa buhay. It's not selfish if you choose to love yourself. It's the way to improve or enhance yourself. Matapos kong pakalmahin ang aking sarili. Tumayo ako sa pagkakaupo ko at lumabas ng kwarto. Like what I expect, nakita ko si Bryson na nakaupo sa loob ng kaniyang opisina dito sa bahay.

Mabuti nalang hindi nag crack 'yung salamin kasi ang bantot ko palang umiyak. Artista lang yata may karapatang tumingin sa salamin habang umiiyak. Hindi nag babago mukha nila, maganda parin. Nag picture ako ng sarili ko na umiiyak bago nag my day. May caption na "Tired" sa pag edit ko bago ipinost. Maraming nakakita, mga marites na kapitbahay namin pero 'di naman nag re-react. Makikichismis na nga lang sana naman nag react na. Mga wala sigurong load. Buburahin ko na sana post ko ng tumawag si Tzaddi.

"Hmm... dahil ba hindi ka nakapunta sa water fountain at see-saw?" "Hindi... hindi 'yun. dahil ikaw ang kasama ko. Akala ko kasi sa mga romance drama series lang nangyayari na magkakaroon kayo ng date o moment ng crush mo, lalo na sa kagaya ko, akala ko imposibleng ma-inlove ang isang autistic na kagaya ko." "Huwag mo kasing dine-degrade ang sarili mo. Isipin mong unique ka. You should never see yourself as anything less. You are unique. You can paint. You are good at chess, I admire you being number two in your class."

Mahinahon niyang dagdag. "I'm a useless friend," he whispered and just started eating on his own. "Everyone is an angel that has a monster inside them, that they have to defeat. But sometimes that monster inside you will be the one to help you not to get hurt by others, because of selfishness." Napatingin ako kay Zai na prenteng nakasandal ang ulo sa sofa at nakatitig sa akin habang nagsasalita. "Ang tanong, ang tanong—"

Hindi dahil sa pagkapahiya kundi dahil hindi ko gaanong naiintindihan ang sinasabi niya. Wala akong gaanong alam sa business ngunit alam ko na gagawin ng mga kalaban niya ang lahat para ilaglag siya. Kapangyarihan ang labanan dito. Iyon ang wala ako. “But the worst enemy is, ourselves," Nasalo ko ang titig nito matapos sabihin iyon. Nagsalubong naman ang mga kilay ko. “Huh? Anong ibig mong sabi–"

Alam kong wala akong karapatang mag react. "Hindi pa nga naging kayo over maka react. Na para bang may chance. So funny, self. Delulu ka na talaga." Mahina kong tinapik-tapik ang magkabilang pisngi. Binasa ko ng tubig ang aking mukha at napabuntong hininga. Bumaba ang tingin ko sa dibdib. "Karapatan mong masaktan? Arte mo masyado. Hindi bagay. Hinding-hindi mangyayari ang iniimagine mo. So please ha, huwag makapal ang mukha dahil masasaktan ka. Huwag umasa. Love yourself nalang. Keep your feelings to yourself." Parang timang kong kinausap ang sarili. Nanunubig ang mga mata, nagbabadya ang pagtulo ng luha.

“Stay quiet. That’s the smartest move you’ll ever make.” Napahinga ako ng malalim, halos mapasigaw. “You know what, Adrian? Hindi ako laruan ng empire mo. Hindi ako robot na tahimik lang. Kung akala mo matatakot ako sa mga camera, nagkakamali ka. I’ve been misjudged my whole life. Surviving is my specialty.” Tahimik siya. As in tahimik. Tapos bigla niyang sinabi, mahina pero matalim: “Then prove it.”

sabi ko " Hindi ako nag aalala sa kung ano man,at hindi ako natatakot sa kung sino man, Kaya kung nag aalala ka sa kaligtasan ko, I can also take care of myself." sabi naman nya "Kailangan ko paring Umalis." sabi ko " Not a problem to me" sabi nya " But let me get this straight. What exactly are you?"dagdag nya " I'm just a good for nothing" sabi ko

'no voice is as mean as our own voices are to ourselves'. Lagay ko sa caption at inupload ang picture. Isa yan sa mga quotation na sinabi nang isa sa mga iniidolo kong singer at kahit papaano ay maiiugnay ko yon sa nararamdaman ko ngayon. Sa kabila ng gutom ay mas pinili kong magscroll sa newsfeed ko at umabot na rin ng halos 300 reactions ang inupload kong picture sa loob lamang ng limang minuto. Kakatuwang sa dami ng mga iyon ay wala man lang nangamusta sa akin. I let out a deep sigh.

Kainis! 'Limot mo na siya self kaya umayos ka! Iyang pagiging marupok mo ang nagtulak sa iyo kaya ka nga napasabak sa buwis buhay na training eh tapos sa isang iglap, magiging marupok ka lang. Haysssst, isusumpa na talaga kita self' of course sa sariling isip ko lang iyun sinabi. Hindi po pwedeng iparinig sa iba dahil baka mapagkamalan akong baliw.