Black Tagalog Novels & Stories

Double meaning pala talaga. "Ang pilyo mo talaga!".sabi niya at tinawanan ko nalang siya,pero sumakay rin lang siya saakin at sinabayan namin ang mga taong maingay na sinasabayan ang kanta ng banda. "...you need someone,willing to give the heart and soul to you.. ...promise you forever,but baby thats something i cant do.." Ohh..i could say that i'll be all you need.. But that would be a lie..

"Anong ginagawa n'yo d'yan?" May isang malaking boses na nagsalita at mabilis nitong nakuha ang atensyon ko, mga Guerrero! Napaatras ako dahil hindi ko sukat akalaing na mabilis silang makakarating dito sakay ang kanikanilang kabayo. Katulad din sila ng Guerrero ng mga taga-Rialacande pero sila ay may malagintong kulay ng mga s*****a at isang logo na ngayon ko lamang nakita.

Tatawagin ko na sana sila ng may narinig na naman akong boses. I stopped walking and looks around. "Eleastein!" Boses babae iyon na paulit-ulit na tinatawag ang pangalan ko. Sa tuwing tinatawag niya ako ay umi-echo ang boses niya. "Eleastein! Nasaan ka?" Her voice, I can feel it she's almost crying. "Eleastein! Eleastein!" Who is she? Why she's calling me? Teka bakit english na naman language ko? Ang hilig talagang mag english nitong si Author lols.

It was completely secluded, away from the bustling city noise. "Nasaan tayo?" untag niya, her voice barely a whisper as the engine died, wrapping them in a sudden, heavy silence. Khail unbuckled his seatbelt and turned his head to look at her, his eyes dark and unreadable under the dim parking lights. "My place. Dito tayo mag-uusap nang walang istorbo."

Umupo siya at marahas na hinawakan ang baba ko. Natawa ako sa naisip. Madulas? Anong klaseng mindset ba ang meron siya? Kinder 1? E kahit bata alam ang salitang 'madulas', means nadulas ng hindi sinasadya. Bob0! “Your face looks familiar to me, nag kita na ba tayo dati?” tanong niya at ginilid-gilid ang baba ko. Tila ba'y sinusuri niya ang mukha ko.

Hinawakan ni Dana ang kamay ni Marcus, at binigyan siya ng nakaka-encourage na ngiti. “Pinagkakatiwalaan kita, Marcus.” Matatag niyang sabi. Huminga nang malalim si Marcus at nagtipon ng lakas ng loob. “Dana, ang lolo ko, si Michael Montserrat, ang Godfather o lider ng isang Mafia group, ang “La Familia.” Panimula niya. Nagulat si Dana sa narinig. “Mafia? Alam ko ‘yun, pero sa mga pelikula lang naman… Ano ba talaga ang ginagawa ng mga Mafia?”

Pareho silang marunong kumain mag-isa kaya naman hindi na ako masyadong namomroblema pagdating sa pagpapakain. "Opo," sabay na sagot nila sa slang na Tagalog. Natigilan ako ng ilang segundo sa pagta-Tagalog nila. Simula nang lumaki ang kambal at natutong magsalita, kailanman ay hindi ko sila narining ng gano'n. Kahit pa paminsan-minsan ko silang kinakausap sa Tagalog na lenggwahe ay panay ang Ingles nila sa akin. Kaya naman hindi ko maiwasan na magulat, idagdag na rin ang bigla kong pagkaalala sa isang tao.

Halos umusok na ang aking tainga at ilong dahil sa inis. "Baka naman black out? Or ganito ang concept ng restau ngayong gabi, pang-halloween." Nilingon ko siya dahil alam kong imposible iyon. Halloween? Summer na at ang tema nila ay Halloween? "Bakit kasi hindi muna tayo pumasok? Kung sarado ibig sabihin close. . . I mean hindi nila tayo maki-cater." Parang lutang si Gieselle ngayong gabi. Kung ano-ano ang sinasabi na purong mababaw naman. Hindi ako sanay na ganito siya.

Parang pinipiga ang puso ko sa loob. “H’wag naman pati si Mama. Huwag naman pati siya. Maawa Ka naman sa ‘kin.” Huminga ako nang malalim bago muling pinunasan ang mga luha kong walang humpay sa pag-agos. “Sa buong buhay ko, ngayon lang. Ngayon lang ako magmamakaawa nang ganito. Pakiusap naman...” Umiling ako kasabay nang muling pagtulo ng luha galing sa aking mga mata. “Huwag si Mama. Huwag mo Siyang kunin sa ‘kin. Hindi ko kaya.” Mas lalong akong umiling kahit hilam na hilam na sa luha ang mata ko. Kahit nahihirapan na akong huminga dahil pakiramdam ko’y may malaking bago na nakadagan sa dibdib ko. “Pakiusap, hindi ko kaya. Hindi ko alam ang gagawin kung wala si Mama. Hindi ko kakayanin mab

Tatawa tawa kong saad sa kaniya habang pinupunasan ang mga luha ko. “Akala ko naman kung ano na, tara na?” malambing niyang saad at inilahad sa akin ang kamay niya. Hinawakan ko naman iyun at sabay na uli kaming naglakad. “Bakla ka talaga no?” “Hoy anong bakla ka jan, tears of joy yun. Ang hilig mo kasi sa mga biglaan eh nagugulat tuloy ako sa mga sinasabi mo.”