Cabin In Tagalog Novels & Stories

Kabanata 47 Sunset HINDI ko na namalayan ang pag-takbo ng buong oras sa byahe himpapawid dahil buong oras, tulog ako. Nagigising lang paminsan minsan kapag umaalog ang eroplano. "Thank you po Ma'am," pasasalamat ng crew sa akin ng ako na ang baba ng nakarating na kami sa destinasyon. Sa Palawan.

"I want you to be happy, but I also want to sleep at night knowing na hindi basta-basta pwedeng may sumilip sa bintana natin." Bumuntong-hininga ako pero alam kong tama siya. Nilipat ko ang page sa susunod na option. "Heto, sa Baguio naman. It's a log cabin style pero modern ang loob. Malaki ang bakuran at napapalibutan ng mga puno ng pino. Secure ang perimeter dahil nasa loob ito ng isang exclusive estate na iilan lang ang bahay." "That looks better," komento ni Kalix. "Anong sabi ni Marco? Hindi ba may project din siya sa bandang Hilaga?"

May kakayahan din syang lumipad pero limitado ang tagal nito. Nakaupo lamang si Luna habang ipinapaayos ang mga kakailanganin nya sa pag alis. Hindi mabura sa kanya ang ngiti, palihim syang tinitignan ni Sheena. Si Gray ay nakaupo lamang sa balikat ni Luna. May kumatok sa malaking pinto na kulay indigo. Mataas iyon at gawa sa kakaibang kahoy, kung titignan ay mapapaisip ka kung gaano kabigat iyon para itulak.

It was the kind of silence na punong-puno ng unspoken peace. Pagdating nila sa cabin, ginabi na. Hindi dahil sa tagal ng biyahe, kundi dahil pinili nilang hindi magmadali. Ang cabin ay isang modernong wooden structure na may malalaking salamin, overlooking the snowy forest. May path ng ilaw sa kahabaan ng porch. Sapat lang ang liwanag, at malamig ang paligid pero hindi nakakakaba. “Wow…” bulong ni Celle habang lumalakad papasok. She took her time appreciating every detail—ang scent ng wood, ang fireplace na may naka-setup nang logs, at ang bookshelf na puno ng lumang hardbound novels.

Umiiyak na sabi nito. "Tingin mo maniniwala ako?" "Hindi pa ba sapat ang pagpunta namin ni Maru sa Tagaytay? Ang lugar na yun ay nagsilbing tahanan naming dalawa. Saksi ang lugar na yun kung gaano namin kamahal ang isa't isa." "Kaya nagmamakaawa ako sayo M-mara. H-hayaan mo na k-kami ni Andrew. Kami talaga ang nagmamahalan. Please Mara please..." pagmamakaawa nito habang nanatiling nakaluhod.

Binuhat niya ako habang paakyat sa isang hindi naman kataasan na hagdanang kahoy. Iginala ko ang mata. Tree house? Malaki at sosyal na tree house? May ganito pala dito sa Pilipinas? Sa TV ko lang nakikita ang mga ganito. Inilapag niya ako sa isang malambot na sofa at binuksan ang mga blinds sa salaming bintana. Mula rito ay kita ang iba pang nagtatayugang mga puno at ang asul na dagat.

Kiel Inip na inip na ako dito sa probensiya walang mga babae na mapaglilibang ko at walang bar na pwede puntahan narito lang ako sa bahay Ng tita ko. Kasama ko si lovely pero lagi itong NASA loob lang Ng kuwarto niya lalabas lang Kong magluluto o may kukunin lang sa labas. Bahay iskulahan lang din ito. Hindi nga ito nakikipag -usap sa akin.

At kung bakit tila nasa likod ko lamang siya ng mga sandaling iyon. Sakay ng private jet nila Yuki ay mabilis kaming nakarating sa Puerto Princesa International Airport. Pagkatapos ay sinundo kami ng private car papunta sa Occidental Mindoro kung saan nakatira ang ate ako. Barangay Bangkawan ang pangalan ng lugar nila. Para maiwasang mapag-tinginan ng mga tao ay nag-arkila na lang kami ng trycicle at pina-stand by na lamang ang driver nila Yuki. May kasabay kami noong babae sa trycicle. Naisipan kong magtanong.

Kabanata 49 - Hurry Up BUMABA si Aslan sa hagdan para silipin ang ina niya. He decided to place his mother downstairs and occupy one of these guest rooms. Tatlo lang ang guest room sa ibaba at lahat ay nasa itaas na, pero dahil sa kalagayan ng ina niya sa sakit nito, mas minabuti niya na hindi na ito mapapagod sa kapapanhik panaog.

Pabilis nang pabilis si Leonardo sa paglalakad kaya naman itinaas ko na ang ibabang bahagi ng aking aking saya para mas makalakad ng ayos. Ilang liko ang ginawa namin bago marating ang labas ng palasyo at mula dito sa aking kinatatayuan ay naririnig ko na ang ingay ng sentro ng kasiyahan. "Cenn! Huwag ka nang tumunganga d'yan!"