Co Parenting In Tagalog Novels & Stories

I felt the sadness in his voice. “Galit kaba sa amin anak?” tanong ni mama sa akin at hinaplos niya ang aking mukha. Tumulo ang luha sa mga mata ko. “Inaamin ko po na mayroon akong pagtatampo sa inyo dahil hindi ninyo sinabi sa akin ang katotohanan ng maaga. Hindi ko alam kung bakit ayaw sa akin ng lahat, ngayon ay malinawag na sa akin ang lahat. But I wanted to thank the both of you for taking care of me, for treating me as your child. You gave me a home, a family. Kung hindi dahil sa inyo baka matagal na akong patay. Thank you," niyakap nila akong dalawa and everything felt a little fine.

singhal ni Aling Marie kay Cooper. " Ma, wag naman ho ganyang klasing tanong" saway ni Ally sa mama niya at sinulyapan si Cooper na parang humihingi ng paumanhin. " Hindi!!! Kahit kailan hindi ko nakita tong lalaking ito. Aba, ang swerte niya sayo Alejandra dahil no boyfriend since birth ka pa". dagdag pa ng mama niya na ikinapadyak ng paa ni Ally dahil sa kahihiyan. Samantalang si Cooper ang kanina pang ngiting na pinipigilan ay tuluyan ng nabitiwan." wag mo ko padyak- padyakang bata ka ha, gusto ko lang kilatisin tong lalaking ito" singhal ng mama niya sa kanya sabay turo kay Cooper na kalma pa rin sa inuupuan.

Puno ng pagmamahal na salita ko. Para sa'kin nag-iisa lang si Papa, si Alejandro Soriano siya ang Papa ko at si Cassandra Castelo ang Mama ko sila lang dalawa ang pamilya ko. "Mahal din kita anak, mahal na mahal ko kayo ng Mama mo. Pasensya ka na kay Papa ha' kung kailangan na iwan kita d'yan ng mag-isa. 'Darating ang araw na maiintindihan mo rin ako anak. Kung bakit kailangan na hindi tayo palaging magkasama. Sana intindihin mo na lang si Papa ha'?" Wika nito sa malungkot na tono.

biglang kumento ko habang nagwawalis. "Pasensya na talaga anak kung kinailangan mong mahinto sa pag-aaral mo, alam mo naman ang sitwasyon natin, simula noong namatay ang ama ninyo ay naghirap tayo" napabuntong hininga si inay saka nagpunas ng pawis.

Ang mga bata, na kanyang naging inspirasyon para magsikap, para magtagumpay, para magkaroon ng mas magandang buhay. “Mommy, Dito na po tayo titira?” Tanong ni Cooper ang anak niyang Lalaki. Ang kanyang mga mata ay puno ng pagtataka at kaba. Ang kanyang maliit na kamay ay mahigpit na nakahawak sa kamay ni Carol.

“Sinong tumae dito?” Ang tatay ko, sina Queenie, at Rosie ay naglalakad sa likod. Napasimangot din sila sa baho. Gayunpaman, ang pagkakita sa mga kasambahay na natataranta sa harap ng tatay ko ay pumukaw sa kanyang dignidad.

Malakas na din ang mga hikbi ko. "How about Wyatt? Ayaw mo bang maging buo tayo?" Sino ang ayaw ng buong pamilya? Ako ba na walang pamilyang kinalakhan? "Iiyak kami, Moon. Please doon lang kami kung nasaan ka. Ayoko nang malayo sayo, Baby." "We can co-parent, Lexus." Saad ko sa mababng boses at umiiyak pa rin. "Siya nalang muna ang isipin natin."

rason ko. Hindi ko ilarawan ang mukha niya sa sobrang iritasyon. "Co-parenting pero nakatira ka sa bahay niya." "We have an agreement. Hahayaan niya akong malaya kung titira ako sa kanya."

Ang ibig ko naman kasing sabihin is mag-ampon kami ng pets tapos aalagaan namin, edi parang anak din ‘di ba? “I mean mag-alaga tayo ng pets tapos co-parenting ganun.” Masyado bang mabilis? Sabagay wala namang kami, and hindi ko alam if gusto niya ako pero ako gusto ko siya. Hindi ko rin alam kung magkaibigan ba kami. Siguro partner kasi may gagawin kaming project together. “Co-parenting? You think that will work? Isa pa we’re not even in a relationship eh.”

“Yes, but I will go where Mama is. Always.” Hindi ko maiwasang ngumiti sa kanyang sagot. Sa loob ng mga taon, inihanda ko na siya para sa momentong ito—tinuturuan siya hindi lamang tungkol sa aming natatanging sitwasyon bilang pamilya kundi pati na rin sa konsepto ng co-parenting.