Coincidence I Think Not Novels & Stories

Baka coincidence lang talaga na nandoon siya. Pero kung totoo ngang sinusundan niya talaga ako, ibang usapan na ‘yon, ‘no! Ang creepy na nga kung iisipin lalo pa at hindi ko pa naman siya talaga kilala noong mga oras na ‘yon. Pero habang kausap ko naman siya kanina ay okay naman siya. Baka nga talagang nag-o-verthink lang ‘tong si Lorreine at coincidence lang na nandoon siya sa parking.

Hindi maaaring ganoon. Masyadong maraming coincidence ang nangyayari sa mundo. Hindi lahat ay konektado. Dahan-dahan akong huminga bago ko itinaas ang tingin ko kay Leon. “Coincidence.” Iyon lang ang sinabi ko. Bahagya siyang nagtaas ng kilay. “Coincidence?”

Does coincidence really exist or is it just the way how people comforts themselves? Author's Pov: Ilang taon ka na ba? Ilang taon mo na bang niloloko ang sarili mo na lahat ng aksidenteng nangyayari sa buhay mo ay hindi basta-basta lamang na aksidente. Paano kung ang mga aksidenteng mga senaryong nangyayari sa buhay mo ay siya na palang tadhanang hindi mo nanaising malaman. Naniniwala ka ba talaga sa aksidente? O ginagawa mo lang tanga ang sarili mo para maiwasan ang ideyang gano'n talaga ang kapalaran mo? Nakakatawa mang isipin, pero mananatili at mananatiling nasa panganib ang buhay mo kung talagang ito ang nakatadhana sa'yo.

sabi nito, namulsa. "Alam mo, wala daw coincidence sa mundo. Lahat ng nagaganap ay nakatakdang maganap. Lahat ng nagtatagpo ay nakatakdang magtagpo. It was only a matter of right time. Kapag hindi pa oras, hindi puwedeng ipilit ang isang bagay. Parang prutas na kapag hindi pa magulang o hinog ay hindi mo puwedeng pitasin dahil magiging matabang lang iyon. Kulang sa tamis. Minsan nga umaasim pa." " Naniniwala ka ba roon, Hillary?"

Wala siyang panahon para isipin kung bakit ito nandito. “What a coincidence, Gigi. Mukhang pinagtatagpo talaga tayo ng tadhana dahil kahit sa malayong lugar, kahit sa liblib na probinsya ay nagkita tayo.” Kinindatan siya nito at preskong ngumiti. Mataman itong pinagmasdan si Georgina bago tumaas ang isang sulok ng labi at malamig na ngumiti. “Tama ka. A coincidence. Too much of a coincidence that it looks like it's not a coincidence, right?”

Ang larawan ng nawawalang batang babae. At habang mas matagal ko itong tinitingnan... Mas lalo akong naiinis. Dahil kahit ako ay hindi maikakailang may pagkakahawig. Ang mga mata. Ang hugis ng mukha. Kahit ang ngiti. Damn it. Napabuntong-hininga ako. Hindi ako naniniwala sa coincidences. Hindi sa mundong ginagalawan ko. At kung may isang bagay na natutunan ako sa business world...

At ang patay na iyon ay may kaugnayan sa kanya. Sabi nga nila, kung wala kang ginawang masama, hindi mo kailangang matakot sa multong kumakatok sa gabi. Siguradong takot na takot siya ngayon, at patuloy na iniisip kung ano nga ba ang relasyon namin ni Ria De Leon. Isa ba itong aksidente? O isang sinadya? Ngunit alam nating lahat na bihira ang tunay na “coincidence” sa mundong ito. Ang mas madalas ay ang mga planong matagal nang pinaghahandaan.

Hindi ako sumagot at ibinalik ko na lang ang tingin ko sa lapida na kinasusulatan ng pangalan ng mga magulang ko. "How about you and your Justin being a real-life soulmate? Bakit hindi na lang iyon ang isipin mo?" mayamaya ay may halo nang kilig na sabi sa akin ni Jane. She even bumped on me mockingly as she raises her eyebrows up and down. Na-gets ko naman ang gusto niyang iparating at naging dahilan iyon para mapailing ako. "Hindi ko alam kung ilang ulit ko nang sinabi sa iyo ito pero... COINCIDENCE NGA LANG KASI LAHAT. It's not like our moms wanted us to live a fairytale. Or those in a romantic novel or movie."

Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ng tingin niyang iyon, pero mas lalo kong naalala ang biglang paghinga niya nang dumating ang teacher. Nanatili ako sa loob ng ilang segundo, tahimik na nakatingin sa saradong p***o. Relief. Iyon ang malinaw kong nakita sa mukha niya. Puwedeng dahil tapos na ang usapan namin, puwedeng dahil may klase siyang kailangang puntahan, pero may isang bagay na hindi ko maalis sa isip ko—ilang segundo bago dumating ang teacher, nasa punto na kami kung saan kailangan niyang sabihin kung sino ang kabilang boses na narinig niya nang gabing iyon. Hindi niya pa iyon nasasagot nang maayos, at biglang dumating ang teacher. Coincidence? Maybe. Pero bilang isang abogado,

“I’m not—” “You are.” Tumigil siya. Slowly, her hand went up to her cheek. Doon lang niya napansin. The tears. I swallowed. Hindi ko inaasahan na ganito siya magre-react. Hindi ganito kalalim. “Coincidence?” tanong ko, mas mahina. “Maybe you’re just assuming too much,” sagot niya, pilit pa ring matigas. “Maybe.” Lumapit ako. Dahan-dahan ang bawat hakbang while closing the gap between us.