Confession In Tagalog Novels & Stories

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon

Nang makalapit sa ina ay mahigpit niya itong niyakap habang umiiyak. "I'm sorry, Mommy. I'm sorry. It was all my fault. Kung hindi sana ako naglayas, hindi niyo na sana ako hahanapin. Hindi sana kayo maaksidente. It was all my fault. I'm sorry, mommy. I'm really sorry." She said while crying, ang kanyang mukha ay nakasubsob sa leeg ng kanyang ina.

Sabi niya na kinakabahan, nagsumbong kaya si manang mira? "Ayy oo nga pala." Sabi ng ina na natawa pa. "Kumain kana at para makapagpahinga kana." Dagdag pa nito. She was feeling guilty, hindi deserve ng magulang niya ang pagsinungalingan. Pagkaraay nilapitan ang ama at hinalikan din ito, "Iloveyou sweety." Sabi ng ama niya na ginantihan din niya ng "I Love You Daddy"

Napahawak ng batok ang binata at tumingala sa kisame. "Alam na ba ni Daddy?" walang maisip na sabihin si Miguel. "Hindi pa. Alam mo naman ang Daddy mo, wala nang pakialam sa Mommy mo iyon." "Kelan pa daw po?" "Ayon kay Mercy, pangalawang araw na atang nakaburol ang Mommy mo sa chapel." sagot nito. Tumango tango si Miguel. "Ako na po ang bahalang magsabi kay Daddy. Magpahinga na po kayo."

“Ipinapangako ko, sa harap ng langit, lupa, at lahat ng mga nilalang sa paligid na saksi sa tagpong ito na ikaw lamang ang aking mamahalin, Misan. Hanggang sa wakas.Hinding-hindi na tayo magkakawalay pa.” Naghalikan silang muli. Isang halik na puno ng pangako. Isang halik na walang wakas.

Hindi ko namalayang nanginginig na pala ang kamay ko sa tuhod ko. “Okay ka lang?” bulong niya. Tumango ako, pero hindi agad nakapagsalita. Nilunok ko muna ang bigat sa lalamunan ko. “Guilty,” bulong ko pabalik. “Lahat.” Napapikit siya. Saglit. Parang may binitawan siyang dekadang hininga. “Natapos din,” wika niya. “Hindi pa,” sagot ko. “May isa pa.”

"Oh My God! 'Yan na nga ba ang sinasabi ko! How did he confess? Bakit hindi namin alam?" "Tulog na kayong lahat that time. Nagpunta ako ng bathroom to vomit dahil ang lala ng hilo ko then boom, sinundan niya pala ako at doon na siya umamin." "Confessing feat vomiting yarn? Pero, mi, ano'ng feeling?" I shrugged. "I think I need to talk to him in sober." "Pero ano'ng pag-amin ba 'yong sinabi niya? Like, gusto ka niya noong naging kayo na ni Ki-"

Pu-ni-tive? Gusto kong umiyak sa inis.. Pakiramdam ko ay lalo akong naging mangmang sa harap niya. Ang tanging malinaw ko lang na naintindihan ay ang huling apat na salita. "H-Hindi ko po kayo maintindihan..." bulong ko, pilit na nilalabanan ang panginginig ng boses ko.

Mayamaya pa, hinablot ko ang aking kamay. Ito ang unang beses na may nag-confess sa akin. Kaya hindi ko alam kung ano ang isasagot ko. Ayokong saktan ang damdamin niya dahil nakikita ko sa kanyang mga mata na seryoso siya sa nararandaman niya.

Nagaalalang tanong niya. "Hindi ko alam, di ko maintindihan ang sarili ko 'Day parang gumugulo yung isip ko kapag palagi ko siyang kasama kahit kasama naman namin si Pao gulong gulo na ako di ko alam kung unting unti na ba ako nagkakagusto sa kanya or confession lang di ko maintindihan" mahabang paliwanag ko pero palusot ko lang yun kailangan ko lang nanigurado kung tama ba ito o hinde.