Cry Me A Sad River Novels & Stories

Ang nakatayo mismo sa harap ko ay si River. Halos hindi ko na siya makilala. Mukha siyang sabog na sabog, walang maayos na tulog, namumula ang mga mata at gusot-gusot ang damit, na tila ba hindi man lang naligo. He looked entirely frantic, malayong-malayo sa kalmado at corporate man na palagi niyang pinapakita kapag kasama si Briana. Bago ko pa man ma-process ang bigla niyang pagpapakita, biglang sumugod si River at mahigpit na hinawakan ang braso ko.

sabi ng isip niya. Matapos mag agahan ay nag tungo na sa opisina niya si Scott. Habang nasa daan nakita niya ang billboard ni Mica sa daan. Nag flashback sa isip niya ang nakaraan. "Why can't you make time for me?" sigaw ni Mica dito. "I'm sorry for giving you hard time Mica" bigkas ni Scott "I hate you!" sabay takbo ni Mica palabas ng office ni Scott

Pumatak ang luha niya. "Hey, hey..." River wiped her tears with his finger. "Huwag kang umiyak dito. Wala naman akong ginagawang masama sa 'yo." Napasinghap siya nang bigla siyang yakapin nito. "Stop crying, Maris. Don't make another scandal at baka mapatay na 'ko ni Sir nito." Mas lalo siyang napaluha. Bakit nito ginagawang biro ang kagagahan na nagawa niya rito noon?

Kung may mga bagay man sa buhay ko na nais kung makalimutan yon ay ang mga agam-agam sa puso ko na matagal ko nang dala-dala. Dahil ganun lang kabilis lumipas ang labing limang taon subalit ang lamat nito ay ang araw-araw na pumapatay sa akin. Minsan naisip kong para akong isang basag-basag na baso na pilit na pinag tatagpi-tagpi ang sarili para lang mabuong muli. Gayunpaman, ang malagyan ulit ng tubig ay isang dahilan para muli akong mabasag tulad ng kung paanong araw-araw kung pilit na binubuo ang aking sarili ay pilit din akong winawasak ng masasakit na alaala.

Sinimulan ko itong punuuin ng tubig. Hindi na... Ayoko na... Tama na... Hindi ko na kaya itong mga pananakit nila... Mas mabuti pang mamatay na lamang ako... Hinayaan kong mapuno ng tubig ang bathtub saka lumubog doon. Mas mabuti pang mamatay na lamang ako... "ANDRINA! DAMN IT! " Siya na naman iyon... Ang halimaw na iyon. Ayoko na... Ayoko na...

Pero ganito rin pala ang magiging ending. “Hey, are you crying?” tanong ni River nang mapatingin siya sa akin. “Ako?” Mabilis kong pinahid ang luha sa mga mata ko. “Hindi ah!” Tumawa ako, kahit nanginginig ang boses ko. “Bakit naman ako iiyak?” Pero kahit anong pilit kong tumawa, hindi ko na mapigilan ang mga luha. River stared at me for a moment. “Nalulungkot ka ba na hindi mo ako magiging tunay na asawa?”

sambit ko. She looks so nervous and she's panicking. She's telling me to go down. Pero ako ang kinakabahan sa ginagawa niyang paghila! “Bumaba ka na, River! Baba na, please?” pagpupumilit niya at hinila pa ako lalo na nauwi sa pagbagsak ko. _ “Stop crying,” natatawang sabi ni River habang patuloy akong umiiyak at umiinom ng buko na kinuha noong helper kanina. I am gently putting the cold compress in his bruised foot.

"Subukan natin. Hindi ko pa napapanood e." Naramdaman kong lumubog ang gilid ng kama. Pagbaling ko, si River ito na tumabi sa akin sa pagkakadapa. He was smiling at me. "Feel na feel ko 'yung sembreak ngayong taon," then he laughed. "Sana araw-araw nalang sembreak para araw araw tayong magkakasama."

“Hmm… anak, hindi ko pa ulit siya nakakausap simula noong kinuha kita. Pero siguro naman ay maayos siya roon. Nandoon naman si Sarah, pati ang asawa at kapatid mo, hindi ba?” Ngunit lalo lamang nalungkot si Bridgette. Bumalik sa kanyang alaala ang masasakit na araw sa piling ni Rico—ang mga sigaw, ang pananakit, pati na rin ang mga pagkakataong si Grace mismo ang sinasaktan. Hindi na niya napigilan ang pagtulo ng kanyang mga luha. Agad iyong napansin ni Wilfred. “Nak, ayos ka lang ba? May nasabi ba akong mali? Sige lang, sabihin mo sa akin. Nandito si Tatay, makikinig ako.”

Tinaas pa ni tatay ang hawak na baston na tila nagbabanta kaya lalong umugong ang tawanan. "O sige na ganda kanta ka na." Nilingon ko ang banda at sinenyasan. Unang pumailanlang sa ere ang keyboard. Tumingin ako kay ate Mikay at kuya Austin. Nakangiti silang dalawa na nakatingin din sa akin. Tinapat ko sa bibig ang mic. "If there were no words, no way to speak I would still hear you. If there were no tears, no way to feel inside, I'd still feel for you.."