Dealing With Stress Quotes นิยาย & เรื่องราว

“Magpahinga ka muna. Pwede rin na huwag ka munang pumasok sa kompanya. Ibibigay ko na lang sa ibang architect ang naiwan mong trabaho para hindi ka mahirapan—” Pinutol ko siya. “Kailangan kong pumasok. Magpapahinga ako ngayong gabi, pero tatapusin ko ang mga projects na hinahawakan ko.” Napatingin siya sa akin, malamig ang tingin. “Kira, bawal kang ma-stress. Kung hindi ka stress, mas mabilis tayong makakabuo.” Napakagat-labi ako. Ayokong makipagtalo pa. “Fine. Hindi muna ako papasok ng tatlong araw.”

"Totoong chismis ito, ano ka ba," "Kasi alam mo, mas maganda yung wala ka na lang pakialam sa buhay ng ibang tao kesa pag-chismisan pa. Wala ka naman mapapala roon. Mind our own business, sis, iwas sa stress, may peace of mind ka pa," casual na sabi ko.

Because. “Nothing,” she mumbled. “I… I forgot what I was about to say.” Mahina itong natawa sa kanya. “And that only means one thing: you needed rest, anak. Kailangan mong magpahinga. Hindi pwedeng mas mauna ka pang magkaroon ng Alzheimer’s disease kaysa sa akin. Masyado ka nang stress sa negosyo mo. Breathe in and breathe out. You need to relax, okay?”

ani ko. Hinipan ko ang kape tsaka sumimsim. Humagod sa lalamunan ko ang init no’n. Inamoy ko pa ang usok na nagmumula roon bago ako bumaling kay Leanne. “Pakiramdam ko ay mas lalo lang akong maii-stress kapag wala akong ginagawa, Leanne. My mind won’t stop thinking of things that makes me anxious, so it’s better to keep myself preoccupied to at least forget of the things that are stressing me out,” I said as a matter of fact.

Nabawasan nga ang pag-uutos sa akin ni Ashray pero tumindi naman ang ugali. “'Wag mong i-stress ang sarili mo sa ibang bagay. Sabihin mo man o hindi nahahalata ko na na hindi lang iisa ang ini-stress mo. Tulungan ulit kitang maalala paano maging masaya.” Napangiti ako sa sinabi niya buti at nandito si Claies sa mga ganitong bagay.

kaagad kong tanong. “Grabe naman sa suhol. Eat that, pang tanggal 'yan stress 'yan.” “Paano mo nalamang stress ako sa 'yo?” Napangisi siya at saka napailing. “Sa akin ka pala stress? Wow. Ang sarap sa pakiramdam ko na mayroong nai-stress na tao dahil sa akin. Huwag kang mag-alala sa umpisa lang ito, pagtagal ng panahon mas magiging ka-stress-stress pa ako sa 'yo. At papaiyakin pa kita— pero hindi na sa kotse kundi sa kama na.”

"Luna, ilang araw ka nang mukhang pagod." Napabuntong-hininga ako habang pilit na ngumiti. "Stress lang siguro." Mas lalo nitong pinagdikit ang kilay. At doon ko muling naalala ang sinabi ni Doctor Marzan kanina. Kailangan umiwas sa stress. Napatawa ako nang mahina sa isip ko. Parang imposible naman yata iyon sa sitwasyon namin ngayon.

HIndi naman siya tinatrato ng maayos ng mga ito. "Thes, you can still manage your businesses kahit dito ka nakatira. Kung saan sa tingin mo makukuha mo iyong peace of mind mo ay doon ka muna. Knowing you, alam kong stress na stress ka na rin. Take a break. Ang dami mo naman kasing negosyo, akala mo ka mauubusan ng pera lagi."

Aphro said, pissed. "Huwag ninyo ng stress-in ang sarili sa problema ng iba. Halika na, kumain na kayo," mom told us. "Ayon, chismis plus barbeque is the best combination," I joked. "Pero ito, seryoso, ma. Kahit gaano pa kahirap ang buhay, never akong kakapit sa matandang mayaman," I said, chuckling.

Hindi naman siguro iyon makakatulong pero mababawasan ang stress na iniisip ko. Sinubukan kong tapusin ang mga paperwokrs ko ngayong hapon para pwede na ako mag-break kahit na saglit. Ayoko rin naman na mag-jamming ako kasama si Launne habang ang daming nakatamabak na mga folders dito sa mesa. Kaya as long as I can tatapusin ko na agad ito.