Dear Future Me Mga Nobela at Kwento

"Ano ‘yon?" "I really care about you. Gusto kong makasama ka, kayo ni Aaron. Nakikita ko ang future na kasama kayo—kung bukas ka sa idea na ‘yon." Napahinto ang mundo ni Sophia. "Future? With me?" mahina niyang sambit.

Handa na akong pakawalan ang lahat ng lungkot at sama ng loob na dapat sana’y matagal ko nang ginawa. Ngayon ko napagtanto na sana ay hindi ako nagsayang ng oras na pagdusahang muli ang kung ano mang nangyari noon—dahil kahit ano pang gawin ko ay hindi ko na iyon kailanman mababago. I should not dwell on the past anymore, but rather look forward to the future.

"I mean, kailan at sa anong paraan, paano, at saan?" Inirapan na naman niya ako. "Wala naman akong pakialam sa kung ano ang mangyayari sa future mo o ninuman. Wala akong pakialam kahit na malaman kong bukas ka na mamamatay,” aniya at nilayasan ako. Sinundan ko siya ng tingin at sandaling napatulala kay Uno.

“Ipagpatuloy mo ‘yan, para naman masiguro ko na kaya mo ngang buhayin ang ate ko.” “Tama na nga ‘yan. HIndi ko na kaya iyang pang aasar mo,” natatawa na wika ko. Hindi naman siguro masama kung ngayon palang mag plano na ako para sa future ko kasama si Elies. Mas maganda kung secured muna ang future para naman hindi ako mahiya na magmayabang sa kanya kung anong mayroon ako.

Medyo nawindang ako sa direksyon ng usapan. "Hindi naman kailangang bukas din eh. Pero gusto ko lang ipaalam sa ‘yo. Na gusto ko ng ganito. Ng future kasama ka. Hindi lang puro trabaho, puro deal. Gusto ko ng bahay na maingay kasi may tumatakbong bata. Gusto kong marinig kang tinatawag kang ‘Mommy.’"

"Maaaring umalis na ako sa loob ng isang buwan. Ang inyong katalinuhan at napag-aralan ay hindi nababagay sa lupaing ito. Kung gusto ninyo ay ipagbili ninyo ang lahat ng inyong ari-arian at sumama na kayo sa akin sa Europa. Pagkat sa tingin ko ay doon kayo nababagay sa maunlad na kapaligiran." "Napakaganda po ng inyong alok, Kamahalan, at hindi ko po iyon makakalimutan. Lamang ay kailangan po akong manirahan sa kung saan ay dito rin nabuhay ang mga magulang ko, kung saan ay dito rin sila namatay."

"What I'm trying to say is, nangyari na ang nangyari. Sure, you can recall your mistakes, repent, and blame yourself or whatever self-destruction you wanted to do, pero hinding-hindi na no'n mababago iyon. But I would like it if you slowly forget it as you forgive yourself. Kasi the more na isipin mo iyon, the more na lalabo ang tingin mo sa future. If you were guilty and keep feeling guilty, you will blame yourself and tell yourself that you should've done better, and that..." She sighed and held my hands, squeezing them. "That would make your future self cry a lot. Tulad ngayon, kahapon, at noong isang araw. The present you were crying and kept blaming yourself, the yesterday you can't mov

“Pero malaking bagay ‘to. Para sa future ko.” Para sa future ko. Hindi para sa’tin. Hindi para sa kanila. Unti-unting napangiti si Arah—pero walang saya doon. Pilit. Masakit. Yung ngiti na ginagawa mo para hindi ka tuluyang mabasag. “Okay…” mahina niyang sabi. “Para sa future mo lang…Paano yung para sa future natin, Adrian. ” “Pagbalik ko, saka na tayo magpapakasal.”

Ngumisi siya habang napapailing bago muling magsalita. “Alam mo, may mga bagay na kailangan mong i-let go. In order for you to move forward. Kailangan ‘yon para maging masaya ka.” “Sana, ganyan rin ako katapang na harapin ang future ko.” “Bakit? Aren’t you happy for what you have right now?”

Pinunasan ko ang kuha nito at ngumiti. "I don't care what happened in the past, what matters most is the present and the future. Okay?" Sabi ko at pinakatitigan ito sa mata. "I know you have your reason. And I respect that," hinalikan ko ito sa labi at ngumiti muli.