Dear Future Me Novels & Stories

Handa na akong pakawalan ang lahat ng lungkot at sama ng loob na dapat sana’y matagal ko nang ginawa. Ngayon ko napagtanto na sana ay hindi ako nagsayang ng oras na pagdusahang muli ang kung ano mang nangyari noon—dahil kahit ano pang gawin ko ay hindi ko na iyon kailanman mababago. I should not dwell on the past anymore, but rather look forward to the future.

"I mean, kailan at sa anong paraan, paano, at saan?" Inirapan na naman niya ako. "Wala naman akong pakialam sa kung ano ang mangyayari sa future mo o ninuman. Wala akong pakialam kahit na malaman kong bukas ka na mamamatay,” aniya at nilayasan ako. Sinundan ko siya ng tingin at sandaling napatulala kay Uno.

“Ipagpatuloy mo ‘yan, para naman masiguro ko na kaya mo ngang buhayin ang ate ko.” “Tama na nga ‘yan. HIndi ko na kaya iyang pang aasar mo,” natatawa na wika ko. Hindi naman siguro masama kung ngayon palang mag plano na ako para sa future ko kasama si Elies. Mas maganda kung secured muna ang future para naman hindi ako mahiya na magmayabang sa kanya kung anong mayroon ako.

Medyo nawindang ako sa direksyon ng usapan. "Hindi naman kailangang bukas din eh. Pero gusto ko lang ipaalam sa ‘yo. Na gusto ko ng ganito. Ng future kasama ka. Hindi lang puro trabaho, puro deal. Gusto ko ng bahay na maingay kasi may tumatakbong bata. Gusto kong marinig kang tinatawag kang ‘Mommy.’"

Napa igting ang panga ko dahil sa sinabi ni Mommy Lagi na lang ba akong magpapasensya? Lagi na lang ba ang iniisip at sasabihin nila ang magiging kapakanan ko? Huminga ako ng malalim at dahan dahang tumayo Tumingin ako kay Mommy, nakikita ko ang awa sa mukha niya ngunit maging siya ay walang magawa at naiintindihan ko yon, kaya pilit akong ngumiti sa kaniya "Mom, it's okay, pagbubutihan ko na lang sa susunod at susundin ko na lahat ng utos ni Daddy,, Pasensya na po"

"Maaaring umalis na ako sa loob ng isang buwan. Ang inyong katalinuhan at napag-aralan ay hindi nababagay sa lupaing ito. Kung gusto ninyo ay ipagbili ninyo ang lahat ng inyong ari-arian at sumama na kayo sa akin sa Europa. Pagkat sa tingin ko ay doon kayo nababagay sa maunlad na kapaligiran." "Napakaganda po ng inyong alok, Kamahalan, at hindi ko po iyon makakalimutan. Lamang ay kailangan po akong manirahan sa kung saan ay dito rin nabuhay ang mga magulang ko, kung saan ay dito rin sila namatay."

“Pero malaking bagay ‘to. Para sa future ko.” Para sa future ko. Hindi para sa’tin. Hindi para sa kanila. Unti-unting napangiti si Arah—pero walang saya doon. Pilit. Masakit. Yung ngiti na ginagawa mo para hindi ka tuluyang mabasag. “Okay…” mahina niyang sabi. “Para sa future mo lang…Paano yung para sa future natin, Adrian. ” “Pagbalik ko, saka na tayo magpapakasal.”

Payo naman ni Death, para anmang nakita kong ngumiti ito kaya naman napangiti ako at pinunasan ang aking mga luha. "No, kailangan kong panindigan ito, gusto ko kung may mangyari man sa akin sa future ay wala akong masasaktan sa kanila, ayaw kong may umiiyak kung mawala man ako." Nakangiting pagka-usap ko kay Death gamit ang TeleCom, pinunasan ko naman maigi ang pisngi ko at binuksan na ang cubicle.

Ngumisi siya habang napapailing bago muling magsalita. “Alam mo, may mga bagay na kailangan mong i-let go. In order for you to move forward. Kailangan ‘yon para maging masaya ka.” “Sana, ganyan rin ako katapang na harapin ang future ko.” “Bakit? Aren’t you happy for what you have right now?”

Pinunasan ko ang kuha nito at ngumiti. "I don't care what happened in the past, what matters most is the present and the future. Okay?" Sabi ko at pinakatitigan ito sa mata. "I know you have your reason. And I respect that," hinalikan ko ito sa labi at ngumiti muli.