Depressed Drawing 소설 & 이야기

Hindi niya maintindihan. Napaka-abstract ng drawing, at mahirap sabihin kung ano iyon. Nag-alala tuloy si Maiah kung okay lang ba ang amo niya. May katandaan na rin kasi ang isang 'to. Gayunpaman, alam niyang ang sarili niyang loob ang nagmamahid sa mga gawaing sikolohikal na mga dumadaan sa labas. Kaya siguro magulo ang drawing niya dahil maraming tao ang paikot ikot.

taas kilay na tanong nito. Lumunok ako ng laway bago nagpatuloy sa pagsasalita. "Pansin mo naman ata sa drawing na nag-iisa lang siya at puro black 'yung nasa paligid niya. Ibig sabihin sa murang edad, nakakaramdam na siya ng stress. Yeah, it's just a simple drawing pero diyan niya nae-express kung ano ba ang nararamdaman niya"paliwanag ko sa kaniya.

May matindi siyang trigger episodes kapag naaalala niya ang mga panahong tinalikuran siya ng mag-ama. Unti-unting gumuhit ang isang demonyong ngiti sa mga labi ni Margareth. Nawala ang sakit sa katawan niya’t napalitan ng umaapaw na tuwa at kalupitan. Depression, suicide attempts at sbandonment trauma…

Higit sa isang oras niyang inihanda ang kanyang mga kagamitan sa pagdidisenyo at pagpinta, handa nang magtrabaho ngunit nanatiling walang laman ang kanyang utak. Wala siyang maisip na perpektong larawan maliban sa poot na nararamdaman niya para kay Debby. Lahat ng larawan ni Debby na sumasagi sa kanyang isip ay ang masamang mukha nito at ang demonyong ngiti na isuot nito noong araw na nakasagupa niya ang mga ito sa hardin.

Unti-unting napaawang ang labi ko. Did... I... just... drew... our encounter this week mindlessly? Lumapit ako sa sketchpad at tinitigan iyon nang mas mabuti. It's a drawing of two people, one guy and a girl, passing by each other in a football field. Magaan ang bawat stroke ng linya. It looks somewhat vintage. Malabo nang kaunti at hindi makapal ang shading. Sakto lang para magbigyan ito ng buhay.

" Patuloy ni JV. Napatingin si Adee sa seryosong mukha ni JV. "Teka may ibibigay nga pala ako sayo..." May kinuha si JV sa bag nya. Isang sketchbook. May nakasulat sa cover nito. "Ito ang 'Vanishing Sadness Sketchbook'. Idodrawing mo dito yung bagay o pangyayari na nagpapalungkot sayo at sa likod ng drawing ay isusulat mo yung wish mo para mapawi yung lungkot mo. Sounds childish noh? Nakita ko lang ito sa bookstore nung namasyal ako. Use it, I guess it’s effective."

Hinawakan ko rin ang katawan niya para malaman kung may mga pamamaga o masakit na bahagi, at saka sinuri ko rin ang kanyang mga mata at tainga. "Katulad ng mga lab result nasa good physical condition naman si Picca. Pero dog depression is more about their behavior and emotional state," sabi ko, habang hinaplos-haplos na si Picca. "Usually, dogs suffering from depression tend to become less active, lose interest in their favorite activities, and may even experience changes in appetite.”

“Habang dumarami ang mga taong humahanga sa kanya, hindi naman niya maipagpatuloy ang karera sa pagpipinta. Abala siya sa trabaho at sa pagnanais na mapasaya ang kanyang pamilya. Ngunit gaano man siya magsikap, ni isa sa kanyang pamilya o minamahal ay hindi siya nakikita. Unti-unti siyang nalugmok at nagkasakit ng depresyon.” “Ang mabait at hangal na babaeng iyon ay ayaw maging pabigat sa kanyang pamilya, kaya’t ikinulong niya ang sarili sa basement at nagpinta nang walang tigil. Lumikha siya ng maraming madidilim na serye ng mga larawan bilang paraan ng pagpapagaling sa sarili.”

At doon bumuhos ang lahat ng pinipigilan niyang ilabas: Ang guilt. Ang regret. Ang fear ng completely losing Mia. Ang longing to be chosen again. Ang hope… kahit maliit. His strokes were messy at first. Pero habang tumatagal, nagiging firm, nagiging focused, nagiging totoo. He wasn’t drawing for work. He wasn’t drawing for the gallery. He wasn’t drawing to impress anyone. He was drawing to breathe. And before he realized it… He drew Mia.