Depressed Drawing Novels & Stories

Tangina sayang oras sa ganito kung ganiyan lang din! "While some people describe depression as "living in a black hole" or having a feeling of impending doom, others feel lifeless, empty, and apathetic. Men in particular can feel angry and restless. However, you experience depression, left untreated, it can become a serious health condition. But it's important to remember that feelings of helplessness and hopelessness are symptoms of depression not the reality of your situation."

sigaw nito at napatakip sa kaniya mata. Hinawakan ko ang baba niya saka ko inilapit ang aking mukha sa kaniyang mukha, ramdam ko ang kaba at panginginig nito kaya naman ay humaglpak ako ng tawa dahil sa reaksyon niya. “HAHAHA tingnan mo ang sarili mo Chantal! Mukha kang depressed na uod HAHAHA huwag ka nang mag-inarte riyan okay?” Bumalik na ako sa mesa ko at tinuloy ang pagsusulat.

Hindi niya maintindihan. Napaka-abstract ng drawing, at mahirap sabihin kung ano iyon. Nag-alala tuloy si Maiah kung okay lang ba ang amo niya. May katandaan na rin kasi ang isang 'to. Gayunpaman, alam niyang ang sarili niyang loob ang nagmamahid sa mga gawaing sikolohikal na mga dumadaan sa labas. Kaya siguro magulo ang drawing niya dahil maraming tao ang paikot ikot.

Ngunit habang ibinababa ng lalaki ang kanyang tingin sa ibabaw ng glass table, nakuha ng kanyang pansin ang bagay na nakalapag tiles sa may paanan ni Danica, ang nakabukas na sketchpad. Napatigil si Matthew. Ang kanyang mga mata ay napako sa pahinang nakatambad sa ilalim ng liwanag. Isang lumang charcoal drawing iyon. Sa kabila ng mga taong lumipas, malinaw pa rin ang mga guhit ng lapis. Nakaguhit doon ang silhouette ng isang batang lalaking nakatayo sa gitna ng malakas na ulan, may mga galos sa mukha, at may mga kamay na nakalabas upang protektahan ang isang maliit na batang babae sa gitna ng nawasak na kalsada at madilim na slope. Hindi iyon isang ordinaryong architectural sketch. Puno iyo

taas kilay na tanong nito. Lumunok ako ng laway bago nagpatuloy sa pagsasalita. "Pansin mo naman ata sa drawing na nag-iisa lang siya at puro black 'yung nasa paligid niya. Ibig sabihin sa murang edad, nakakaramdam na siya ng stress. Yeah, it's just a simple drawing pero diyan niya nae-express kung ano ba ang nararamdaman niya"paliwanag ko sa kaniya.

May matindi siyang trigger episodes kapag naaalala niya ang mga panahong tinalikuran siya ng mag-ama. Unti-unting gumuhit ang isang demonyong ngiti sa mga labi ni Margareth. Nawala ang sakit sa katawan niya’t napalitan ng umaapaw na tuwa at kalupitan. Depression, suicide attempts at sbandonment trauma…

Unti-unting napaawang ang labi ko. Did... I... just... drew... our encounter this week mindlessly? Lumapit ako sa sketchpad at tinitigan iyon nang mas mabuti. It's a drawing of two people, one guy and a girl, passing by each other in a football field. Magaan ang bawat stroke ng linya. It looks somewhat vintage. Malabo nang kaunti at hindi makapal ang shading. Sakto lang para magbigyan ito ng buhay.

" Patuloy ni JV. Napatingin si Adee sa seryosong mukha ni JV. "Teka may ibibigay nga pala ako sayo..." May kinuha si JV sa bag nya. Isang sketchbook. May nakasulat sa cover nito. "Ito ang 'Vanishing Sadness Sketchbook'. Idodrawing mo dito yung bagay o pangyayari na nagpapalungkot sayo at sa likod ng drawing ay isusulat mo yung wish mo para mapawi yung lungkot mo. Sounds childish noh? Nakita ko lang ito sa bookstore nung namasyal ako. Use it, I guess it’s effective."

“Habang dumarami ang mga taong humahanga sa kanya, hindi naman niya maipagpatuloy ang karera sa pagpipinta. Abala siya sa trabaho at sa pagnanais na mapasaya ang kanyang pamilya. Ngunit gaano man siya magsikap, ni isa sa kanyang pamilya o minamahal ay hindi siya nakikita. Unti-unti siyang nalugmok at nagkasakit ng depresyon.” “Ang mabait at hangal na babaeng iyon ay ayaw maging pabigat sa kanyang pamilya, kaya’t ikinulong niya ang sarili sa basement at nagpinta nang walang tigil. Lumikha siya ng maraming madidilim na serye ng mga larawan bilang paraan ng pagpapagaling sa sarili.”

At doon bumuhos ang lahat ng pinipigilan niyang ilabas: Ang guilt. Ang regret. Ang fear ng completely losing Mia. Ang longing to be chosen again. Ang hope… kahit maliit. His strokes were messy at first. Pero habang tumatagal, nagiging firm, nagiging focused, nagiging totoo. He wasn’t drawing for work. He wasn’t drawing for the gallery. He wasn’t drawing to impress anyone. He was drawing to breathe. And before he realized it… He drew Mia.