Disgusted Emotion Novels & Stories

It was really disgusting! Damn it! I smell fvcking disgusting, all because of her again! Because of his disgusting vomit! I look at her while I am driving, and I can't believe that she is already asleep. After what she did, nakuha na niyang matulog habang ako malapit ng sumabog sa inis sa kanya. Ibang klase talaga siya! Fvck! Kung pwede lang talaga na siya na ang ihagis ko sa palabas ng kotse ko ay ginawa ko na. How dare she do this to me? Fvck again! This is too much!

agad namang itong umalis at hindi na lumingon sa akin. Disappear. Punishment? Parang ang bigat ng salitang iyon. Tahimik akong umupo sa mesa ko, pero sa loob ko, halo-halo ang emosyon, inis dahil pinagalitan ako, guilty dahil hindi ko nga sinagot ang tawag, at kakaibang kaba dahil sa paraan ng pagkakasabi niya. Punishment? Tangina ano nanaman yun?

Paliwanag ng kasama niya. Food aversion disorder? Napag aralan niya iyon noong kolehiyo, kahit hindi siya nakapagtapos ay natatandaan pa niya ang mga napag aralan niya noon, ang sakit na iyon ay isang kondisyon kung saan ang isang tao ay may labis na pag-iwas sa mga pagkain dahil sa mga negatibong reaksiyon o emosyon na nauugnay sa mga ito, tulad ng pagkahilo, pagsuka, o pag-aalala. Was he suffering from a past experience, perhaps? Had he had a traumatic event related to food in the past that triggered this condition? Hindi kaagad ako nakaimik, ngayon lang kasi ako nakatagpo ng taong may ganong sakit.

I can’t control my mouth and emotions, talagang masasabi at masasabi ko ang gusto kong sabihin ngayon. This is why I hate getting irritated or mad. D*mn your feelings, I’m going to say what’s on my mind. It’s their fault any way why I’m being like this. “Ano nga bang pakielam ko?” Tanong ko sabay layo sakaniya dahilan para mabitawan niya ang paglakahawak sa siko ko. “We’re not getting married any way. Hindi pa rin nag babago ang desisyon ko, Karuiq! D*mn all of you! You’re making my life more misserable!” Bumilis ang pag hinga ko ng sabihin ‘yon.

Paano kung ang mga kabutihang ipinakita nila sa akin ay pakitang-tao lamang? Inalog ko ang aking ulo. Nababaliw na ako. Hindi ko magawang ikalma ang aking mga emosyon. Halu-halo ang mga ito. Magkakahalong galit, lungkot at desperasyon ang aking nararamdaman.

isang pag-aalinlangan at pagkalito. Dahan-dahang napatingin siya sa basurahan... naroon ang mga carrots. Walang mali sa mga iyon, malinis ang kanyang tinidor, isang beses lang niya iyong ginamit. At higit sa lahat, hindi naman niya sinadyang hawakan ang pagkain ni Gian. Ngunit dahil lang doon, itinapon ni Gian ang buong putahe. Biglang bumalik sa kanyang isipan ang sinabi niya kanina... May isyu ako sa emotional cleanliness. Hindi ko matatanggap na madungisan siya ng ibang lalaki.

pilyo niya pang tanong sa akin. Umirap na lamanga ako bilang pagtago sa nararamdaman ko ngayon. Nagliliyab ang katawan ko, at hindi ko alam kung paano ito pakalmahin. Ang magagawa ko na lang ay magpanggap na hindi niya ako naaapektuhan. “Nagustuhan? Oh please!” Bumangon na ako. Umupo ako sa kama atsaka masamang tinignan si Kirill. “I'm disgusted, you sick psycho!” bulyaw ko pa sa kaniya.

I just don't wanna cry. I don't wanna cry in public. I grabbed whatever thing that I can hold onto so my body won't collapse but my knees are betraying me. I'm trembling not because I'm nervous, I'm shaking out of the overwhelming feeling of anger, glominess, displeasure, and disgust. I didn't blink when Marlon initiated a kiss, I didn't look away when he bowed down to press his ear against my cousin's tummy. "Si papa 'to, anak. Labas ka na diyan, excited na kaming makita ka," masayang sabi ni Marlon.

Ang balangkas ng naturang tao na ilang araw nang nagmumulto sa kanyang isipan. An intense panic and astonishment grasped to her inside like a colony of a honeybee settled uncontrollably in a hive. The feeling is ruthless but April is too damn good to make a numb show. Nagawa pa rin niyang huwag magpakita ng kahit na anong emosyon.

Ilang beses niyang inumpog ang ulo habang hinahaplos ang kaniyang dibdib. Magmula ng maaksidente si Miscy wala siyang maayos na pahinga, ang daming gumugulo sa isip niya at labis-labis na frustration, galit at sakit ang nararamdaman dahil sa natuklasan magmula pa kagabi. At tuluyan na ngang sumabog ang matagal na naipong galit sa dibdib niya. Ang hindi mapigilang emosyon at matinding galit na hindi niya mailabas sa pamamaraang gustuhin niya. Ito na naman siya sa posisyon na ang sariling galit ang papatay sa kaniya...