Empath Person Novels & Stories

Kahit anong gawin niya ay hindi nito makuha ang atensyon ng Sneyora. Desmond suffered from Alexithymia as a child, which is why Senyora Rosario does not consider him to be one of her grandchildren or a legitimate heir to the Montecillo Empire. People who have alexithymia may describe themselves as having difficulty expressing emotions that are deemed socially appropriate, such as happiness on a happy occasion, when they do not have the condition. On the other hand, he may have difficulty recognizing his own emotions. Her son has suffered from childhood trauma, and she can't do anything to help him cope with it. Stress and neglect during this period of his life may cause changes in his brain

Nagpaikot yata ng mundo ni Emman. He swallowed hard. “Yeah,” he breathed. “You can.” A quiet moment passed just their breathing. Just the hum of the lobby lights. Just two people holding on without admitting why. Then Alexie spoke again, her voice trembling in a way she tried to hide. “I hate that I’m affected, I hate that these comments still get to me.” She paused. “I hate that I need someone right now.” Emman’s eyes softened—painfully soft. “Needing someone doesn’t make you weak.”

CHAPTER 73 “Nasa sa akin ang lahat ng simtomas Nadine. Nang sinasabi ng Psychiatrist ko ang mga simtomas ay alam kong akong ako ang kanyang binabanggit. I disregard for right and wrong, I persistent lying or deceit to exploit others kasi may pera ako. May kapangyarihan akong gamitin ang ibang tao. Binabalewala ko ang damdamin ng iba, inuuyam, minamaliit at hindi ko iginagalang ang kanilang mga karapatan. Alam kong alam mo na ginagamit ko rin ang aking charm or wit to manipulate others for personal gain or personal pleasure. I am arrogant, superior and being extremely opinionated. I have repeatedly violated the rights of others through intimidation and dishonesty. I am abusive in our relation

Napapikit siya—hindi dahil gusto niya, kundi dahil parang hindi na niya kontrolado ang sarili niyang reaksyon. Halos magdikit pa rin ang mga katawan nila, at mas lalo siyang nahihirapang huminga nang maayos dahil sa sobrang lapit nila. Ramdam niya ang init ng katawan ni Emilio—steady, intense, at hindi umaalis. Hindi lang simpleng init, kundi parang may bigat na hindi niya maipaliwanag, something that makes her feel trapped between panic and something she doesn’t understand.

“Look!” Mabilis na bumaba ang lahat ng dugo ko sa aking katawan nang makita ko ang kaniyang painting. At the age of seven, napag-alaman naming lahat ng posibleng signs na meron ang mga Dark Empaths ay meron sa kaniya, iyon ang saad ng doktor. He is now ten years old, he loves to interact with others and I think our son's doing well. Hindi na ako magtataka kung bakit ang kani-kanina lang na magandang sunflower field noong may ilaw pa ay napalitan na ng madugong crime scene sa glow in the dark na mga kulay. They're creepy faces inside the painting and it looks alive. Napalunok ako. “T-That's wonderful, honey–”

Dahil gustong-gusto ni Emerald na gumaling ang kanyang yaya, nagmakaawa siya at lumuhod sa harap ng kanyang mga magulang para tulungan siya. Si Emerose, na likas na malupit, pumayag, ngunit kailangang sundin ni Emerald ang lahat ng ipag-uutos niya. Dahil wala nang ibang pagpipilian, tinanggap ni Emerald ang kundisyon. Kaya't tuwing may kailangan ang kanyang pamilya, tatawagin siya at ipagagawa sa kanya ang mga bagay na ayaw nilang gawin. Ang ipinagpapasalamat ni Emerald ay hindi pa sila lumampas sa pisikal at mental na pang-aabuso. Malakas siya upang kayanin ang lahat ng pambubugbog at tanggapin ang lahat ng masasakit na salita na ipinupukol sa kanya.

Kahit nilalabanan ang sakit ng napinsala. Nagising ako sa pagkakatulala nang narinig ko na naman ang kaniyang pagdaing. "D-don't come near," utal-utal na aniya nang humakbang ako papalapit. Ngunit wala na akong pakialam. Ang taong nasa harapan ko ay may malubhang pinsala. Though I didn't received any care from my parents, I still have empathy towards others. Hindi ako nagdadalawang isip at lumapit na sa kaniya.

Kaya hindi na nakapagtatakang naghihinala si Damion. Buti na lang… matagal na niyang pinag-isipan ang isasagot. Bahagya siyang ngumiti. “Maybe… because I empathize with her.” “Empathize?” Tumango si Czarina. “I know what it feels like to go through difficult things,” mahina niyang sabi. “Yung pakiramdam na wala kang matatakbuhan… o wala kang nakikitang pag-asa.” “Kaya kapag nakikita kong nahihirapan ‘yong tao… I can’t just ignore them. I want them to keep hoping. To keep living.”

Kahit na madalas na nagkakasagutan sina Uno at Dos ay nakakabuo naman kami ng maayos na plano sa tulong nina Ali, Prince at Gray. Pero may isang bagay talaga ang bumabagabag sa akin. "Ano ba talaga ang sakit ni Emp? Personality disorder? Is he a bipolar or what?" tanong ko bigla na ikinatigil nila. It was Ali who answered me. "Shin has a psychotic disorder."

sabi niya, habang binabasa ang essay kong Transforming Leadership through Empathy. “Ang galing mo, Amanda. Parang isinulat ng propesyonal.” Ngumiti ako. “Siguro kasi matagal na akong nakamasid sa mga taong kulang sa empathy,” sagot ko medyo mapait ang ngiti at bahid ng katotohanan. Tumawa siya, pero ramdam kong alam niya kung sino ang tinutukoy ko. Isang hapon, habang binubuksan ko ang email ko, napahinto ako sa nakita ko.