Enrico's Trap の小説・ストーリー

Sapagkat pakiramdam niya wala siyang magagawa, nagpaalam siya at umakyat sa itaas matapos ubusin ang sabaw. * Samantala, sa International Residence sa Angelbay City, naupo si Daniella sa sofa, galit na galit. Tinitigan niya ng masama si Nic at kinumpronta siya. “Puwede mo siyang kidnapin! Bakit mo iyon ginawa? Paano kung nasaktan si Evan?” Si Nic, malinaw na galit ay nagtaas ng boses, “Inlove ka na ba sa kanya?”

At siya iyon. “M-Miracle?” Namewang siya at matamis na ngumiti—o mas tamang sabihin na ngumisi. “The one and only, bitch.” Namumutlang umatras ito. “N-no, you’re just a… a trash.” “If there’s trash between us, ikaw iyon, Viena. Sisiguraduhin kong pagbabayaran mo ang ginawa mo ngayon!” “I-I didn’t know it was you.” Takot na takot na sabi nito.

Pero ang mas nakapagtataka, nang kaagad nitong ipatawag si Enrico; na kasalukuyang nasa playground kasama ang dalawang kapatid, sa opisina nito. Dali-dali namang nagtungo roon si Enrico. Sinundan ito nina Jacob at Alejandro, kaya napasunod na rin siya. “What have you done, Lucio Enrico?!” Hindi pa man nakapapasok sa loob ng opisina, malakas na sigaw ni Leandro ang bumungad sa kanila. Siya, si Jacob at Alejandro ay parehong napapitlag. Maging si Nanay Mercy na nagluluto sa kusina ay napalabas din.

Hindi naman masyadong malakas ang paghikbi niya. Pinunasan niya na ang luha niya bago ako hinarap. "A-Amy, now na alam ko na na may anak kayo ni Lexus. P-Pwede mo bang tulungan akong mapanagot ang mga Enriquez sa ginawa nila sa inyo pati na rin sa akin?" tanong niya na ikinabigla ko. "W-What do you mean Tita?"

Clea Mair’s Pov Hindi ko alam kung ano ang trip ni Andrel. Nang makarating kasi kami sa warehouse na nire-rentahan namin sa Henan Port, nakisali pa siya sa mga tumutulong na magpasok ng mga items namin. Parang pinangatawanan niya ang pagpapanggap na empleyado dito. I was about to stop him but I could see that he was enjoying what he was doing so I just let him do what he wanted and just watch him.

"Hindi 'to totoo?" Hydeo Ridge—aka ang lalaking parang hindi marunong magulat—just stared at me, cold and unreadable. "It’s done," he said simply. Done? DONE?! "T-teka lang. Hindi ako si Madeline! May—pagkakamali!" Aking protesta. Kaagad akong tumingin sa judge na umiiwas ang tingin, halatang guilty sa ginawa niya. "Attorney Arellano" tawag ko sa kaniyang pangalan. Nakita ko sa kaniyang name plate. "Correct this insane situation. You trick me. You made me sign the contract with hidden intention"

Pumasok sila sa loob ng opisina nito at doon niya ito matalim na binalingan. "Franco, hindi ito ang unang pagkakataon na nakarinig ako ng tsismis tungkol sa'yo at sa mga babaeng subordinate mo," matigas na babala ni Romano, seryoso ang mukha. "You better watch yourself! Kung hindi dahil sa malaking kontratang dinala mo ngayon, siguradong may kalalagyan ka sa akin dahil sa ginawa mo kanina." "Yes, Sir Romano. Patawad po, mas magiging maingat na ako sa susunod," mabilis na pagbawi ni Franco, habang pinapawisan nang malamig sa takot.

Nakabuka ang laptop ni Henri habang nagpapakita ng mga litrato. "Okay, so for the venue!" masayang simula ni Henri. "Mr. Zaragoza, do we want to close down a private island in Maldives? Or rent a historical castle in Scotland? I have connections!" Nanlaki ang mga mata ni Lorraine. "Teka, teka. Castle? Scotland?! Hindi ba pwedeng sa Manila Cathedral na lang? O kaya sa simbahan kung saan kinasal sila Mama?"

Bago pa matapos ni Pamela ang sasabihin ay nagsalita na ito. "Don't get me wrong. This is just my gesture of saying thank you dahil pumayag ka sa project na ini-offer ko. No more, no less," sabi dito ni Enrico. Napaismid ako. No more no less pero kung titigan si Pamela, akala mo ay kakainin ng buhay? Kinuha ko ang idenliver na bulaklak at ipinatong iyon malapit sa trash can. Nakita iyon ni Enrico kung kaya't dinampot nito iyon at inilagay malapit sa mesa ni Pamela. Pero ibinalik ko iyong muli malapit sa trash can.

he answered. His answer left the girls dumbfounded. Pati ako, naloka sa ginawa niya. Then, Enrico turned and held out his hand to me. “Lorryce. Take my hand,” he offered. Oh, nothing can come between us, nothing can separate us— Aasssshhhuussshh. Stop it! Kumanta nanaman si Paolo Santos out of nowhere! Sa totoo lang, kaya ko naman, eh. Pero kung sa’yo ba naman ilahad ni Enrico ‘yong kamay niya bilang paga-alok ng tulong, kung hindi ka ba naman magpa-girl.