Enrico's Trap の小説・ストーリー

Pero ang mas nakapagtataka, nang kaagad nitong ipatawag si Enrico; na kasalukuyang nasa playground kasama ang dalawang kapatid, sa opisina nito. Dali-dali namang nagtungo roon si Enrico. Sinundan ito nina Jacob at Alejandro, kaya napasunod na rin siya. “What have you done, Lucio Enrico?!” Hindi pa man nakapapasok sa loob ng opisina, malakas na sigaw ni Leandro ang bumungad sa kanila. Siya, si Jacob at Alejandro ay parehong napapitlag. Maging si Nanay Mercy na nagluluto sa kusina ay napalabas din.

Hindi naman masyadong malakas ang paghikbi niya. Pinunasan niya na ang luha niya bago ako hinarap. "A-Amy, now na alam ko na na may anak kayo ni Lexus. P-Pwede mo bang tulungan akong mapanagot ang mga Enriquez sa ginawa nila sa inyo pati na rin sa akin?" tanong niya na ikinabigla ko. "W-What do you mean Tita?"

Just who the hell did that to me? Akma na akong babangon nang agad akong matigilan dahil sa biglang pagbukas ng pinto ng kwarto ko at nanlaki ang mga mata ko nang makita si Andrel na may bitbit pang tray na naglalaman ng pagkain. “Andrel?” Ngumiti siya at inilapag sa side table ang dalang tray tsaka naupo sa gilid ng kama. “Kamusta ang pakiramdam mo?”

"Hindi 'to totoo?" Hydeo Ridge—aka ang lalaking parang hindi marunong magulat—just stared at me, cold and unreadable. "It’s done," he said simply. Done? DONE?! "T-teka lang. Hindi ako si Madeline! May—pagkakamali!" Aking protesta. Kaagad akong tumingin sa judge na umiiwas ang tingin, halatang guilty sa ginawa niya. "Attorney Arellano" tawag ko sa kaniyang pangalan. Nakita ko sa kaniyang name plate. "Correct this insane situation. You trick me. You made me sign the contract with hidden intention"

Chapter 32 FLASHBACK "Ano 'tong text mo?! Nagpapatawa ka ba, Elena?!" galit na sigaw ni Jaxon habang marahas na itinatapon ang cellphone sa kama. Halos mabasag ang pinto ng kwarto nito sa lakas ng pagkakapasok niya gabi ring iyon, bitbit ang tindi ng poot at alak sa kanyang katawan. "J-Jax... please... umalis ka na..." hikbi ni Elena, habang pilit na isinisiksik ang sarili sa dulo ng headboard ng kama, nanginginig ang buong katawan sa takot.

Tahimik ang buong silid. Tanging mahinang ugong ng air conditioner at ang marahang pagtama ng ulan sa salamin ng bintana ang pumupuno sa katahimikan. Nananatiling nakaupo si Lorraine sa gilid ng kama. Nasa kandungan niya ang lumang hardbound notebook, habang mahigpit na hawak ng isa niyang kamay ang cream-colored envelope na kasama nito.

Bago pa matapos ni Pamela ang sasabihin ay nagsalita na ito. "Don't get me wrong. This is just my gesture of saying thank you dahil pumayag ka sa project na ini-offer ko. No more, no less," sabi dito ni Enrico. Napaismid ako. No more no less pero kung titigan si Pamela, akala mo ay kakainin ng buhay? Kinuha ko ang idenliver na bulaklak at ipinatong iyon malapit sa trash can. Nakita iyon ni Enrico kung kaya't dinampot nito iyon at inilagay malapit sa mesa ni Pamela. Pero ibinalik ko iyong muli malapit sa trash can.

he answered. His answer left the girls dumbfounded. Pati ako, naloka sa ginawa niya. Then, Enrico turned and held out his hand to me. “Lorryce. Take my hand,” he offered. Oh, nothing can come between us, nothing can separate us— Aasssshhhuussshh. Stop it! Kumanta nanaman si Paolo Santos out of nowhere! Sa totoo lang, kaya ko naman, eh. Pero kung sa’yo ba naman ilahad ni Enrico ‘yong kamay niya bilang paga-alok ng tulong, kung hindi ka ba naman magpa-girl.

"Yes, I mixed with the wine I give too you last night. Do you know that, I'm curious about what happened between you and Lance. He told me before that, he didn't remember a thing if the two of you had an intimate moments, just like last night. Kahit anong pag iisip niya ay hindi niya talaga maalala. Kaya naman, inalam ko kung ano nga ba ang totoo at para makasiguro ako ay ginamit ko ang Aphrodisiac para naman may maalala talaga kayong dalawa. So? How is it? Did you enjoyed?" Hindi malaman ni Erries kung ano nga ba ang dapat na maging reaksyon niya sa kanyang nalaman. Tila ba nawalan siya ng lakad at muntik ng matumba kung hindi lang siya nahawakan agad ni Truce. Nanghina siya sa katotohanang

Sigaw ni Vladimir kaya naman inilapag ni Joshua at iba pangtauhan ang mga litrato ng propterties ni Enrico. Bumangon ng pilit si Enrico at nakita ang ilan niyang apartamento. “No! Not my business!” Vladimir scanned the documents using his eagle eye, until he saw his favorite apartment. “Magiging abo o ibibigay mo ang titulo nito,” hinawakan ni Vladimir ang buhok ni Enrico at halos ingudngod sa litrato. “Wala sa akin ang titulo! Sinanla ko!” pagsisinungaling niya.