Romans & histoires Envelope With Handle

Wala sana siyang balak na kunin ngunit dahil narin sa kuryosidad ay dahan dahan siyang lumapit doon at mabilis na kinuha at dahil narin sa natatakot parin siya sa manika ay mabilis niya itong hinawakad at ibinalik sa loob kahon. Nangtignan niya ang envelope ay mayroon pa itong seal ng isang manika, inimspeksiyon pa muna niya ang envelope bago niya napagpasiyahan na tuluyang buksan, pagbukas niya ay mayroong sulat at numero dito. 'timer starts now Kelly, run for your life. 47 days to go'

sagot ko. Napailing na ngumingisi si Tobby. Lumapit siya sa mesa ko at tinapik ang sobre na iniwan ni Cielo. Isang black envelope ito na may red linning sa gilid at may calligraphy gold letter E sa gitna nito. “Wala nang atrasan 'to, bro.”

May kasamang disenyo iyon na plastic na dahon, nagsilbing bulaklak nito ang mga bilog na tsokolate. Nang tanggapin niya iyon ay kaagad din siyang iniwan ng katulong. Nang makapasok siya sa loob ay nakita niya ang maliit na kulay gintong envelope sa bouquet. Hinugot niya iyon at binuksan. My beloved Amber, I will be going on a business trip. Let's just see each other tomorrow afternoon. I will be missing you and our son. Please take care while I'm out.

Galit nitong sagot sa akin at pagkatapos noon, inilahad nito ang kamay Kaagad namang ipinatong ng abogado nito ang isang envelope at pagkatapos noon, walang pag-alinlangan na ibinato sa akin ang hawak nitong brown envelope. Nainsulto man sa ginawa nito wala na akong nagawa pa kundi isa-isang damputin ang mga nagkalat na mga papeles at isa-isang tiningnan iyun

“Wala pong pangalan kung sino ang nag-deliver, iniwan lang daw sa labas.” Napakunot noo ako. Kinuha ko ang envelope. Walang pangalan, walang return address. Puting-puti lang, parang walang bahid. Pero mabigat. Tila may papel o larawan sa loob. Pagbukas ko, nalaglag ang tatlong bagay:

"Let's head back to the office." I sat down in my office chair, completely drained. The woman stirred up my thoughts in the worst manner. Hindi ko na alam ngayon kung paano papatigilin ang chain of thoughts and questions that fill my mind. I let out a sigh. Then, I saw a letter on my desk. Nakaenvelope na pula ang liham. The envelope looks elegant, and it has a seal in a bold color of gold. First time kong makakita ng seal na ganito and it looks like a symbol. The symbol was familiar pero I don't know kung saan ko nakita. The seal has a circular frame and a half moon in the middle with both ends connected to the frame. I opened the letter and read what was written.

But reality was quick to whisper doubts again. After a while, Leonhardt excused himself to shower while I changed clothes. I headed to the walk-in closet, ilalagay ko na sana 'yung handbag na ginamit ko, pero pagbukas ko, may nalaglag na maliit na envelope. “What the,” I muttered. I didn’t remember putting anything like that. I bent down and picked it up. It was cream-colored, scented faintly of vanilla, and sealed with a kiss mark. Literal na may lip print sa seal.

Parang may di-nakikitang kasunduan sa pagitan nila — kahit wala pang malinaw na salita. Habang nagbabanlaw si Eli ng mga tasa, napansin ni Celeste ang isang envelope sa counter. Puti. Walang pangalan. Wala ring logo. Kakaibang klaseng puti — hindi corporate, pero hindi rin personal. “Kanina pa ba ‘yan?” tanong niya. Tumingin si Eli. “Hindi ko alam. Baka iniwan ng staff.”

Iniabot niya sa akin ang leather-bound envelope. “Something for you and Javier,” sabi niya. Hawak ko ang envelope at tiningnan ang cover metallic emboss, discreet logo. Parang maliit na piraso ng artwork, pero may bigat. Hindi ito simpleng invitation. This is… a statement. Javier agad kumilos, hinawakan ang envelope at tiningnan ang detalye sa tabi ko. “Scarlett… this is…” panimula niya, pero hinto. Ramdam niya rin ang pressure ng presence niya.

He turned the envelope in his hands, feeling the texture of the paper beneath his fingertips. The envelope held an air of mystery, as if it contained secrets meant for his eyes alone. Osiris's curiosity grew with each passing second, and with a swift yet deliberate motion, he carefully unsealed the envelope. The sound of the paper being torn seemed to resonate in the stillness of the room, a prelude to the revelation that awaited him.