Essay About Life As A Student Novels & Stories

Gusto ko na rin makita ang school na papasukan ko. Gusto ko rin magsuot ng uniporme ng isang estudyante. Gusto ko magsulat ng mga nasa board. Nais kong magrecite sa harap ng aking mga kaklase. Gusto ko mag quiz. Gusto ko making ng mga lecture. Namiss ko na ang pagiging buhay studyante ko. “Yung namatay daw po riyan sa may kalsada tabi ng talahiban,” ani ko kay Maria. “Hindi niyo po narinig yung malaking balita na iyon?”

I said in my cold voice and started to walk away. Ganito lagi ang takbo ng buhay ko. Bully and then walk away. Walang pakialam ang estudyante sa grade ngayon. Basta makatapos ang priority on their f-cking low grades. Anak mayaman sila kumbaga. "They had all of the luck in their lives but they were not using it for the right one, unless using it to the worst." My life was simple, until it became worse because of him. I lost everything I've dream of because of stupid decisions that I've been made. Kulang na lang maging manhid ako. Nakakasawa din naman umiyak ng umiyak.

Madalas kasi itong tambayan ng mga estudyante. Tumatambay sila dito o di kaya dito sila gumagawa ng mga assignments, research papers, basta mga ganun. Minsan nga ginagawa pa itong praktisan ng sayaw eh. Maluwag kasi dito saka mahangin, perfect talaga sa mga ganun. "Hayy." nasabi ko sa sarili saka tinignan ang kabuuan ng campus. Mula kasi dito ay tanaw ang bandang harapan ng campus namin.

Sagot ko naman rito. Marami naman nagpapapart time na mga cafe doon sa harap ng university namin. Marami akong kilalang working student doon. "Anak, alam mo naman na ayokong nahahati ang atensyon mo sa pag-aaral. Ayokong—"

Dahil sa inis ko ay umalis na lang ako sa cafeteria at hinayaang pagbulongan ng mga studyante dito. My life here is so damn hard. Maraming nangyari sa tatlong taon na pagmamalagi namin dito. Kahit na madaming nangyari ang sa akin ay hindi pa rin siya mawala sa isip ko. He's been always here in my mind and in my heart.

I think this isn't a school, eh sa sobrang laki at lawak nito ay mukhang mas malawak pa sa dalawang barangay. Siguro mga mayayaman lang ang mga studyante dito mukhang di bagay ang tulad ko dito. Baka may mambubully nanaman sa'kin dahil sa katayuan kong mahirap lang, di kagaya ng status nila. May panibago nanaman sigurong bullies dito sa bagong paaralan ko, my God wag naman sana. Haysst dibali na nga lang basta ang importante eh makapagtapos ako dito tsaka hindi ko sasayangin tong oppurtunity na tong may full scholarship dito noh.

Kaya naisipan kong mag-trabaho para makapag-aral sa kolehiyo at makatulong sa kanila. Bakit kasi ang hirap ng buhay 'nu? Gusto mo lang naman makapag-aral para makatulong pero bakit ang hirap pa rin? Napansin ko din ang tao na nagde-date doon, sa labing-siyam na nabubuhay ako sa mundo. I never experience being on a date, may mga nag-tangkang manligaw pero hindi ko ini-entertain dahil sa sakit lang ulo.

Life was a lot easier when I didn't know who I really was. I used to bea normal college student. I was the star varsity player of our university. Mahirap ang buhay ko kaya seryoso ako sa paglalaro ng basketball dahil doon sa larong iyon nanggaling ang scholarship ko. Kapag nawala ang scholarship ko, hindi ko na alam kung saan ako pupulutin.

At wala din naman ako plano na ipag kalat ang tungkol sa aming dalawa nito. Sabi ko nga gusto ko lang ang tahimik na buhay. Sure naman kasi ako na pag nalaman sa buong campus ang pag papakasal namin nito ay malamang na mahalukay din kung sino ba ako talaga. Ayaw ko na mangyari ang bagay na yun. Tama na ang pag kilala lang nila sa akin ay isa lamang akong ordinary na estudyante doon at umaasa lamang sa pagiging scholar ko kaya ako nakakapasok sa eskwelahan na iyon.

Naging karaniwang panunukso na lang din ang lahat para sa akin. Sa kasalukuyan ay fourth year high school na ako. Hindi naman kalayuan sa amin ang paaralan kaya nagtyatyaga na akong lumakad araw-araw. Tiis-tiis lang kahit walang baon. Hindi naman kasi importante ang baon para sa akin e. Ang mahalaga ay ang sipag at tiyaga kapag nag-aaral. At the end of the day kasi, hindi naman ako gutom kahit hindi ako nakapunta ng canteen para magsnacks.