Novelas y relatos de Everyone Japanese

Ang nasa kaniya lang ngayon, pagmamahal sa pamilya. Napangiti siya nang maabot nila ang quota sa araw na iyon. Makakapagpahinga siya ng maayos kapag ito ang usapan. Masyado siyang focus sa trabaho kaya kahit gaano kahirap ang quota nila, naabot nila iyon. Bawal sa Japan ang tatamad-tamad na worker. Ginto ang oras para sa mga Haponista.

Kaya nga bilang kabayaran, binibigay ko dito lahat ng nais nito. “Dj, thank you nga pala sa mga ito. Hayaan mo, mas lalo ko pang gagalingan pagdating sa trabaho.” Nakangiting wika ni Jolene sa akin. Hindi ko alam kung anong klaseng trabaho ang tinutukoy nito pero kung ano man iyun wala na akong pakialam pa. Kasabay ng paglisan namin dito sa bansang Japan ay ang pagtangal ko din sa Jolene na ito sa buhay ko.

Malambing na kumapit siya sa braso nito na ikinangiti naman ng huli. "Sus, simpleng Ingles lang naman ang alam ko, Tita," nangingiting turan ni Adrielle. Umismid si Tita Mabel bago nagsalita. "Huwag mo nga ako'ng pinagloloko." naka-irap na aniya kay Adrielle. "Kumusta nga pala ang Japan? Naging maayos ba naman ang buhay mo roon?" tanong niya. "Ayos lang naman po, Tita. Nakaraos naman po,"

Talagang pang summer. “How about you?” Tumingin naman si Kath kay Roman. “Wow, may abs? Haha. Hindi na ako nagtaka kung bakit sobrang cute ni Aikee. Haluan ba naman ng dalawang mukhang dyos.” Maging si Roman ay napailing na lamang din. Hindi nya naman itatanggi na lagi syang nagwowork out kaya ganito na lamang kaganda ang katawan nya. “Oh, sya,” dagdag ni Kath. “Napadaan lang ako to remind you guys. May darating na visitors from Japan. One of the representatives from Hinata Corp.”

Ang cute talaga niya mag-japanese, literal na anime boy, e! “Good morning everyone! My name is Yohan Kora, and I'm 20 years old. I’m Japanese but I used to live here since I was young.” saglit siyang huminto sa pagsasalita at napunta sa akin ang tingin. Dahil ayokong gumawa siya ng kalokohan ay pinandilatan ko siya ng mata na mas lalo niyang kinangiti sa harapan.

“Nihongo ga hanasemasu ka? (You can speak Japanese?)” “Hai. Watashitachi mo izen Nihon ni sunde imashitaga, anata mo sore o shitte iru to omoimasu. (Yes. We also lived in Japan before and I’m sure you know that too.)” I responded scornfully and gave him a look. “Kuso! (Fuck) focus on the road!” he shouted out of his lungs. “Will you be mine, then?” I Interrogated. “Just focus on the damn road and slow down, Onegaishimasu! (Please!)”

Mom also said. (Fifth’s POV) Ilang linggo na silang wala. It's holiday season, pero parang hindi naman holiday season para sa amin. I heard from Mom na nasa Japan sila ngayon, but we can't see them. Hindi namin sila puwedeng makita o makausap man lang at hindi namin alam kung kailan sila babalik.

Hindi na kami natuloy sa aming planong pagbabakasyon dahil may nakuha na kaming lead sa mga taong balak dukutin ang aking Anak. We are here at Japan since yesterday at kasalukuyang nandito sa Bar na pagmamay-ari ng Isang Yakuza at ang Balita namin ay mga tauhan niya ang pumatay sa aking Ama. "What kind of drink's you want to order Beautiful?" Tanong up nito sa akin gamit ang lingguwahi niya.

Tahimik nilang binabaybay ang mahabang daan na punong-puno ng mga tao dahil sa cherry blossoms at mga tianggehan na nagtitinda ng masasarap na pagkaing panghimagas. At dahil nasa Japan sila, natural lang ma ang itinitinda ng mga vendor person ay pagkaing nihonggo rin. May makikita kang iba't-ibang uri at kulay ng tao. Hindi lang basta Japanese. Kadalasan, mga mag jowa, magka pamilya o kaya mag asawa. As she saw how happy these people are, she suddenly feel insecurity sad. 'Sana masaya din ako kagaya nila.' tahimik niyang hiling.

Agaw naman ni Ryujin sa maleta ni Misha at naglakad na ito patungo sa service van. "Halaka, anong nakain nun at tinulungan ako?" Nagtatakang tanong ni Misha. Paano ba naman kasi, Ryujin is the type of guy na walang pakialam at hindi ito matulungin when it comes with carrying something. We don't know maybe that is their culture since he is Japanese.