Example Of Poem About Yourself 소설 & 이야기

Parang biglang uminit ang tenga ko at hindi ko alam kung saan ko ilalagay ang sarili ko sa sobrang hiya. “P-po?” halos hindi ko na marinig ang sarili kong boses. Bahagya akong napayuko, pilit tinatago ang pamumula ng pisngi ko. Hindi kasi ako sanay sa ganitong klaseng papuri----lalo na mula sa mga taong gaya nila. Sa totoo lang, kahit kailan hindi ko naman itinuring ang sarili kong maganda nga ako sa paningin ng ibang tao...

Walang halaga. Gusto kong sumigaw. Gusto kong saktan ang sarili ko. Gusto kong mawala. Pero hindi ko magawa. Dahil naroon pa rin ang katotohanan na may batang umaasa sa akin. Na kahit sa pinaka-madidilim kong gabi, may munting buhay na lumalaban sa loob ko. Dahan-dahan kong tinakpan ang sarili ko ng kumot. Yumakap ako sa sarili kong parang ako lang ang tanging nagmamahal sa akin.

Typical Suarez. Hindi ko mapigilan ang sumagot sa note niya. You're an asshole that's why you're bored - EDZ Napatitig ako sa blankong papel at nagsimula ng magsulat ng isang tula. I read my own title and I don't know why I suddenly felt how empty my heart is. 'Go Beyond Limitations'

“Hindi na, magkita-kita na lang tayo sa favorite nating lugar.” “Go, magkita-kita na lang tayo doon.” Wala na rin naman kaming pag-uusapan pa, kaya ibinaba ko na rin ang tawag. And now, I need to change my rider outfit. Matapos, akong magbihis ay pinagmasdan ko ang aking sarili sa malaking salamain dito sa loob ng kwarto ko. Nakakabighani naman, ngayon ko na lamang ito na suot sa loob ng ilang taon. Masyado naman kasi akong na busy sa loob ng ilang taon. Kaya, na-iwan ko tuloy ito. Napangiti akong pinagmamasdan ang sarili ko. Hanggang sa, mapagdesisiyonan ko na rin ang umalis. Yes, I need to go now, baka nandoon na rin sila. Kaya naman, agad na rin akong lumabas ng kwarto. Ohh, nakakainis na

Hindi kumibo si Jascha, pumikit ako at hinayaan ang sarili na mahulog sa antok. "You have your own way of being beautiful." I am not sure if someone talked to my dream.

I whispered to myself. Sunod-sunod akong napalunok, "Hindi pa naman huli ang lahat. Ano ngayon kung hulog ka na? Kailangan lang mas hulog siya, and I could still redeem myself and go on with my plans." Mabilis na namutla ang mukha ko nang bumukas ang bathroom pagkaraan lang ng ilang segundo.

Pero hindi ko pwedeng sabihin sa kanila kung saan ako nabibilang, na isa akong anak ng lobo at bampira. “Hindi ko po alam, hindi ko alam kung paano ko maipapaliwanag basta nagising na lang akong ganito na ako.” humugot ako ng isang malalim na hininga. Ang hirap mabuhay ng kahit ang sarili mo ay hindi mo naman kilala.

Bakit pinapahirapan ko ang sarili ko? Napatingin ako sa binatana. I saw the moon, half moon siya ngayon. It was beautiful. It gives light in the dark. I hope I can shine even in the darkness, too. Napatingin din ako sa mga bituin na dagdag liwanag sa gabi. Napansin ko ulit ang tatlong stars na parang ellipsis. I pretended it to be a shooting star. I closed my eyes and wish something I always wanted. I hope I can have someone beside me. I hope I can have my rest. I hope I could be in another world where I can freely do what I want. I hope I can do the things for myself, not for other people. I hope...

Habang maingat na pinupunasan ang kanyang mga luha, marahang bumulong si Theodore na parang himig na sadyang nilikha para lang sa kanya. "That’s right... that is exactly who you are meant to be. Never be afraid to show the world your true self, because it is the most beautiful thing I have ever known. I will always be here, right beside you, cheering you on and loving every part of you, just as you are.”

If it will be from the perspective of other people— that's so cruel. Hindi na ako muli pang nagsalita, wala na rin naman akong maisip sabihin. Hindi ko alam kung ano at paano. Hindi ko alam kung saan pa ilulugar ang sasabihin ko. It feels like I’m composing a poem and I don’t know how to execute it appropriately.