Fear Not I Am With You Mga Nobela at Kwento

“You improved. Hindi ka na yung Sol na nakita ko noon — durog, takot, hindi sigurado.” “Hindi pa rin ako gano’n katapang,” sagot ko, half whisper. “Kinakabahan pa rin ako.” “That’s normal.” Huminga siya, mabigat, pero may bahagyang ngiti. “Courage is not absence of fear, Sol. Courage is walking despite fear.” Hindi ko alam kung bakit, pero parang gusto kong umiyak. Hindi dahil sa takot — kundi dahil may taong naniniwala sa akin.

Maangas ang presensya niya kumpara kay Athena, at ramdam mong may itinatagong lakas. Lumapit siya sa akin, bahagyang yumuko bilang pagbati. “I know you’re scared. That’s normal. But trust me, Ceila… you’re not alone in this fight anymore.” At doon ko lang napansin na unti-unting lumuluwag ang dibdib ko, kahit papaano. Hindi ko alam kung hanggang kailan tatagal ang katahimikang ito, pero sa presensiya nina Athena at Narnia, naramdaman kong may pag-asa pa kaming makaligtas.

“Wala naman…” Tumingin ako sa kanya nang hinawakan niya ang kamay ko na tila ba pinapakalma kaya napunta ang attention ko sa kanya. “Don’t worry, you’re with me. And as long as you are with me, you are safe. Walang mangyayaring masama sa’yo,” he assured me.

malumanay kong sabi, “you’re my best friend. Kahit ano pa ‘yung sasabihin mo, kahit gaano ka…” Huminga ako, chest tightening. “Kahit gaano ka-gulo… I’m here. I’ll listen. Hindi kita iiwan.” Naluha siya pero agad pinunasan, nahihiya. Pero hindi ako tumigil doon. Because friend man ako… tao rin ako. “Pero Isa…” nilakasan ko nang konti ang boses ko kahit nanginginig, “I’m scared.” Hindi siya gumalaw.

Nakakahiya, pero wala na akong nagawa. Nagtagpo ang paningin namin. At sa isang iglap, parang may kakaibang init na dumaloy sa gitna ng kaba ko. Hindi ko siya kilala, pero sa paraan ng pagsasalita niya at sa kalmadong ekspresyon ng kanyang mga mata, parang gusto kong maniwala na safe nga ako. “You’re scared, not just of flying, but because you feel alone. But right now, you’re here, and you’re safe. Focus on me, okay? It’s just me and you, breathing slowly.”

Ewan ko kung bakit, basta kinakabahan ako. "You're afraid, don't worry I'll be there in your back. Hindi ko hahayaan na Kay mangyaring masama sayo, hindi ka rin naman mahuhulog diyan. I know, gusto mong tumingin sa magandang tanawin na iyan, kaya sasamahan kita."

I calm myself, catch my normal breath. But only kick the closed emergency door, caused my men to stop me once again. Napaupo ako. Napahilamos sa ang kamay ko sa aking mukha. Duguan ang katawan ko at ang dugong to… sa taong mahal ko. I'm terrible worried to her situation. I have this fear. I feel fear. So this is fear? At last we met each other again. FEAR, do you think you can steal her from me? I am not afraid of you!

, sabi naman ni Lauren na kakaringgan ng pagtatampo ang boses dahil tinago ko ang katotohanan sa kanila "I'm sorry Lauren... natakot lang kasi ako. I was scared that time and you all know I was in the process of mending a broken heart and I can't think straight anymore... basta ang alam ko lang ay gusto ko munang lumayo at mapag-isa kaya umalis ako ng walang pasabi. At nung naipanganak ko na si Kaylee, I was scared na baka mawala sa akin ang anak ko kaya wala na akong napagsabihan pa maliban sa parents ko at kay Breth dahil wala itong connection kay Kyle. Kahit gaano ko kagustong sabihin sa inyo, mas nanaig kasi sa akin ang takot e... I'm sorry Lauren." At hindi ko naman mapigilang hindi mai

"Where are you?" Alam ni Jesabell kung nasaan siya dahil sadyang pinili niya ang lugar na iyon kanina. Sobrang natatakot na siya, hindi lang dahil sa isiping may sugat siya kundi dahil ang dilim ng paligid at walang ibang tao. "Papunta na ako, huwag mong patayin ang tawag okay? Huwag kang matakot at be strong."

Huminga ako ng malalim. "Natatakot ako," saad ko. Dahil iyon naman talaga ang pinakatotoo sa nangyayari sa aki. "Bakit ka matatakot, kung kasama mo naman? You don't need to be scared, Wife, because I will always be here protecting you from anyone or anything."