Novel & Cerita Fear Of The Unknown

"Walang nananatili." "Lahat umaalis." Biglang sumikip ang dibdib ko. Dahil alam kong totoo iyon. Sa likod ng yaman niya, marami rin siyang sugat. Marami ring insecurities. Marami ring takot. At siguro... Isa iyon sa dahilan kung bakit siya nagiging possessive. Takot siyang mawala ako. Takot siyang maiwan.

“I just know someone who has a similar experience like her. And I think I can help her cope with her fear even just a little.” Nakita ko ang pagkunot ng noo ni Enver. “What do you mean?” Huminga ako ng malalim at bumaling sa kanya. “Your friend is afraid of the crowd, En. I think it is because she became a suspect in her husband’s disappearance.” Enver looks confused so I guess that woman didn’t mention it to him.

Nakaramdam siya ng takot sa hindi tiyak na hinaharap at hindi pa niya alam kung paano siya makakaiwas sa mga paborito niyang kaibigan at kakilala na sa bawat hakbang ay nagpapakita ng kadiliman. Tulad ng isang ilaw na dahan-dahang nawawala, nakaramdam si Ana ng pagkabalisa, hindi lamang dahil sa pagiging "Belle" kundi dahil sa hindi pagkakaroon ng ideya kung ano ang magaganap. Ang kanyang mga takot ay naging katotohanan—hindi siya pwedeng magtiwala kanino man.

Mahinang bulong nito sa akin na pakiramdam ko kung hindi ako naging attentive ay hindi ko yun maririnig. Napalunok ako. I like this feeling, but it scares me the same time. I am trying so hard to stop this feeling. I am scared of it. It is like a poison that has no antidote. I am afraid that I keep falling to a deep shit. I don't want anything that holds me back from coming back to earth. I don't want it. I am afraid that I will loose my sanity because of it.

My heart sank. Why can't I be normal? Why can't I just be like them? Like what others are? Why am I different? Paanong nakakaya nila 'yun habang ako ay hindi? Anong ginawa ko para maging ganito? I'm.. afraid. I'm afraid of what tomorrow might bring. I'm scared that even though Frida's accomplices are not here with her, she might still be able to win the hearts of many here and create a brand new troop.

Tumalikod na ito saakin at diretsong umakyat sa taas. Tahimik ko lamang itong sinundan ng tingin bago magpakawala ng buntong hininga. Dahil hindi na ito bumaba pa mula kanina ay pinasya ko nalamang na manood ng TV. Gustohin ko man itong kausapin at mag tanong ng ilang bagay ay hindi ko magawa. I have this fear in my heart and I don't know how to really act normal whenever he's around.

I sighed. "Actually kanina. -" tila nahirapan akong banggitin ang mga salitang gusto kong sabihin, pinagpapawisan narin ang mga kamay ko dahil sa biglaang pagbabalik na naman ng takot at kaba sa kaibuturan ko.,sino ba naman ang hindi matatakot knowing that there is someone watching and following you in everywhere you go? ni hindi mo nga alam ang motibo nung tao kung bakit ka niya sinusundan at palihim na kinukuhanan ng mga litrato..,hindi ba't nakakatakot iyon? lintik..!

Umiiyak na sila sa takot at pangamba baka kung anong mangyari sakanila. Niyakap nila ang isat isa upang mabawasan ang takot na nararamdaman hanggang sa tumigil na ang van at bigla sila nitong pinagbuksan ng lalaking naka mask. Isa isa na silang pinababa sa unfamiliar na lugar " nasan kami? Tanong nila sa lalaking nakamask pero hindi sila nito sinagot bagkus pinagtulakan pa sila nito para magsilakad na.

Isang taong buhay. Sa likod ng kaakit-akit na larawan ng walang takot na manlalakbay, isang tahimik na pag-aalala ang umakyat sa kanya. Isang takot na hindi maipaliwanag ni Léa, ngunit tila bumigat sa kanyang dibdib tulad ng isang di-nakikitang kamay. Hindi niya alam kung saan nagmumula ang pakiramdam na ito. Marahil mula sa takot na buhayin ni Nathan ang mga bagay na kanyang itinago. O dahil sa takot na sirain niya ang kaunting katatagan na natitira sa kanya.

At 'yon ang dahilan kung bakit parang takot si Ruan sa biglaan n'yang pagtawag sa akin? The thought was unbearable, a relentless tide of anxiety threatening to sweep me away. Hindi ko kaya. Hindi ko kayang malagay si Ruan sa kapahamakan. Lalo na at ako ang dahilan. I tried to rationalize, to dismiss my fears as mere overreactions, but the unease persisted, a persistent whisper in the back of my mind. My mind raced, spinning out of control, each thought fueling the next, each fear amplifying the last.