Novel & Cerita Fear Of The Unknown

Oh no. This is bad. I can sense danger. I need to run. Crab apples. I need to run. I need to get outta' here. Hindi ko gusto ang bigat ng presensya niya. Hindi ko gusto ang aura'ng bumabalot sa buo niyang pagkatao. I feel like I was staring at the unknown person. Hindi ko kilala. Matalim ang titig na binalingan niya ako. Titig niya...

Konti nalang bibigay na. I never appreciate others' feelings because for me it's just nothing. A distraction, a waste, and a useless thing in this world. It'll just destroy you. To change you into someone you'll never imagine. "You're afraid..." He whispered. I want to answer that I'm not. Being afraid is not part of my world. Kahit kailan hindi ako nakaramdam ng takot. Why would I be scared? If deep inside I know that I'm scarier than what I'm facing right now.

Parang may malamig na bakal na unti-unting lumubog sa dibdib ko. “Helena—” “Just answer me.” Huminga siya nang mabigat. “I don’t know.” At doon doon ko naramdaman ang tunay na takot. Hindi galit. Hindi pagtataksil. Kundi uncertainty. Dahil ang lalaking hindi na sigurado iyon ang lalaking unti-unti nang lumalayo. Tumayo ako. Ayokong umiyak.

Maybe I don't fear fights but that time I feel fear. Fear that maybe oneday Chase will walk away to my life. Fear that my mind was right. Fear that one day we will not seeing each other. I haven't been in a relationship but I know the word 'love'. I told Rhezian that I don't know what if feels but I really do know. I love Chase and I denied it to them because I don't want them to look at me with pity. That one day when he leaved me, It'll fucking hurt me.

Isa pang dahilan, kahit alam ko na sa sarili kong may nalalaman na akong kaunti, pinigilan ko ang sarili kong— humanap pa ng maraming information o kahit ang maraming— proof kung totoo nga ba lahat nang nasa isip ko— nagpigil ako, pinigilan ko— Hindi, dahil ayaw ko, kundi takot akong malaman ang mga bagay-bagay na may kinalaman sa buhay ko. "Natakot kang malaman ang lahat, kaya naman po pinigilan mo ang sarili mo. Kung gusto mo malaman ang lahat, may natitira ka pang oras bago tuluyang sumikat ang umaga, kaya mo bang malaman ang lahat. Handa ka na ba?" tanong sa akin ni Quinoa, hindi na ako nagdalawang isip, at agad tumango sa kanya. Wala na akong dapat na katakutan pa.

I could be selfish in just a flick of my fingers, but I chose not to become and do it. I knew she meant something else when she told me that, pero ibang bagay ang sumagi sa isip ko. As time passed by in front of my eyes, I learned that the more you avoid things, the more it haunts you— the more it fuels your fears. It wasn't a long time ago since I realized that I was blinded by my fears from the facts that were long haunting me. Hindi man halata, pero takot akong masampal ng katotohanang ang mga taong may malaking parte sa buhay ko ang mismong tatalikod sa akin.

Everything is starting to fill the missing puzzles. Humugot siya ng malalim na hininga. Mabilis ang tibok ng kanyang dibdib kakaisip sa bagay na hindi pa naman nangyayari. She’s scared of the freaking possibilities that might result once her mother sees her daughter.

Napasandig siya sa dingding sa likod ng kinauupuan niya at mariing pumikit hindi siya mapakali, gulong-gulo ang isip niya at hindi niya maintindihan ang nararamdaman niya. This kind of fear is new to him... Hindi siya kailan man nakaramdaman ng ganitong pakiramdam noon, it's so painful nakakasira ng ulo. Nagtiis siya ng ilang linggo na wag munang kumilos dahil bilin ng kanyang Papa, pero 'di niya na kinaya pang mag-timpi nangibabaw ang kagustuhan niyang puntahan na ito at bawiin...

Na para bang matagal na nitong hinihintay ang pagdating nila. Ang mga salitang binitiwan ni Dr. Evelyn ay tila naging dahilan upang tuluyang mawala ang kulay sa mukha ni Jian. Habang nakasandal ang sugatang babae sa kanyang mga braso, kitang-kita ng lahat ang pagbabago ng kanyang ekspresyon, dahil ang lalaking ilang taon nilang hinanap, ang lalaking tila laging may kontrol sa bawat sitwasyon, ay ngayon lamang nila nakitang tunay na natakot. Hindi iyon simpleng pag-aalala o pagkabigla. Ito ang uri ng takot na mararamdaman lamang ng isang taong alam ang isang bagay na hindi alam ng iba, isang taong matagal nang sinusubukang pigilan ang isang sakunang alam niyang darating balang araw. Habang na

Hindi na alam ni Lena kung saan siya lulugar. Sa bawat araw na lumilipas, mas lalo siyang nalulunod sa isang bagay na hindi niya kayang pangalanan. Hindi ito simpleng takot. Hindi rin ito purong pagnanais. Isa itong halo—isang mapanganib na emosyon na unti-unting sumisira sa mga hangganan na pilit niyang itinayo.