Finish Line In Tagalog 소설 & 이야기

{Make this part clearer} "Sana'y kayanin ito ng Mickey Mouse na t-shirt mo," pahabol ko pa. Pinagplanuhan namin ang aming magiging ruta. Madilim ang kalsada at puro talahib ang aming dadaanan. Dadaan din kami sa national highway na mas delikado dahil sa mga mabibilis na sasakyan. Agad na pumunta ang ibang tao sa finish line para makita kung sino ang mananalo. Nagpaandar na kami ng aming mga motorsiklo at isinuot ang aming helmet.

Third Person Of View "Halikayo..." binuksan ni Aling Melinda ang pinto ng kanyang tahanan. Sa sala na may sementadong sahig na kulay pula magkatabing naupo sina Yuki at Celeste, kaharap si Aling Melinda na kay Yuki lamang nakatingin. Tila hindi katabi si Yuki sa asal na ipinapakita ni Aling Melinda.

" Paalam ko sabay sara ng pinto. Hindi ko naman siya puwedeng patuluyin kasi nagbibihis yung kapatid ko. Alam niyo na. Maraming bagay na hindi natin alam. Lalo na kung ano ang iniisip ng isang tao. Ilang saglit ay natapos na rin kaming lahat. Sabay kaming lumabas ng bahay. At naupo lang si Tyrone sa gilid ng pintuan namin. May maliit na terrace kasi sa labas ng bahay namin. "Tara." Pag-aya ko sa kaniya. Nilakad lang namin ang simbahan. Malapit lang kasi sa bahay namin ang simbahan. Kaya hindi gaano nakakapagod.

Lalo siyang nailang, parang mas mabigat tuloy ang katawan niya. At sa huling ilang metro bago ang finish line, nadapa siya. Marahas na kumayod ang tuhod niya sa semento. Saglit siyang natigilan at ramdam ang hapdi, ramdam ang bigat ng lahat ng mata sa kanya. Narinig pa niya ang tawanan. Ngunit pinilit niyang bumangon. Hinila niya ang sarili, hinabol ang huling lakas, at saka tumawid sa finish line.

Napakalapit ng mukha nito, ilang pulgada lamang ang pagitan nila. “Okay ka lang?” tanong nito. “Oo.” Hindi nito inalis ang kamay hangga’t hindi siya nakatatayo nang maayos. Nahuli sila sa karera, ngunit itinaas ni Cassian ang mga kamay na parang sila ang nanalo. “Oy, second to the last tayo,” paalala ni Kiara. “Pero nakarating tayong tatlo sa finish line.”

Bakit kailangan ngayon pa? I saw everyone reached the finish line while I was still gasping for air. Nang hindi ko na kinaya ang pagod ay agad akong napatigil na. “T-Tulong. . .” Iyon lang ang mga katagang nabitawan ko bago tuluyang mandilim ang paningin ko.

Are you sure about this? Tumango siya. "Yes, and that's final." Marahas na napabuntung hininga at binigyan siya nang nakakapasong tingin ng binata bago padabog na iniwan siya. *******************

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

Kaya napasama na lang ako sa paglalakad. Bago pa man ako makalayo, bigla na lang akong nagtakha at marahang nanlaki ang mga mata nang makita ko ang pamilyar na pamilyar na lalaki na nasa 'di kalayuan sa hallway. Si Ligen. Nakatingin siya sa 'kin nang seryoso at matalim. Ano na naman ba ang nagawa ko?

Sa huling curve… Ginawa ni Aiden ang pinaka-risky pero pinakamagandang move. Late braking. Perfect drift. Smooth exit. At sa final straight… Bumilis siya ng todo. Naiwan si Nico ng ilang metro. Crowd went wild. “AAAIIDEEEN!” “GO GO GO!” At sa isang malakas na ugong… Tumawid si Aiden sa finish line. WINNER. Tahimik. Tapos biglang sumabog ang palakpakan. “HE WON!” “Grabe!”