Finish Line In Tagalog Novels & Stories

Tila naging slow motion ang paligid habang papunta kami sa finish line, nakakatuwa, ang saya-saya ng pakiramdam ko. Nang makarating sa finish line ay pinalakpakan kami ng mga nandoon, pati na si Ax. "Congratulations, kayo ang nanalo sa first round." "First round?" "Yes, mayroong tatlong rounds na lalaruin, today. And now, we will proceed to second round." "Ano ang second round?" "The Pinoy henyo round." "The fucking what?" si Austin ang napangiti saka namaywang sa oras na iyon.

Nagsimula na muli siya sa pagkwekwento. "Mabuti na lang noong panahon na napansin nila na hindi na ako nagpupumiglas at lumalaban. Hinayaan na nila akong gawin ang gusto ko, ngunit may pagbabanta sila na kapag hindi ako umuwi ng bahay hahanapin nila ako at papatayin. Noong una natakot ako, pero habang tumatagal nagsasawa na ako. Gusto ko na talagang malayo sa poder nilang dalawa. Kaya noong kinagabihan, lumayas ako sa bahay dala ang pera na ninakaw ko sa wallet ni Daddy. Nagpakalayo-layo ako. Hindi ko alam kung saan ako tutungo, ang gusto ko lang naman ay lisanin ang bahay namin at ang mga walang halang na kaluluwa na pamilya. Ang huling lugar na pinuntahan ko ay ang Bicol, minsan na kami na

sabi ni Rica " Ligaw lang naman eh ". kulit naman ni Mackoy Bakit ba hindi ito makaintindi? Baliw na baliw na talaga toh kay Rica. " Ay..basta tumigil ka! ". sabi naman ni Rica " Aish! ". tanging na usal ni Mackoy " Eh ikaw Fatima single kaba? ". sulpot ni Miguel na nakangiti " Oo pero ayaw makipag Miguel ". hahahaha

Sabay sila humakbang. Ngunit sa mismong sandaling iyon. RIP! Napunit ang tela na nakatali sa kanilang mga paa. “Damn it!” Agad yumuko si Adrian. Sinubukan niyang itali muli ang tela. “Wait!” Pero huli na. Samantala, tumawid na sa finish line sina Jayson at Eliana. “YES!” Nagpalakpakan ang Blue Team. “WE WON!” “BLUE TEAM!”

Shit. Sinimulan ko nang hanapin ang daan papuntang finish line. Nakikita ko sila sa mga salamin ngunit hindi ko alam kung nasaan sila. Pawala-wala sila at pasulpot-sulpot sa mga salamin. Halatang naghahanapan din sila at nagtatawagan. Pero ang nakakapagtaka ay hindi namin marinig ang boses ng isa't isa.

"Ready ka na ba sa obstacle course?" Tumango nang mabilis si Mithi. "Opo!" "Then let's go." --- ILANG sandali pa... Halos tawanan na lamang ang maririnig sa obstacle course. "Good job!" "Mas mabilis!" "Talon!"

Hindi na ako mapakali habang pinapanood naming tumatakbo ang kabayo. Malapit na sila sa finish line. Tila isang pulgada na lang ang pagitan sa mga naungusan niya. Nagkakagulo na ang mga tao. Malakas ang hiyawan ang iba naman ay tila kinabahan at dismaya dahil nahuhuli ang kabayo na kanilang tinaya. Nang tumawid ang kabayo ni Rich bilang una, napatalon ako sa tuwa. Napakapit ako sa kanyang kamay habang tumatawa. “You won! You won” masaya kong sabi.

Her swift movements caught me off guard as she surged ahead, leaving me trailing behind by meters. Gayunpaman, namangha ako nang sobra nang sinasadya niya akong palampasin ilang metro lang ang layo mula sa linya ng Finish line, para magtagumpay. Fvck, fvck, fvck, fvck! That woman was playing mind games with me! "Ladies and gentlemen, in a thrilling conclusion, car number 1065 has crossed the finish line, clinching victory spectacularly! We have our winner!"

she added. My brows snapped together. "Nakakatakot sumugal, Celeste." She chuckled. "Mas nakakatakot na manahimik nalang sa isang tabi, Ashanti." ------- :)

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”