Flower Of Hope Novels & Stories

I can't help but to admire the beauty of it. Nakaharap ang prinsesa at iniipit ang takas na buhok sa kaniyang tenga habang may bulaklak doon na nakaipit. I bit my lower lip as I remembered how beautiful she was when I inserted a new flower behind her ears. She looks so captivating while twirling around as the flowers fall down into her. I don't know why, but that moment in my mind played slowmo. Flowers and Vreihya have something in common, flowers are used to beautify a place but Vreihya is here to beautify this world. She is the wildest and the rarest flower that I've ever seen.

Napangiti siya at naisip na dalhan din si Hope ng pink roses dahil paborito rin nito iyon. Alam niya na hindi magugustuhan ni Isaac ang plano niyang pagbisita at pagbibigay ng bulaklak kay Hope lalo pa't ramdam niya na pinagseselosan siya nito. Pero nagpasya siyang ituloy ang gusto dahil wala naman siyang pakialam sa mararamdaman nito. Dumaan si Zeke sa flower shop at bumili ng bouquet ng pink roses bago siya dumiretso sa bahay nina Hope. Wala pa si Isaac nang dumating siya.

Oras na sumara ang pinto ay doon ko pa lamang dahan-dahang iminulat ang aking mga mata. At ang unang umagaw ng atensyon ko ay ang bouquet ng heather flower sa tabi ko. It was white. And if I am not mistaken, white heather flower symbolizes...protection. PRESENT Nag-angat ulit ako ng tingin sa kaniya at pinagmasdan ko siya habang busy siyang kumakain. Ano’ng gusto n’yang iparating sa ‘kin? May kinalaman ba s’ya sa nangyaring aksidente sa amin ni Haze?

Siguro dahil varsity din siya ng school. Speaking of varsity, hindi kalayuan ay papalapit sa amin ang red phoenix, nakajersey ang mga ito at may hawak na bola ang tingin ko'y captain ng basketball team. Kinalabit ko si Barbs kaya lang ay ayaw dumilat ng gaga. Barbs looks handsome if sleeping, wag lang gigising dahil kabog pa ako nito kung rumampa.

Natagpuan ni Nikole si Cross na naninigarilyo sa veranda habang nakamasid sa hardin. “Aren’t we going to sleep?” tanong niya nang makalapit. “You can go.” Tipid na sagot nito. Tumabi siya rito at tiningnan ang mga tulips. “Tulips… it’s mesmerizing.” Mahinang usal ni Nikole. Bigla niyang naalala si Julian kaya ipinilig niya ang ulo. Cross puffed out a cloud of smoke. “The classic flower symbolized perfect and deep love. Ironic, isn’t it?”

Binuksan kong maigi ang aking pandinig, kung kaya ko lang sanang higupin ang lahat ng tutuli sa aking tainga ay gagawin ko marinig ko lang ng napakalinaw ang kanyang buong pangalan dahil mamaya siguradong siya ang magiging nasa top list sa search history ng aking F******k account kapag nalaman ko na ang kanyang pangalan. "Darius Flint Recafranca Hicayo." Agad naghatid ng magkakasalong kilig at kilabot ang aking naramdaman sa kauna-unahang beses na narinig ko ang boses niya. Patago akong napangiti nang malaman ko na ang kanyang buong pangalan. Paulit-ulit itong bumubulong sa utak ko na parang hinding-hindi ko na ito makakalimutan pa kahit makatulog man ako. Nakalimutan kong nakatayo nga pala

sagot ko. "FYI, ex-boyfriend, Cally. Humihingi ako ng paumanhin sa hindi ko pagkatok, I just want to give this to you," ani Phillip habang hawak ang isang pumpon ng paborito kong red roses at isang paper bag na sa tingin ko'y regalo niya para sa akin. Nasaktan ako ng labis sa sinabi niyang ex-boyfriend. Bakit ganito ang nararamdaman ko? Bakit parang may ilang libong karayom na tumutusok sa aking puso?

He wanted her to know he was trying. God. He was trying. The florist carefully wrapped the bouquet. A pale satin ribbon tied around the stems. When she handed it over, Adrian accepted it carefully. As though it were something precious. Because it was. Not the flowers, but what they represented. And that is hope. The possibility that one day Sophia might look at him and no longer see the man who broke her heart. After paying, he thanked the florist and turned toward the exit. And he froze. A familiar voice spoke from behind him.

Arra's Pov Malayang inililipad ang aking buhok ng malakas na hangin na nagmumula sa nakabukas na bintana ng kotse ng aking Papa habang nagbibiyahe kami papunta sa lugar kung saan magsisimula ako ng panibagong buhay kasama ang Papa ko na ilang taon kong hindi nakasama. Malamig man at presko ang hangin sa probinsiya ay hinding-hindi ko ipagpapalit ang mausok at mainit na lugar ng Maynila dahil doon ako lumaki at nagkaisip.

As he starts driving, I curiously glance around the car, searching for the surprise. "Where's the surprise?" tanong ko sa kaniya nang wala akong makita sa loob ng sasakyan niya. "Patience, love. We're taking a little detour before I reveal it. Trust me, it's worth the wait," malambing na sabi niya. He pulls up at a beautiful city park, filled with blooming flowers, lush greenery, and a picturesque lake. Namangha kaagad ako sa nakita.