Garden's Heart นิยาย & เรื่องราว

Pero pagpasok pa lang namin sa gate ng mansion… May nag-aayos sa garden. Tatlo o apat na tao, may dalang pala, may wheelbarrow, may mga halaman. May isang malaking hukay sa gitna ng garden, malapit sa mismong lugar kung saan nakatago ang pinto ng basement nina Giselle. Agad akong kinabahan. “Shane… ano ’to?” tanong ko. Lumapit siya sa akin, malambing pa rin ang boses. “Magpapalandscape tayo, babe. Kaya pinaayos ko na. Mas papagandahin ko yung garden.”

Mahirap isatinig ang tunay na nilalaman ng puso at damdamin niya para sa dalaga. “Why ask?” tanong na lamang niya habang nakatutok ang mga mata sa malawak na solar ng mansiyon. Nahagip ng kanyang paningin ang imahe ng nakangiting si Jane. Karga-karga nito ang sanggol niyang pamangkin. Napaka-cute nitong tingnan. Hindi niya tuloy naiwasang mag-imagine na ang karga nito ay ang anak nila. He knew that someday, Jane would have a child of her own na aalagaan nito. How he wished na siya ang ama ng mga magiging anak nito.

Ang oras na ito ay tila isang pahinga mula sa kabusyhan ng buhay, at nagbigay sa amin ng pagkakataon na magpahinga at magsaya. Habang unti-unting bumabalik ang malamig na hangin sa terasa, nagdesisyon kaming maglakad-lakad sa paligid ng garden. Ang mga plants at flowers na pinili ni Adon para sa garden ay nagbibigay ng fresh na vibes sa paligid, na nagpalakas sa amin ng pakiramdam ng relaxation at peace. “Nakakatuwang maglakad dito sa gabi,” sabi ko, habang ang mga ilaw ng garden ay naglalaro sa paligid. “Sana magawa natin ito nang madalas.”

Minsan tungkol lang sa bagong halaman sa garden ng school. Pero kahit ano pa ang kwento niya, nakikinig kami. At sa bawat araw na lumilipas, mas lalo naming na-realize ni Killian na ito talaga ang buhay na pinangarap namin noon—simple, puno ng pagmamahal, at higit sa lahat, kasama ang pinakamahalagang tao sa mundo: ang anak namin.

Ayokong bigyan ng malisya o mag assume sa mga bagay-bagay na napaka imposible! "Let's go outside? I'm over dramatic!" Natatawa nitong sabi. Nang makababa kami at nakapunta sa garden ay naabutan namin silang seryosong nag-uusap. Kung hindi pa nga sila tinawag ni lola Maxima ay hindi pa nila kami mapapansin. Agad na lumapit sa akin si Sage at hinawakan ako sa kamay. Siguro ay kahit papaano nasanay na akong palagi n'yang hinahawakan ang kamay ko.

Tapos malawak ang open garden na may wooden pathway pa na parang aisle na agad. At ang pinaka maganda? Yung sunset view. Ramdam mo agad. May golden tint kahit late morning pa lang. Kaya mo nang i-imagine kung gaano kaganda pag actual na sunset. Naglakad kami papunta sa center ng garden. Zach held my hand, steady and warm..and we were quiet, yet our minds were both full of dreams. I could feel his inner excitement, the kind he didn’t say out loud but that showed in the way he kept glancing around.

Sa lahat ng pinagdaanan namin, laging inuuna ni Brandon ang kapakanan ko. “Edi sa garden nalang,” suhestiyon ni Mommy Hope. “Simple pero elegant, tapos maraming bulaklak. Alam mo namang mahilig si Heart sa mga ‘yan.” “Garden wedding sounds perfect!” sabat ni Mama habang abala sa pagkuha ng litrato gamit ang cellphone niya. “Pwede tayong maghanap ng venue na malapit lang para walang hassle sa lahat.”

And that is to fix Señorito's beloved garden! Hindi niya maiwasang hindi maintriga sa garden na iyon na wala namang ibang tanim kundi sensation lilac. It wasn't that special, though. Malinaw pa sa alaala niya kung gaano nagalit si Matthieus nang madatnang wasak ang garden. Kulang na lang ay lunukin siya ng buo at buhay noong gabing iyon.

Gayunpaman, parehas kami ni Caleb na napabuga ng masaganang hangin. "Basta akyatan niyo muna ako ng mangga. Yuung madami," dagdag pa niya na nagpatigil sa amin ni Caleb sa paglalakad. Madami pa itong sinasabi pero hindi ko iyon naiintindihan. Isa lang ang tumatak sa isipan ko, kahit pa saan kami tatambay ay magpapa-akyat pa rin ito ng mangga. "Calyx, doon. May malaki," turo ni Heart sa kung saan. Tumingin ako sa baba upang makita nang maigi kung saan ito tumuturo. "Ayy bugok! Sa tuktok mo!"

Simula ng mabasa ko ang mensahe na iyon nasira na ang mood ko. Pinikit ko ang mata ko atsaka hinele ang sarili ko. Hindi ko alam kung ilang oras na akong nakatulog, naramdaman ko na lang na nakatayo ako sa isang garden. Ang garden na ito ay nasa mataas na lugar, sikat ito sa tawag na garden of heaven, dahil kailangan mo munang umakyat ng 100 steps para lang makarating ka sa toktok. Mula sa taas ay makikita mo ang ilang kabahayan at ilaw, maganda rito kapag gabi. “Mingming.”