Garden's Heart นิยาย & เรื่องราว

So good luck na lang talaga doon sa magtatangka. Tahimik ang paligid at mukhang wala namang tao at kahit na mga bantay.Madilim naman at ang mga daanan mas lalo na ang papasok sa gate ng wild garden.Nakakatakorlt pa rin naman dito dahil na rin sa mga naglalakihan nilang mga halaman .Kaya nga ito tinawag na wild garden.Sa likod ay may fountain pa na maluma na nga pero gumagana pa rin at naglalabas ng tubig ang paikot na sementadong bagay para na rin sa ilalagay mo na mga halaman.Mabuti na lang at pinagsuot nila ako ng legging ukit na may kakapalan kaya naman hindi masakit sa binti at paa.Nagpatuloy kami sa paglalakad ni Tzvi hanggang sa makarating kami sa maliit na gate kung saan ang partition

“Kahit malikot tayo pareho matulog, the bed is big enough for both of us without any… accidental touching.” Wait lang. Iba ata na-imagine ko sa accidental touching na ‘yon ha. “Buti naman,” sabi ko na lang, sabay lakad papunta sa bintana para kumalma ang puso ko. At doon na-distract ako—ang ganda ng garden. Perfect landscape, mga bulaklak na parang paintings, at fountain pa sa gitna. “Ang ganda naman ng view. Ang sarap sigurong gumising tuwing umaga,” bulong ko.

Pero pagpasok pa lang namin sa gate ng mansion… May nag-aayos sa garden. Tatlo o apat na tao, may dalang pala, may wheelbarrow, may mga halaman. May isang malaking hukay sa gitna ng garden, malapit sa mismong lugar kung saan nakatago ang pinto ng basement nina Giselle. Agad akong kinabahan. “Shane… ano ’to?” tanong ko. Lumapit siya sa akin, malambing pa rin ang boses. “Magpapalandscape tayo, babe. Kaya pinaayos ko na. Mas papagandahin ko yung garden.”

Mahirap isatinig ang tunay na nilalaman ng puso at damdamin niya para sa dalaga. “Why ask?” tanong na lamang niya habang nakatutok ang mga mata sa malawak na solar ng mansiyon. Nahagip ng kanyang paningin ang imahe ng nakangiting si Jane. Karga-karga nito ang sanggol niyang pamangkin. Napaka-cute nitong tingnan. Hindi niya tuloy naiwasang mag-imagine na ang karga nito ay ang anak nila. He knew that someday, Jane would have a child of her own na aalagaan nito. How he wished na siya ang ama ng mga magiging anak nito.

Ang oras na ito ay tila isang pahinga mula sa kabusyhan ng buhay, at nagbigay sa amin ng pagkakataon na magpahinga at magsaya. Habang unti-unting bumabalik ang malamig na hangin sa terasa, nagdesisyon kaming maglakad-lakad sa paligid ng garden. Ang mga plants at flowers na pinili ni Adon para sa garden ay nagbibigay ng fresh na vibes sa paligid, na nagpalakas sa amin ng pakiramdam ng relaxation at peace. “Nakakatuwang maglakad dito sa gabi,” sabi ko, habang ang mga ilaw ng garden ay naglalaro sa paligid. “Sana magawa natin ito nang madalas.”

Minsan tungkol lang sa bagong halaman sa garden ng school. Pero kahit ano pa ang kwento niya, nakikinig kami. At sa bawat araw na lumilipas, mas lalo naming na-realize ni Killian na ito talaga ang buhay na pinangarap namin noon—simple, puno ng pagmamahal, at higit sa lahat, kasama ang pinakamahalagang tao sa mundo: ang anak namin.

Ayokong bigyan ng malisya o mag assume sa mga bagay-bagay na napaka imposible! "Let's go outside? I'm over dramatic!" Natatawa nitong sabi. Nang makababa kami at nakapunta sa garden ay naabutan namin silang seryosong nag-uusap. Kung hindi pa nga sila tinawag ni lola Maxima ay hindi pa nila kami mapapansin. Agad na lumapit sa akin si Sage at hinawakan ako sa kamay. Siguro ay kahit papaano nasanay na akong palagi n'yang hinahawakan ang kamay ko.

nangingiting binaba nito sa table ang pinamili. Maya-maya pa may dumating na delivery ng flowers kay Ella. "Ma'am para sa inyo daw po." "Ha! sa 'kin ba kamo?" eh kanino galing?" "Naku beshy, open mo kaya ang card." Gorgeous girl, Be careful, I'm always here for you. Willing to wait to be part of a family that we can build together with our little angel. Loving you, Doktor ng Puso mo.

Tapos malawak ang open garden na may wooden pathway pa na parang aisle na agad. At ang pinaka maganda? Yung sunset view. Ramdam mo agad. May golden tint kahit late morning pa lang. Kaya mo nang i-imagine kung gaano kaganda pag actual na sunset. Naglakad kami papunta sa center ng garden. Zach held my hand, steady and warm..and we were quiet, yet our minds were both full of dreams. I could feel his inner excitement, the kind he didn’t say out loud but that showed in the way he kept glancing around.

Sa lahat ng pinagdaanan namin, laging inuuna ni Brandon ang kapakanan ko. “Edi sa garden nalang,” suhestiyon ni Mommy Hope. “Simple pero elegant, tapos maraming bulaklak. Alam mo namang mahilig si Heart sa mga ‘yan.” “Garden wedding sounds perfect!” sabat ni Mama habang abala sa pagkuha ng litrato gamit ang cellphone niya. “Pwede tayong maghanap ng venue na malapit lang para walang hassle sa lahat.”