Ghost Land Novels & Stories

Kahit pa ramdam n’ya ang pagod ay nakangiti itong dumungaw sa labas ng bintana habang pinagmamasdan n’ya ang makukulay na gusali. Minutes after, he noticed a red Hyundai car behind them. Para itong nakikipag karerahan ngunit hindi n’ya nalang ito pinansin at ibinalik ang tingin sa malalaking gusali. Liningon nito ang manager at ang dalawang kagrupo na malalim ang tulog kaya naman maging s’ya ay nakaramdam din ng antok.

Nang maalala kong andito nga pala kami sa may gilid ng gate namin ay medyo nahiya ako. Ang haba ng usapan namin tapos hindi man lang ako naging considerate? Jusko! Ano na naman bang katangahan ang pumasok sa peste kong utak? Magsasalita pa sana ako ng biglang may tumawag sa kaniya. “Hello, Hera. Uhm, pakisabi sa mga investors na I'll be there in a minute. Say my apology to them and please tell them to wait for a moment. Thank you.“ wika niya habang may kausap sa kabilang linya.

Ngayon ay tila nag-iba na talaga ang kaniyang boses, 'di na tulad noon na boses ni Seya. "Huwag mong subukan na saktan si Ate, Jelle," seryosong wika ko rito. "Itigil mo 'yan!" Iling-iling na sigaw niya at tila sinusubukan na takpan ang tainga. Ghost like them really don't want to hear their names while they're in someone's body because they will remember all the terrible past that they experienced. "Anong ginagawa niyo rito, Kaycee, Jelle?" seryosong tanong ko sa kanilang dalawa.

Isang anino ang lumitaw sa may gate. Ethan turned his head slightly. “We’re too close. One more sound like that and we’re caught.” “Sorry…” bulong ulit ni Maxine. Pero may ngiti pa rin sa labi niya. “Pero at least... thrilling, ‘no?” “Bakit parang haunted house ito?” bulong ni Maxine habang tinatanaw ang madilim na daan papasok ng San Guillermo. “May multo ba dito, Ethan?”

Mahina ang ebidensiya nila lalo pa’t gabi naganap ang pamamaril. Tumatak ang mga iyon sa isipan ni Scarlet. Hinding-hindi niya makakalimutan ang mga bagay na kanyang narinig. Hahanapin niya ang grupong posibleng pumatay sa kanyang mga magulang at pagbabayarin ang mga ito. Samantala sa Firing Range, nilapitan ni Malachi ang ama. Tinapik siya ng isang lalaki sa balikat.

Paliwanag naman ni Prince Flame. "Ano ba ang ghoul, mahal na prinsepe?" Tanong ni Guia. "Ang mga ghoul ay mga undead na sumasamba kay Lucifero na kumakain ng laman ng Fantasian at Fera." Sagot naman ng prinsepe.

Nagmadali syang umakyat sa hagdan habang pinapakinggan kung saan nang-gagaling ang ingay na iyon. A few more seconds and he saw himself standing in front of a very dark colored and old door. Ito na yata yung mga klase ng pinto na ginagamit sa mga horror movie. But still, even though he was butt-shit scared of ghosts and spooky dolls, he let himself in the room without warning. And there she was. Lissa was covered with a thick blanket. Sa side table ng dalaga ay nakatambak ang gamit na tissue na punong-puno ng sipon. Disgusting. He mentally noted.

“Hmph! Sinabi ko na. Ikaw, babae, hinihila mo lang ang lahat pababa. Ikinababagal lang natin ang mga kinikilos mo. Ayos, ngayong patay na si Darven, sinong haharap sa mga makamandag na insekto at nilalang kapag nakasalubong ulit natin sila sa susunod? Dapat ikaw na lang yung namatay!” Pilit na hinila ni Zayne York si Quincy para pigilan ito sa pagsasalita. Lumingon si Quincy at nakita ang dalawa pang malagim na nilalang na papunta sa direksyon nila. Sa pagkakataong ito, mas mabangis pa sila kaysa sa mga ghost generals kanina. Hanggang limang metro ang taas nila. Gayundin, natatakpan sila ng tubig mula sa ilog ng dugo, at pinalibutan sila ng mga masasamang espiritu.

Yung matandang walang baga ay tiyak na sinubukan ang kanyang gimmick sa mga sibilyan para maging ligtas, na nagresulta sa mga naglalakad na bangkay na ito. Bumuntong-hininga siya, umalis si Frank sa morgue, at tinanong siya ni Chloe na nanginginig sa labas, "Patay na ba?" "Hindi ko alam." Nilingon ni Frank ang kanyang ulo. "Pero tiyak na hindi ito gumagalaw!" Chloe ay nagbigay ng thumbs-up—akala niya siya ay gobyerno at nagulat siya na siya pala ay isang ghostbuster!

“Senator Silas doesn’t like ghosts, Eris. At mas lalong hindi ko gusto ang mga asset na nakakalimot sa kanilang lugar.” Ang boses ni Madame Viveca ay parang kalansing ng bubog sa sahig ng The White Room. Dito, walang kulay. Lahat ay puti—mula sa pader, sa sahig, hanggang sa silyang bakal kung saan ako nakatali. Walang bintana, walang hangin, tanging ang nakakasilaw na liwanag ng mga LED lights na tila gustong tunawin ang aking retina.