Ghost Tattoo Novels & Stories

Ngunit bago pa makapindot si Tristan, isang mahabang sipol ng bala ang dumaan sa hangin. SHING! Ang tablet sa kamay ni Tristan ay sumabog, nagkawasak-wasak sa libu-libong piraso. Isang sniper shot mula sa kabilang bahagi ng ilog. “Sino ‘yon?!” sigaw ni Don Manuel, sabay hila kay Paola para gawing kalasag. “Ang ghost,” bulong ni Kristoff, may bahid ng ngisi sa labi. Mula sa kagubatan, lumabas ang isang pigura na balot ng itim na tactical gear. Hindi ito si Julian. Hindi rin ito si Elena.

Mayroon lamang isang espesyal na silid na kung tawagin ay "Santuario ng mga Patay." Nasa dulo ng pasilyo ang isang pintong gawa sa marmol at umuusok dahil sa lamig. Itinapat ni Hogan ang bato niya at lumabas ang puting liwanag. Dumaloy ang liwanag sa mga bitak na nasa pinto na siyang nagpabukas rito. Pagpasok, bumungad kay Hogan ang isang patungang may maliit na plangganang gawa sa yelo. May laman itong kulay puting usok. Inilubog ni Hogan ang kamay niya rito at gumapang ang puting usok sa buong katawan niya. Naghilom ang mga bitak sa balat niya at nawala ang nararamdaman niyang sakit.

bigla ko na lang nasambit. "Po?" "Maybe it's Revolveir." Naglakad ako papalapit sa kanila. Kung ang revolneir man ang may gawa nito, magiging delikado ang buhay namin. If I'm not mistaken, it is a rare ghost eater without a face. May suot sila tulad ng kamatayan. Hinihigop lamang nila ang mukha ng kanilang biktima upang malipat sa kanila ang anyo at ang kapangyarihan nito.

mismo ni Alex ang kanyang nararamdaman. Kakaiba, tila hindi siya makaipon ng anumang pakikiramay. Nagsimulang kumamot ang Ghost sa bulsa ng kanyang dyaket, hinawakan ng kanyang malamya na mga daliri ang isang manipis at itim na kaso pagkatapos ng tatlong pangungulit na pagsubok. Pinunit niya ito at tinanggal ang black metal syringe. Walang laman ang bariles. Tinitigan niya ito, naguguluhan. Ibinigay niya ang kanyang huling dosis kay Louisa Murdoch. Si Harvey Kingston ay isang dalubhasa sa mga lason, isang mahusay na manlalaban, at isang nakakatakot, iginagalang na Ghost. Ngayon ay mamamatay na siya. Siya ay pinapatay ng isa sa kanyang sariling mga sandata. Tinatawag ang huling habilin, umak

Ngayon ay tila nag-iba na talaga ang kaniyang boses, 'di na tulad noon na boses ni Seya. "Huwag mong subukan na saktan si Ate, Jelle," seryosong wika ko rito. "Itigil mo 'yan!" Iling-iling na sigaw niya at tila sinusubukan na takpan ang tainga. Ghost like them really don't want to hear their names while they're in someone's body because they will remember all the terrible past that they experienced. "Anong ginagawa niyo rito, Kaycee, Jelle?" seryosong tanong ko sa kanilang dalawa.

"Pinagbagsak niya isa-isa gamit ang sarili niyang mga kamay. Walang narinig na sigaw, kundi ungol ng mga taong nawalan ng lakas." "Tinanong siya ng organizer kung anong pangalan ang gagamitin niya para sa leaderboard." "Ngumiti lang siya at sinabing: 'Walang pangalan ang bangungot.'" "Pero simula noon, isang bansag ang kumalat sa underground: The Ghost of Ironhands." "Hanggang ngayon, pag binanggit 'yon sa black market o sa mundo ng bayarang mamamatay—lahat napapatigil."

Akala ko bayad sila tulad ko! “At ikaw?” tanong ko, halos manginig ang boses ko. “Pulis ka ba? Tagapagligtas?” Mapait siyang tumawa. “I just need to get back someone inside it. I tracked her down to the Circuit. But the people running this place... they are ghosts. They hide behind masks and proxies.” Nakita ko ang pagbasag ng malamig na pader ni Gabriel. Sa unang pagkakataon, nakita ko ang isang taong nasasaktan. Ang isang kuyang desperadong maghanap ng tao? Sino?

It felt like a ghost was starting to make its move. Dali-dali akong umakyat ng hagdan. I kept telling myself I’m not afraid of ghosts because they’re not real— "Oh, fúck!" Malakas kong mura noong bigla na lang bumungad si Segundo sa harap ko. Napahawak ako sa dibdib ko dahil sa sobrang gulat at kaba. He was wearing his white beauty face mask, kaya sinong hindi magugulat sa itsura niya? It covered his face entirely, leaving only his eyes visible.

“When I thought I was going to be alone tonight, kahit sinubukan kong i-distract ang sarili ko sa panonood ng N*****x, kung anu-ano na ang naiisip ko from serial killer sneaking in somehow in the middle of the night to a ghost haunting whoever rents this house. You don’t know how relieved I am that you’re here.” Nakikinig siya habang fascinated na pinanonood ang expressions na nagdaraan sa maganda nitong mukha. “I know. I guess medyo ninenerbyos pa rin ako. I know I’m babbling.” I could listen to you babbling like this forever. “You don’t seem like babbling, believe me. So… before naging ghost ang serial killer, may I know if he was a man or a woman?” “A man, of course.”

Pagbuka ng pakpak ng waepon niya, umikot siya, lahat ng lumapit, nalantas niya sa leeg. Mukhang nagtawag si Ghost ng back-up pero late na dumating mero marami pa rin ito. May mga dumating naman, akala nila kalaban pero hindi pala, mga Moretti members iyon kaya ang ilan sa mga tao ni Ghost nawalan na ng choice kundi umatras na lang. "Retreat! Ghost is dead!" Natapos ang pátáyan na iyon nang magsi-atrasan ang mga ito. Hingal na hingal siyang napahawak sa braso niya. Hinawakan siya ng biyanan niya, "You're wounded."