Green Olive Tagaytay 소설 & 이야기

Parang kaylan lang ay magkasama pa silang nasa Tagaytay, sa Boracay at kung saan pa nila naisin. Marahan niyang tinanggal ang itim na shades na kumukubli sa magaganda kahit pa man mapupungay niyang mata. Sandal niyang inuupo ang sarili sa pamamagitan ng dalawa niyang tuhod at inilapag ang dalang isang maliit na basket ng mga fresh flowers na binili niya pa kanina sa isang sikat na flower shop.

Chapter 14 The motorcade slowed as it crested the ridge, and for Clarisse, the change was straightaway. A characteristically cool, pine-scented breeze swept through the car, immediately replacing the humid, gasoline-tinged air of the lowlands. It was a refreshing breath, carrying the faint, earthy sweetness of distant greenery and a hint of the savory, simmering aroma of bulalo, ito’y isang uri ng putahe na makikita sa bawat restaurant na nasa tabi ng daan, animo’y nanghihikayat ng mga pasahero na bumaba at humigop ng sabaw.

“Oo Hon, sabi niya hanggang likod pa raw yan. May mga tanim silang orange dito Hon, saka grapes at olives, season na kung gusto mo manguha tayo mamaya.” “Sige! Sige!” Parang bata niyang sabi “Meron ding greenhouse sa likod ng bahay na to pero kay Charles pa rin daw yun.”sabi ko sa kaniya habang naglalakad kami. Bukod sa mga fruit bearing trees , napapalibutan din ng mga bulaklak ang pathway papunta sa greenhouse, ganundin ang ang buong paligid ng bahay. Nagtungko kami sa bahay kubo na may katabing fishpond na puno ng malalaking koi fish.

Nakasuot siya ng blue na apron na may mantsa ng lupa, at kasalukuyang naglilipat ng mga bagong tubong seedlings sa mas malalaking paso. Lumapit ako sa kaniya at sumandal sa gilid ng mesa. "Hindi naman ako napapagod, nakatayo lang naman ako rito. Gusto ko lang siguraduhin na tama 'yung labels ng mga orchid para sa hotel sa Tagaytay."

TAHIMIK AT NAKAHALUKIPKIP na itinuon na lamang ni Tori ang kanyang paningin sa labas kung saan ay nakikita niya ang mga puno ng mangga na maayos na nakalihera sa malawak na lupain ni Taj. Kasalukuyan nilang binaybay ang daan patungo sa dulong bahagi ng plantasyon kung saan naroon ang private farm resort ng lalaki. Ang Greenwoods Cabin.

“May org booth pa kasi akong titingnan.” Poster ng Green Circle ang nakita ko kahapon. Seedling drive para sa barangay school. Volunteers needed. Kinakabahan ako pero gusto kong subukan. “Green Circle?” singit ni Nico. “Sumali ka. Okay doon. Mabait si Ezra, org head. Magaling ’yon.” Ngumiti lang ako. “Kaya nga parang gusto kong subukan. Titingnan ko mamaya.” Bandang hapon, dumiretso ako sa booth sa ilalim ng acacia. May crates dun ng pechay at kamatis. May mesa at karton na may nakasulat na, “GROW WITH US.”

tanong ko sabay nakataas ang kilay. He smirked. “Somewhere in this place. Horses. Fresh air. Maybe some strawberries, kung swerte tayo.” Napatawa ako, half surprised. “Horses? Strawberries? Really? Kailan nagkaroon ng strawberries dito sa Tagaytay? Hindi ba’t sa bagyo lang iyon?” “Somewhere else, yes,” sagot niya, sabay haplos sa pisngi ko. “Besides, I want to see you smile somewhere else, not just in this room.”

Natakot ako bigla at lumabas agad ako ng sasakyan para hanapin si Cyrus. Ngunit, nawala ang lahat ng takot ko nang makita ko ang ganda ng tanawin. Naghalong iba’t-ibang kulay ng bulaklak. Sobrang daming red, yellow, white, and pink colors na mga bulaklak. Ang lawak nang taniman ng bulaklak. May mga taong nagdi-dilig at nagcu-cultivate ng mga soil. Bakit kaya ako nandito at nasaan si Cyrus.

At nang tuluyan kong mailabas ang ulo ko, doon ko lang napagtanto kung nasaan kami. Mga ilaw. Malalaking billboard. Mga taong pawang nakabihis ng magara, may mga bitbit na paper bags at mamahaling cellphone. Sa harap namin ay isang gusaling kasing laki ng simbahan—pero imbes na krus, mga tatak ng tindahan ang nakasabit sa labas. Isa itong mall. Hindi basta mall—isa itong mamahaling mall.

"Kung gusto mo siyang makausap nang walang pulis, alam ko kung nasaan siya ngayon. Nasa The Jade Willow Tea House siya, sa isang private lounge sa Greenbelt." Ang The Jade Willow ay isang tanyag na tagpuan sa Makati, tago sa gitna ng mga matatandang puno at modernong arkitektura. Ang pinaka-secluded na private room rito ay nakaharap sa isang maliit na koi pond. Bagaman taglagas na sa ibang bansa at medyo malungkot ang tanawin rito, ang loob ng kwarto ay puno ng init mula sa mga silver charcoal na nagpapakulo ng premium na "Rougui" tea.