Growing Up Too Fast Quotes นิยาย & เรื่องราว

"Huwag mo na akong buhatin ulit, mommy. Mabigat na ako." "Oh my Velo, kayang-kaya ka pang buhatin ni mommy. Malakas ata ako," pagyayabang ko sa kaniya. "But I'm a big boy na!" Kinurot ko ang ilong niya. "Yes, you are, baby. But please don't grow up too fast. I love you so much, Velo."

Borromeo. “I always eat lots of vegetables and fruits, Lolo. Mommy told me before that if I eat healthy foods, I will grow faster,” sagot naman ni Melody habang ngumunguya. Narinig kong natawa ang Lolo niya. “You’re right, Melody. You must eat healthy foods for you to grow faster.”

Bakit pa kasi hindi nila ako sinundan— charot. Kidding aside, I realized that it seems painful for mothers seeing their child growing up because they have no choice but to let them spread their wings and fly. Syempre, paglaki natin, magkakaroon na rin tayo ng sari-sariling buhay at sariling growth sa ating sarili. Well, that is a cycle of life. Kaya we have to spend our time with our loved ones. This may sound overrated ngunit ito na lamang ang tanging solusyon habang may oras pa tayo sa isa’t-isa habang nabubuhay pa tayo rito sa mundo.

“I love you, Mommy. And I always will. I’m just gonna fix myself, then we can go to school na. I know you’ll be late to your wok na if I stay pasaway pa.” Napangiti si Celine, sabay buntong-hininga. “Ang bilis mong magpalit ng mood, anak…” bulong niya habang pinagmamasdan ang batang paslit ng buhay niya na tila unti-unting lumalaki… at nagiging kamukha ng isang taong pilit pa rin niyang iniiwasan.

mahina niyang sabi, "na masyado ka naming ginawang baby. Hindi ka namin binigyan ng pagkakataon na mag-explore, na matuto sa sarili mong paraan. At ngayon… nasa 21 ka na, pero parang hindi ka pa rin namin mabitawan." Muli akong napatingin kay Daddy. "We’ve been too strict," patuloy niya, "masyado ka naming hinigpitan. Hindi ka namin binigyan ng espasyo para maranasan ang mga bagay na normal sa isang taong lumalaki. Hindi namin hinayaang gumawa ka ng sarili mong desisyon, dahil masyado kaming natakot na baka magkamali ka."

Kung minsan pa nga ay sumasagi ‘yon sa ngipin ko, dahil hindi naman talaga ako marunong. Alam kong nasasaktan siya, pero hindi ko man lang ‘yon makita sa kaniyang mukha. Parang mas lalo nga siyang naubusan ng pasensya lalo na nang nagtagal ang aking mga mata sa kaniya, kahit na nahihirapan na ako. “You don’t have to move fast if you can’t do it,” aniya nang mapansin na nahihirapan ako.

"But anyway, I liked it. Magkano ba 'yon?" "Sa bilis mong magpatakbo anak at kung hindi ka naimbitahan dito iisipin kung sumali ka sa karera! You should be careful anyway, mahirap na at baka may masagasaan ka!" paalala naman ni dad.

Siya na hindi iyakin ay umiiyak na ngayon. Ariel grown so fast. He is so mature na talaga. Kahit marami siyang bagay na gustong gawin ay hindi niya ginagawa. I want him to enjoy his life, and achieve more goals on life. Kasi deserve ng mga kapatid ko na maabot ang mga pangarap nila.

Isang taon para mabawi ko ang lahat ng nawala sa akin sa loob ng isang gabi. "Bakit parang napakabilis ng lahat?" tanong ko habang hawak ang ballpen. "Life moves fast, Liana. Especially when you're at the bottom. You either grab the hand that's reaching out, or you drown," sabi niya. Kinuha ko ang ballpen at pinirmahan ang huling pahina. Ramdam ko ang bigat ng bawat letra ng pangalan ko. Pagkatapos, ibinigay ko sa kanya ang folder.

At sabihin ang mga bagay na gusto niyang sabihin lalong-lalo na sa tatay niya. My baby is slowly growing up. TO BE CONTINUED.....