Heartbroken Drawings Novels & Stories

Para sa isang artist na katulad ni Pia, ang ganitong larawan ay ang pinakamagandang reference para sa kanyang mga ginagawang digital drawing! Biglang bumilis at lumakas ang tibok ng puso ni Pia habang nakatitig sa screen ng kanyang phone. Bukod sa katotohanan na nagpadala si Nate ng isang napakagandang human body reference para sa sining niya, may iba pang dahilan kung bakit nagwawala ang puso niya ngayon. Dahil ang lalaking nasa larawan ay walang iba kundi si Nate mismo—ang lalaking matagal na niyang sinusubukang kalimutan pero patuloy pa ring nagpapagulo sa kanyang mundo.

If he don't love me nor want me anymore sana sinabi niya na lang sa akin, baka matanggap ko pa 'yon kaysa 'yong gagaguhin niya ako kasi mas masakit 'yon kumapara sa naging honest siya sa akin. Ilang beses akong napabuntong hininga dahil sa pag iisip, sumasakit ang ulo ko dahil hindi ko man lang mabigyan ng sagot ang mga katanungan na namumuo sa aking isipan. I want to rest dahil pakiramdam ko ay sobrang pagod ako, hindi ko alam kung paano ko haharapin ang kinabukasan na wala na ang taong naging kasama ko.

tanong ko habang binubuklat ang folder. “Drawing ko!” proud niyang sabi. “Para sa atin tatlo!” Tatlo. Ako. Si Levi. At siya. Nakasulat pa sa taas ng drawing: “My family” Napalunok ako. May gumuhit sa puso ko. Isang payak na drawing—may araw, may bahay, may puso sa gitna, at tatlong taong magka-hawak-kamay.

" Patuloy ni JV. Napatingin si Adee sa seryosong mukha ni JV. "Teka may ibibigay nga pala ako sayo..." May kinuha si JV sa bag nya. Isang sketchbook. May nakasulat sa cover nito. "Ito ang 'Vanishing Sadness Sketchbook'. Idodrawing mo dito yung bagay o pangyayari na nagpapalungkot sayo at sa likod ng drawing ay isusulat mo yung wish mo para mapawi yung lungkot mo. Sounds childish noh? Nakita ko lang ito sa bookstore nung namasyal ako. Use it, I guess it’s effective."

That's the page where I sketched my dad and kuya Vince, because I missed them so much. I sobbed when I felt my chest tightened, halos hindi na ako makahinga doon. It's just a drawing, I know, but it also has meaning! I'm about to pick up the torn pages of my sketchbook nang tapakan niya 'yon. Muling kumuyom ang kamao ko at tumayo para itulak siya habang nagbabagsakan ang mga luha ko.

Pero habang binubuklat ni Liam ang mga huling pahina, biglang tumigil ang mundo niya. May isang drawing doon na hindi gawa ng isang limang taong gulang na bata. Isang charcoal sketch ito ng isang bintana na may tanawin ng garden. Ang shading, ang bawat linya, at ang detalyeng nakalagay doon ay gawa ng isang bihasang kamay. Sa ibaba ng sketch, may maliit na pirma: *C.A.* Nabitawan ni Liam ang drawing book. Ang tibok ng puso niya ay naging mabilis at malakas.

A sob fights its way up my throat, but I swallow it. I don’t want to cry. I don’t want to be dramatic. But God knows, it hurts. Ang sakit-sakit. Out of habit, I grab my sketchbook on the bedside table. Drawing is the one thing that calms me. I flip to a blank page and start sketching—lines, curves, shadows. My hands move on their own, muscle memory leading the way. And just like that, an image forms. A girl standing in the rain. Hair soaked. Eyes swollen. Shoulders heavy. Still trying to smile even when her world is crumbling.

Inilabas ng babae ang isang osli paper na nakatupi ng apatan. binuklat iyon ng babae at tumambad sa binata ang isang drawing. Babae iyon ba walang mukha, iginuhit ng lapis pweo sa ibabang bahagicng drawih ay may drawing na dalawang puso at malinaw ang nakasulat na pangapan sa bawat puso. KJM sa unang puso at Diana sa ikalawang puso. Muling itinupi ng babae ang oslo paper saka narinig ni Kevin na umiyak ito at tumugyog ang balikat.

I was sitting on the couch, scrolling through my phone, habang pinapakinggan ang kanta ni Chris Walker na ‘How do you heal a broken heart’. I was like 10 years old when I first heard this song and I would always cry when it’s played, and no one, not even myself, understood why.

I wanted to tell her how sorry I am because I wasn't a good enough father for her – because I never got to take her to Disneyland, because she will never ever be a marine biologist or a scientist or an astronomer. Those dreams... they don't mean anything now. They're just mere dreams. I wiped my tears and put back the pillow. I looked around her room and found her sketch book. She likes drawing things. Kahit na hindi pa masyadong précised iyong mga linya niya, she will draw anything that will catch her attention. I opened it and I found a bunch of drawings. Butterflies, unicorns, flowers and then, something fell, it was an family picture. Stickman lang iyong drawing na ang ginamit ay Crayola