Humble Novels & Stories

nakatawang sabi ng kanyang kaibigan,may pagkachubby kasi ito. "eh di sasabihin ko na lang na ayaw mo...?"panghihinayang na sabi ni carla. "ganun na nga besh...pasensiya na ha.."hinging paumanhin niya sa kaibigan."halika na pasok na tayo baka mahuli pa tayo sa klase..."hila nito. *************************************

, humagikhik siya. ----#HIOR----

Ramdam ko rin ang panlalamig ng aking mga kamay pero di ko na lamang iyon pinansin. His name as the new CEO of the company caught my attention. Napatitig ako saglit doon sa pangalan niya. VINCENT TRECKK DELA VEGA. I looked up only to see that he's on his table facing with his laptop. He is holding his chin while studying something. Smirk conquered on my lips because of the idea that had played in my mind. How ironic na ganito pala siya kaseryoso sa trabaho where in fact he hates the word seriousness. Ngayon ko lang siya nakitang ganyan kaseryoso.

Iyong Mommy na hindi ibinababa ang pride at hindi basta-basta mapapaki-usapan. Tama ang ang kasabihan, kahit gaano kataas at kasama ang isang tao kapag tinamaan ng sakit matuto itong magpakumbaba. Sa isang linggo na pamamalagi sa mansion, sobrang saya ng puso ko dahil kasama ko ang Mommy at ang anak ko.

Ang unang halik na tila madali lang itinapon ni Anne pagkatapos. Si Lauren tuloy ngayon ang nahihirapan kung paano ihahandle ang sitwasyon at ang sarili niyang nararamdaman. Siya na mahilig magkalkula ng tibay ng mga pundasyon ay nakatayo ngayon sa isang gumuguhong lupa. Wala siyang ideya kung paano muling itatayo ang kaniyang pride sa harap ng malamig na pakikitungo ni Anne.

sambit ng isang trabahador. "Welcome po. Kumain lang po kayo." "Here comes my baby!" tili ni Mitch kaya napatingin kami sa tinitingnan niya. Napaka-loud ni Mitch, at the same time, ang hinhin niya rin. Napaka-adorable ng personality niya. She's naturally soft and sweet. Minsan, bigla na lang siyang nagdadala ng kung anu- anong pagkain para sa mga tao. She loves celebration so much and hates boring places.

The kind that makes you feel as though one wrong move, one careless sound, could shatter it… and leave behind a noise you would never want to hear again. Humigpit ang hawak ko sa backpack na nakasukbit sa balikat ko, habang tumatawid ako sa malapad na bakuran. Masyadong malinis, parang nakakatakot kahit bakas ng sapatos lang—parang sobrang perfect niya sa kahit anong anggulong tignan ang malaking mansion ng Vellaro. Parang hindi tahanan, parang isang lugar na kung saan iniiingatan ang katahimikan na ayaw muling maalala.

Tahimik silang kumakain. Wala namang kumikibo sa kanila, maliban sa paminsan-minsang pagtatanong ni Gab kay Gavin. Pakiramdam tuloy nya hindi sya makahinga, ilang beses na rin nyang sinulyapan ang ama ni Gavin. Nasa mukha nito ang pagkadisgusto sa kanya. Marahil dahil hindi sya isang anak ng business man. Marahil dahil hindi sya nabibilang sa mundo ng pagnenegosyo, kaya ni hindi man sya nito masulyapan. Naiilang tuloy sya at di malasaan ang pagkain. Ang Mama ni Gavin ay mukhang mabait at tila gusto naman sya nitong makilala.

Maganda si Farah dahil half-Indian at half-Filipino ito bukod pa roon ay kahit na sinong lalaki ay maaakit sa taglay nitong ka-sexy-han at kagandahan. Hindi tanga si Austin, alam niya kung ano ang gustong mangyari ni Farah, lihim na napalunok siya nang dumako na ang kamay nito pagpasok sa loob ng kaniyang boxer short kaya naman napangiti na si Austin. "Stop it," nakangiting saad ni Austin kay Farah. Austin know how flirty Farah is, kaya wala na sa kaniyang talab ang pagiging touchy nito.