I Owe You One Novels & Stories

“Anong gagawin ko diyan?” “Gamitin mo, treat yourself and your friends.” “May dala naman akong cash at card love, hindi na kailangan. Thank you,” aniya saka ibinalik sa wallet ni Owen ang card nito. “Pakiramdam ko tuloy wala akong silbi sayo. Napadependent mong babae. Ni hindi ka man lang humingi sa akin.”

“Hoy, loko. Bakit mo binayaran ang utang ko?” Natahimik siya nang saglit. Anito, “Rhea?” “Tama. Si Rhea nga. Bakit mo binayaran ang utang ko, loko? E ‘di may utang pa ako sa ‘yo ngayon? Lubog na lubog na ako sa utang, beh,” hirit ko sa kanya. “Well, you told me that your landlady was asking for payment, so I paid all of your balance. I paid everything so you don’t have anything else to worry about.”

"Habang buhay akong tatanaw ng utang na loob sa--" "Hindi mo kailangang tumanaw ng utang na loob sa akin dahil kusa ko iyong ginawa. I did it all because they are important and I love them both. Ginive-up ko si Jade dahil alam kong ikaw ang mahal niya at sayo siya masaya kaya sana huwag mong sayangin ang pagkakataong ibinigay niya. And if you really want to pay me, then love her with all your heart and make her happy."

“You have always wanted what I have. Just because you came back looking different does not mean you can take what is mine. Remember your place, little sister. You have nothing, and he would never look at someone like you when he already has me.” I simply smiled softly. “If he is truly yours, then you have nothing to fear, right? True ownership does not require threats or warnings. If he belongs to you, no one can take him away. But if he is only something you borrowed… then perhaps it is time to return it.”

Diba, tama naman ako? Pagtingin ko sa kanya hindi na ito nakasimangot pero mukhang gusto namang matawa. "Alam mo Senyorito sa totoo lang naiinis ako sayo. Ikaw na nga ang may utang sa akin ako pa ang inaabala mo. Kung sana hindi mo iniwan yung card mo hindi ko ito nawala. Alam mong magpapa-load ka diba? Bakit di ka nagdala ng cash?"

"Pinapatawag niyo daw po ako?" "Yes. Maupo ka, Tyronia." Tinuro nito ang visiting chair. Hindi ko maiwasan na mas kabahan dahil may kakaiba sa kanya ngayon. Naupo ako gaya ng gusto niya. "I want you to do something for me, Tyronia, at hindi ka pwedeng umayaw." Mas lalong kumabog ang dibdib ko. "I believe na may utang na loob ka sa akin dahil binuhay pa kita sa mundong ito kahit pa pwede naman kitang itapon." Napalunok ako. "Ngayon ito na ang oras para pagbayaran mo ang lahat-lahat ng ginastos ko sa 'yo."

matapang niyang sambit. Napakamot sa noo si Owen at natawa. Lumapit pa ito sa kaniya. "How can you get out here? May paraan pa ba para makaalis ka dito? Wala ka nang magagawa kung 'di pagbayaran ang kasalanan ng iba and it's because of your kindness, 'di ba? You're willing to pay off someone's sin." "Just wait and see what I can do, Owen dahil panginginigin ko ang mga tuhod ninyo sa takot," madiin at puno ng tapang na sabi niya.

Niyakap ko ito, Teka ba't ko sya niyakap, Napabitaw ako dito. "Sorry" Yumuko ako sa hiya, Baliw ka talaga Aia bakit bigla ka na lang kasing nang-aakap. Haist. Naglakad lang kami ng tahimik, at naghintay na may dumaan Jeep. "Oy! Thank you ulit hah!" sabi ko. tumingin sya sa akin. "Ilang beses mo bang sasabihin sa akin ang thank you, ONE is enough ok"

Huwag kang mag- alala, sisiguraduhin kong ibabalik ang buong halaga ng utang ko sa iyo. [Nabayaran mo na ang iyong utang!] Biglang naramdaman ni Irene na parang umiikot ang mundo niya. Pawis na pawis siya. Nabayaran na ang utang niya. Sino nagbayad?!

'Yan ang sagot. May utang ako sa bangko na 1.2 million ito ay pinambayad ko sa ospital bill ng nanay kong nagkaroon ng stroke, tapos namatay din pagkaraan ng tatlong buwan. Salamat, Universe. May utang pa ako sa limang lending apps na araw-araw akong tinatawagan gamit ang mga numerong hindi ko na kilala. May utang ako sa kapitbahay namin sa Tondo, kay Aling Nena na nagpautang para sa libing, at kay Mang Boy na nagpahiram pambili ng kabaong.