Novel & Cerita I Remember The Days

Lumapit siya sa 'kin at hinawakan kamay ko. Habang naglalakad kami may nadaan kaming park. Parang nakapunta na ako rito. Pero, hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. Naalala ko bigla ang palaging napapanaginipam ko. Pakiramdam ko sa panaginip na 'yon ay totoo. Pero, wala akong masyadong maalala sa nakaraan ko. Basta nagising ako nang walang kahit ano man. Kaya laging nasa isip ko na ipinanganak akong walang kinikilalang magulang. Ang tanging naalala ko sa nakaraan ko ay si Dave. "Zinnia... Zinnia... Mommy! Daddy! gising na po si Zinnia..." Ito ang mga narinig ko simula nang imulat ko ang mga mata ko.

Muli itong nagpatuloy sa paghimig ng kantang mula pa pagkabata ay naririnig na niyang hinihimig nito. Kumunot ang kanyang noo, mas naguluhan sa naging sagot ng ina. “Kung gan’un, para kanino ang mga ito?” ikinumpas niya ang kamay sa direksyon ng mga cupcake. She really had no idea kung para saan ang mga b-in-ake nito. She couldn’t even recall any event on that day. “Oh, you don’t know?” “Uh-huh.” “Hindi mo maalala?”

The day that I found out what love is. The day when I realized that I fell in love with you. "Do you remember now?" Napangiti ako nang muli magreplay ang sinabi nya kanina. Ibig sabihin lang 'non, Hindi nya din nakalimutan ang nangyari nang gabing 'yun.

Lahat bumalik sa isipan ko. I closed my eyes tightly and I held my head so hard. May mga boses akong naririnig sa paligid na hindi ko maintindihan. May mga boses sa utak ko. Hindi ko kaya. Hindi ko kaya ang lahat ng ito. Hindi ko kayang tanggapin lahat-lahat. I remember everything. But right now, I regret that I hoped to remember my past. Sana, sana nanatili na lang akong walang naalala. Yes, I am Maxine.

I never thought that he would remember it dahil kahit ako ay nawala na sa isipan iyon kung kailan iyon nangyari. "Naalala mo pa pala iyon." Naiusal ko dahil talagang hindi ko iyon inasahan. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. "How can I forget, the day when I had your first kiss?" Sagot niya sa akin at para yung isang pelikula na pumainlalang sa aking memorya ang nangyari sa ferris wheel. When he kissed me and I was too shock about it.

Baka iuwi niya na lang ako. “What are you thinking again?” Napatingin ako kay Daylon at hindi siya sinagot. “What? Tititigan mo na lang ba ako?” “Hindi ko kasi alam kung ano ang gusto kong puntahan. Meroon ako noong listahan, pero nakalimutan ko na kung ano ang mga sinulat ko roon. Para kasing nawala ang mga memories ko noon, simula noong tinulungan mo ako sa pag-aaral ko.”

Pinatay ko na lang agad ang tawag nito at hindi na sinagot nang tumawag pa itong muli. Habang maaga pa ay dapat makaalis na ako rito. Ayoko na muling makaranas ng pangungulila sa bata. Na tulad noon na sobra akong nahirapang bumangon. Ayoko na. Ayoko nang maranasan ang dating kalungkutan at pananabik na makita siya. My tears run through my cheek while I remember the days that I left her.

Saka niya pinatay ang tawag. Muli siyang pumasok at umupo sa kama. He clenched his jaw nang maalala ang gabing may nangyari sa kanila ni Maruja. Umaasa siyang maaalala nito iyon ngunit ilang buwan na ang lumipas pero parang wala man lang itong reaksiyon. Thinking that Maruja didn‘t remembered about what happened to them makes him frustrated. Parang gusto na lang niyang ipaalala dito ang gabing iyon. That‘s the most memorable night happened to Adam‘s life but sadly, the woman can‘t remembered it.

Mariing tugon nito. "Um, it's your company's anniversary?" Muling tanong ko at napalunok ng laway nang tumingin sa akin si Zie ng sobrang seryoso. "You're horrible at remembering things." Walang buhay nitong sambit. "Pero wala talaga akong matandaan kung anong mayroon ngayong araw." Sambit ko at napakamot na lamang sa aking ulo, pinipilit kong balikan ang mga nangyari sa akin sa nakalipas na araw pero wala talagang pumapasok sa isip ko kahit na katiting na clue. Dinig ko ang mahinang paghinga ni Zie na para bang sumusuko na ito sa pagpapahula sa akin kung anong mayroon sa araw na 'to.

Hindi ko na alam kung dapat pa ba akong matakot sa nangyayari ngayon, o magpakalunod nalang sa tuwa? I can never forget how insane this day was... ***