I Remember The Days Mga Nobela at Kwento

And even if I have to die a thousand or even a million times just to save all of them I will, without a second thought. Narinig ko ang pagbukas at sara ng pinto. Wala na siya sa loob ng guest room pero ako ay nananatiling nakatitig pa rin sa sarili kong ekspresyon. Kinurap-kurap ko ang mata ko at malakas na napabuntong-hininga. Walang buhay na napangiti ako sa sarili ko, “It’s another day again, Karmine. It’s time for you to forget the stupid things you’ve done last night and move on. It’s another day for you to pretend that everything is alright and under your control.”

Natahimik ito. "I really hope that your memory will come back soon. I want you to remember everything. Maraming nangyari sa mga buwan na iyan na wala kang maalala at isa na doon ay ang dahilan kung bakit ako umalis ng hotel!" --ALEX--

David’s P.O.V. I closed my eyes as my heart leaped for a second, after remembering some of those moments that we shared together at the said famous bridge. Those happy memories that she just ruined effortlessly. Those fucking initials—DC and AC. Those remarkable moments that I had already forgotten. Oh, well! Who am I fooling with in the last sentence? I gently massaged my forehead. The memories were like ghosts that seemed to be haunting me every night! Hindi ako kailanman nakalimot. But how I wished I did, para hindi sana ako nagkakaganito!

- ILANG araw na ang nakalipas matapos ang insidenteng iyon or let say yung tagpo namin ni Grey sa kwarto niya, syempre nag tataka kayo kung ano nangyari so ito na nga.. -flashback- "Ang aga niyo naman masyado mag loving-loving at diyan pa sa hagdan"

I planned on making one for Femella. Dahan-dahan akong tumayo sapo ang sumasakit na ulo. The return of the memories is overwhelming me. Hindi ko alam ang mararamdaman. I'm torn between being happy because my heart remembers what my brain has forgotten or blame myself for not trying hard enough to remember all these before. Bumalik ako sa kotse at nagpatuloy sa pagmamaneho. I'm looking at every house, tree, and even the dogs in the streets that will trigger more memories to materialize.

tanong ko sa kanya habang inaayos ang buhok kong medyo nagulo. “Dzai, baka nakakalimutan mo na family day sa Sabado.” Napataas ang kilay ko. Family day? Saglit kong tiningnan ang calendar sa phone ko at halos mapamura ako sa gulat. “Nakalimutan ko,” bulong ko, napakamot sa ulo. “Halata naman eh,” natatawang sabi ni Ion sa kabilang linya. “So, ano? Sinong daddy ang ipapadala mo? Si Daddy 1 o si Daddy 2?”

maingat niyang ulit, hindi agad nagbigay ng tono. “Yes,” sabay tango ng bata. “So I don’t have to wait all the time. Kasi when I wake up, sometimes I forget if today is a Daddy day or not. And if he’s here, then all days are Daddy day.” Inangat niya ang maliit na kamay, kinagat ng konti ang daliri sa kaba. “Is that… possible?”

Naniniwala naman ako dahil totoo naman na ganun ako. Now it's been a month since I went back to school, and I think I adjusted well even without the memories. Alam naman ng mga kaibigan at kakilala ko ang tungkol sa amnesia ko at malaking tulong sila sa pagiging normal ng araw-araw. They helped me cope up and introduced me again to everyone I forgot. Kung tutuusin kaunti lang naman pala ang nakilala ko sa panahon na nakalimutan ko. I am not the type of person who mingle with everybody. I prefer small crowds or being alone if possible.

Ngunit pagkadampot ko pa lang ng planner ay may nalalag na isang maliit na kulay-berdeng notepad mula sa nakatagong bulsa nito. Yumuko ako para pulutin iyon mula sa sahig. Naisip kong ibalik agad iyon sa loob ng planner, ngunit habang hawak ko ang notepad, hindi ko naiwasang basahin ang nakasulat sa nakatuping pahina nito. ‘Day 342 - Memory retention: Low. Subject still shows no signs of recovering past identity. Supplement dose: 2 tablets daily.’ Agad nangunot ang noo ko. Teka, ano na naman ito?

Pero paano ko sisimulan? “Do you still remember what I told you that day when you were at the house?” Tanong niya na ipinagtaka ko. Wala akong ibang naalala kundi ‘yong nag-usap kaming dalawa tungkol sa hindi ko pagtuloy sa date naming dalawa. Dahil sa dami nang nangyari noong mga nakaraang araw, nakakalimutan ko na ‘yong ibang nangyayari sa buhay ko.