I Remember The Days の小説・ストーリー

Ang tanging babaeng minahal ko at ang anak na bunga ng aming pag-iibigan ay tuluyan na akong iniwan. Napaluhod ako sa semento ng runway. Ang ulan ay nagsimulang pumatak, tila nakikidalamhati sa aking pagkatalo. Sa loob ng limang taon, nakalimutan ko sila dahil sa amnesia. Ngayong naaalala ko na ang lahat, sila naman ang nakalimot kung paano ako pagkatiwalaan. "Sir, kailangan na nating umalis," hawak ni Marcus sa balikat ko.

'Beautiful Days with You' iyon ang napili niyang theme sa scrapbook niya. Inisa-isa niyang tiningnan ang mga picture na kuha nila ni Niel at sa loob ng anim na buwan na magkasama sila ay parang ang dami na nilang memories na nagawa together. Bigla siyang natawa ng maalala niya na sabay silang mag-jogging noon at hinabol ng aso. Muntik na siyang madapa non mabuti na lang at maagap sumalo si Niel.

["Sige! Hihintayin kita." Nang maibaba niya ang tawag ay saka ko minadali ang pagpunta sa kanila. Dalawang linggo ko din siyang hindi makikita at maiisip ko pa lang ay para na akong mawawalan ulit ng malay. Speaking of... Nakalimutan kong itanong kung ano ang nangyari kahapon. Ang naaalala ko lang ay may biglang nagflashed na memorya sa isipan ko, then everything went black. Hanggang ngayon ay malabo pa rin sakin ang memoryang yun. Mukha lang ng babae at lalaki pero maging ang imahe nila ay hindi rin naging malinaw sakin.

I have nothing to do with him. Pagdating sa bahay ay nagpahinga na ako sa aking kwarto. Pinipilit 'kong kalimutan yung nangyari kagabi pero hindi talaga mawala sa isip ko. Ayoko namang sabihin kina Mommy at Daddy dahil panigurado akong mag-aalala pa ang mga yun and besides nailigtas naman ako ni Dave Arkiel.

Alexis Hindi ko lubos akalain na may sakit na palang dinadala si Raven. Hindi ko pa nga naalala ang memories na meron kami tapos ngayon malaman ko nalang na counted days nalang ang meron siya dito sa mundo. Naisipan kong pumunta dito sa dagat dahil naramdaman kong mayroon akong magandang alaala rito.

Ibibili balot pag mahinang tuhod ikukuha ng gamot pag sumakit ang likod O kay sarap isipin kasama kang tumanda, Sasamahan kahit kelan man humigit kumulang di mabilang tatlong pung araw sa isang buwan umabot man tayo sa three thousand one . Labs na labs parin kita kahit bungi bungi kana, para sakin ikaw ang pinaka maganda, O kay sarap isipin na kasama kang tumanda. Biglang lumaylo ang kanta at tumigil din si Samantha sa pag kanta, takang napatingin naman ako dito, "Remember the day .. actually the first day we've met ay talagang na amaze ako sa ganda mo, I have never thought that this Beauty existed"

Nandoon ang mga nakaraang hindi na nila mababalik at mga nakaraang iiwan na lamang sa limot. Memories, like fragments of a forgotten melody, weave the tapestry of our lives. They are the elusive ghosts of our yesterdays, lingering in the recesses of our minds, waiting to be summoned by a scent, a song, or a fleeting glimpse of the familiar. The past, with its palette of emotions and experiences, shapes who we are today. In the quiet moments, we find ourselves drifting back, tracing the contours of our memories like fingers on an old, weathered photograph.

Hanggang sa mabasa kami ng ulam sa pag-amin ko sa kaniya. "But every day, every night I always remember the days I helped you fight. How I laid my eyes on you and the taste of your lips while kissing you. I'm like a crazy 'cause every time I weeps, I only remember your bittersweet lips..." Sa taon at mga buwan na lumipas, hindi ko maikakailang hindi naging madali para sa'kin ang lahat. Lalo na sa tuwing maaalala ko ang mukha niya sa gabing iniwan ko siya. Maging ang huling sinabi niya sa'kin na patuloy na umuulit sa tainga ko na parang isang sirang plaka.

The only one who needs to be blame was me. "Inis na inis ako dahil hindi ko alam kung saan ka galing. You kept on messing up with my memories. Every single day, I'm always figuring out how and why are you fucking here. I was so damn lost with my own memories." He let out a small chuckle. "I wanted you to leave and got outta my way. Pero bigla na lang kita hinahanap hanap. Ayaw kong nawawala ka sa paningin o sa tabi ko. Tapos bigla ka na lang nawala sa harap ko... I didn't believe at first... Dumoble ang sakit no'ng maisip ko na baka kasabay ng pagkamatay nila, mawawala ka. I immediately repeat my memories again. Hoping that you'll come back, but you didn't... Now, my memories are getting bac

Kinakabahan siya, hindi dahil sa katotohanang nagkaroon siya nang brain fractured kundi dahil sa maaaring sagot ng doktor na siyang magmumulat sa kanya sa buong katotohanan. "Yes!" Bahagyang napaawang ang kanyang mga labi sa naging sagot ni Dr. Corpus. So, ibig bang sabihin nu'n? Totoo ang kanyang mga nalalaman? "But why I can still recognize my family? My friends? My work? My company? But... but why I can't remember her?"