I Thought My Time Was Up Mga Nobela at Kwento

Argh. Napatingin ulit ako sa orasan at sinimangutan iyon. Wala na ngang progress sa session namin, hindi pa ako aattend, edi mas lalong walang mangyayare niyan. I sighed defeatedly and stood up. "Dr. Elli."

Bago pa maka-react ang sinuman, naubos na ang timer. At ang nanalo ay si Cathy! Biglang napatigil si Minnie sa pagkanta. Malabo ang kanyang paningin habang tinitingnan ang kanyang progress bar. Nahigitan na nito ang tatlong segundo lang ni Cathy, kaya paanong nawala ang kanyang pangunguna nang ganoon kabilis? “Anong mali? May problema ba sa sistema?" Lumapit siya sa camera at hindi makapaniwalang tiningnan ito. Ang aking daang libong dolyar! naisip niya.

Hindi naman mabigat ang trabaho. Mas marami pa nga ang pahinga namin kaysa sa oras ng trabaho. Tulad na lang ngayon. Ang bilis ng oras. Hindi ko man lang na malayan na hapon na pala. Nagpaalam na rin sa akin ni Nica na uuwi na siya. Sabay kaming umalis na dalawa. Pupunta rin kasi ako sa palengke para mamalengke dahil wala ng stocks sa ref ko. Kailangan ko na rin bumili ng mga prutas at gulay.

"Patuloy mo po muna Miss. Last subject ka na po namin eh." Ngiti lang ang ginanti ko at isa-isa ng sininop ang aking mga gamit. "Some other time. Baka may gagawin pa ang iba." "No Miss ayos lang po. We want to know more." I sighed. "What do you want to know?" I looked at my watch. I still have time. Tumingin din ako sa labas. Mataas pa ang araw. "Ten minutes more. Those who want to go, you can leave." Pero walang tumayo para lumabas. Mas umayos pa ng upo ang mga ito para ituon sa akin ang atensyon.

Who have thought that I have a courage to do that huh? Well atleast nakabawi ako sa kaniya. Masiyado siyang malaro eh kayang kaya ko naman siyang saktan. I looked at the clock. It's already 9:00 a-- 9:00 am!!?! Mabilis akong bumangon. Nawala ang antok sa aking sistema. Sobra ba akong puyat?! At bakit walang gumising sa akin? Mamamalengke pa kami ni Karen para sa ititinda naming lomi mamaya.

Morada won't push through, my father would know either way. Naka-off na ang ibang ilaw at ako na lang ang tao sa floor namin. Ngayon lang ako nag-over time ng ganito sa buong buhay ko. Sinilip ko ang oras sa suot kong relo. Malapit ba mag-nine. Shit! Wala na akong aabutan sa opisina niya. I have no choice.

Tiningnan ko ang oras, doon ko lang napansin na lunch time na pala. "Are you hungry?" tanong ko. Nakalimutan kong tingnan ang oras, masyado kaming na enjoy kaya hindi ko napansin. "Not that much," tipid niyang sagot. Tumango sa kanya. Nadaanan namin ang sine kaya huminto muna kami para kumuha ng ticket for one o'clock, baka maubusan kami mamaya, ubusan pa naman dito.

Ala-una ng dumating ako sa sementeryo at sa tingin ko ay pasado alas-otso na ng gabi. Hindi ko alam kung bakit sobrang bilis ng oras. Tumulala lang naman ako doon habang nag iisip pagtingin ko gabi na. Dead battery na yung phone ko. I did a very wrong action. I keep pushing Gideon away. Nasaakin na ang hinihingi ko sa kanya... And I remember, he said that he was tired. Paano kung pag-uwi ko wala sa bahay si Gideon at tuluyan na akong sinukuan? Paano kung umalis na s'ya? Paano kung iniwan n'ya na ako?

Ilang oras pa ang lumipas hanggang sa matapos ko nang tuluyan ang proposal ni Manager Miles. Limang minuto na lang ay maghahating gabi na. "Hmm, already this late... Forget lunch and dinner... Kailangan ko nang umuwi at magpahinga. Sa loob-loob ko, nakita ko ang oras sa computer ko bago ko iyon pinatay. Matapos kong masiguro na naka-secure na lahat ng trinabaho ko ay agad akong lumabas. Sumakay ng elevator.

Kahit ang email ni Ate Cha sa akin about sa charity ball ay nabasa ko na, napirmahan at nai-send back na sa kanya. Nagulat na lang ako nang biglang tumunog ang digital clock na nakalagay sa built-in shelf sa likod ko — ‘yung reminder tone na ako mismo ang nag-set para hindi ko makalimutan ang oras ng pag-alis. Napatingin ako sa oras. Damn. Ganito na pala katagal? Napahilot ako sa sentido at napangiti ng mahina. “See? Hindi mo na naman namalayan, Chansen,” bulong ko sa sarili ko. “Sana ay hindi ka ma-late sa pagsundo.”