It's My Fault Novels & Stories

Nahahawakan ko pa sana siya ngayon. Ever since I lost him, araw-araw kong sinisisi ang sarili ko, even if everyone around me said I shouldn't because it's no one's fault. But I feel like it was my fault. It was me carrying him and I am responsible for whatever happened to him inside my belly.

CELESTIA’S POV Sabi nila, mistakes are meant to be lessons. Pero sa mundo ng mga bilyonaryo, ang isang pagkakamali ay hatol ng kamatayan. Para itong mantsa sa isang mamahaling white silk dress, kahit anong kuskos, kahit anong laba, laging may naiiwan na bakas. Isang paalala na minsan kang naging marupok. Minsan kang naging tanga.

Hindi ako nakaimik. Was it really my fault after all?

ani ko at naupo sa kamang nasa harap ko. Alam kong malaking pag-aadjust ang gagawin ko dahil ngayon ko lang sila makakasama sa iisang bahay at idagdag mo pang ngayon ko lang sila nakilala sa personal dahil laging sa k’wento ko lang sila naririnig. Hindi naman siguro ako mahihirapan na makisama sa kanila dahil mabait naman sila Tita at Tito ang problema ko nga lang dito ay si Kieferd dahil mukhang mailap sa mga tao.

Mas lalong bumigat ang pakiramdam ko. Gusto ko ng umiyak sa harap niya pero nasa isip ko rin na gusto kong maging matapang. Ipinatong ko ang aking palad sa kamay niyang nakahawak sa aking pisngi. “No Lolo, it's not your fault okay.” Pangungumbisi ko sa kaniya. “It's my fault kasi nahulog ako sa isang butas na may patibong. Nagpatuloy ako kahit alam kong makakasakit saakin 'to." Dagdag ko.

Pero ramdam ko pa rin ang panginginig ng katawan niya at ang mabigat niyang paghinga. God, what have I done? I know that this is my fault. I made him live his life with all these nightmares, and I am willing to help him get through this darkness. “I’m sorry for all the things that I said, Dim. I was wrong. It’s not your fault so please… stop blaming yourself.”

Pagtatanggol ko sa sarili ko. Humangos-hangos pa si Ate na tila naiiyak. “Mom, I-it’s not her fault. I-I just fell on my own. I-Isa pa, I think it’s Eloisa who is more fitted for the company than I do.” Paawa pa nitong sabi.

Bakit siya nagso-sorry? "Dahil nabuntis kita. Kung naging maingat lang sana ako. Kung hindi lang sana uminom nang gabing iyon." "Don't be sorry. It's not your fault. It's mine." Kasalanan ko naman talaga. Hindi ko na alam kong ano ang gagawin ko. Hindi ko na alam kung ano ang ginagawa ko. Masiyado nang occupied ang utak ko ng mga bagay-bagay!

,tawag nito sa pangalan ko. " Bakit ka pa pumunta rito?Sana tinawagan mo muna ako.".malamig na saad ko dito. Sa makalipas na maraming taon Kay daming nagbago. " It's been years,hindi mo pa din ba siya naghanap?." the guilt is written on her face." I'm sorry,kasalanan ko ang lahat." " It's also my fault" malungkot na saad ko. Nangyari ito dahil naduwag ako na aminin sa kanya ang tunay kung nararamdaman.

"At ako ang sinisisi nila sa bagay na 'yon." Napatitig siya sa akin habang kunot ang noo, naghihintay ng susunod na kwento ko. Sinabi ko sa kaniya ang buong kwento. "It's not yours fault," sabi niya matapos kong ikwento. "Pero pakiramdam ko kasalanan ko," sabi ko sa kaniya na nasa malayo ang tingin. "No. You should move on for that. It's not your fault. It was just an accident." Napatingin ako sa kaniya at tumango siya, kinokombinsi ako.