Joke Time Tagalog Novels & Stories

'Yon kasi ang sabi ng mga matatanda no'ng unang panahon eh. "Kahit 'yong mama ko, gano'n din ang sabi eh. Pero alam mo, iniisip ko rin na sana meron din pagkain na pang pahaba ng pasensiya at pang palawak ng pang-unawa." Aniya na biglang nag-iwas ng tingin. "Huh? Are you okay?" kunot noong usisa ko. "Yeah. Hoy, joke lang 'yon huh. Ba't bigla ka na naman yata'ng kinabahan diyan?"

"Ano na po bang oras?" "7 p.m. na, dapat 6 or 5:30 p.m. nasa bahay ka na!" Sagot naman ni ate. Epal 'tong ate ko, minsan. Kapag ginigisa ako, gusto laging siya ang naghahalo. Iyon lang naman alam niya, makihalo! Gustong gusto niya ang ideya na ‘to, kasi alam kong dito lang siya makakabawi sa akin, eh.

Tsk, tsk! Ang hirap sa mga tao ang gagaling nila mag-judge agad ng tao tapos pag sila jinudge magagalit. Tsk! It gigils me! Ayoko sa mga ganung mga tao! I hate them!!!! *** Xzyra's Point of View Gabi na ngayon pero nagte-taping pa rin kami. Kailangan, eh Malapit na nga palang matapos itong movie namin. Less takes, kaya mabilis lang kami makakatapos.

sabi ko "Hindi pwede baka may maka labas dito Hindi na ako nakipagtalo dahil wala siyang kwenta kausap Napatingin ako puno mukha namang wala inilabas ko na ang patalim na hawak ko pero may nakita akong isang anino sa likod ng isang puno pupuntahan ko na sana ng biglang hindi ako makagalaw.... isang salamangka at alam kk taga dark society lang ang may alam nito " "Hindi mo talaga alam na kung sino ka? Kung ako sayo ay sisimulan ko na dahil ikaw rin ang kawawa sa huli" saad nito napakalamig ng boses niya!!

Saan nga pala ako kakain? Tinignan ko ang schedule ko... Quarter to four ang uwian namin... Di pa naman ako nag-agahan... Nagrereklamo na rin ang tiyan ko... Tapos talagang uhaw na ako. Wala eh, baguhan ako dito... Alah wala akong maraketan eh. <<<>> "Nakakatawa man sabihin Jin... natangihan ang mabuti mo sanang alok." Saka tumawa si Dino.

Everything just isn’t easy. “Jas!” Gen exclaimed when she finally had time to play with her friend. “Na-miss kita kalaro!” Natawa ito sa kabilang linya. “Eto naman, parang ang tagal nating ‘di naglaro!” “E, marami nga akong ichichika sa’yo! You now I have no one else to talk to here!” Sumbong niya rito habang naglalaro sila.

Ramdam na ramdam kong naeenjoy talaga n'ya ang gabing 'to. "Yolo?" sambit ko na kinahinto n'ya. "Yolo?" taka n'yang tanong. "You only live once" saad ko. "Naaah. We only die once. We live everyday. So always take every moment and make it perfect! Kaya ikaw, ienjoy mo lang ang bawat oras na meron ka. Hindi mo alam kung mararanasan mo pa ang sandaling 'to sa mga susunod na araw." sambit n'ya kasabay ng isang malakas na pagsabog na nagpalabas ng mas malaki at mas makulay na fireworks sa madilim na kalangitan.

Hahaha! Jillana Kaye Bardoquin: Wala naman akong rason kung bakit pa. Nag-react siya ng 'haha' sa mensahe ko kahit totoo naman. Nahuhulog na ang mga mata ko para matulog, pero pagtitiyagaan ko na lang muna ito. Diego Lloyd Catamora: Anong pangalan na lang ng pinsan mo? Jillana Kaye Bardoquin: Saan sa dalawa?

"You have no idea–I was just joking around, but those disgusting guys went crazy asking me for your contact." The old me would have already been crying, asking her how she could do this to me, voice breaking. Not this me. My teeth clenched so hard they hurt. My whole body trembled with anger. I snatched the flyer out of her hand and slapped her across the face. Tara screamed, clutching her cheek in disbelief. "You hit me? I treat you like my best friend, and you can't even take a joke anymore?" Best friend? I let out a cold laugh.