Kahit Na Wala Akong Pera Novels & Stories

“Tiya Norma, wala akong pera at. . .” “Hindi ko kailangan ng pera. May kailangan kang malaman. . .”

Mama ko na lang ang inaasahan pati na din kung minsan ay ako kapag nangangailangan talaga sila ng pera. Hindi naman ako mayaman at higit sa lahat hindi naman ako tumatae ng pera. Hindi rin naman ako madamot. Nakakalungkot lang kapag ako mismo ang walang mahugot kapag kailangan ko ng pambayad ng bills.

“Dahil kanina pa kita sinusudan. Inobserbahan ko ang bawat galaw mo. Nakita ko rin kung paano ka nadismaya nang makita mo ang laman ng wallet mo. Doon pa lang, alam kong kailangan mo ng pera.” Hindi agad ako nakasagot. Tama siya. Wala nga akong pera. Kung hindi niya ako dinala rito, saan nga ba ako pupunta lalo na’t walang-wala ako ngayon? Bago pa lamang ako rito kaya tiyak na wala akong mapupuntahan. “I can help you and I know you can help me too.” Napalunok ako. Ano ba ang dapat kong gawin?

"Bakit?" "First date natin tapos sa lomihan lang kita dinala." "Ano ka ba wala iyon. Mas okay nga rito eh, makakatipid tayo." "Babawi ako sa susunod. Wala lang talaga akong pera ngayon dahil wala akong raket nitong nakaraan dahil sa training." "Huwag mo na ngang kaisipin iyon. Ako nga walang ambag."

Kaya laking pasasalamat ko nang pumayag na siya. Pero ang nakakalungkot lang ay... wala akong pera. Wala akong sapat na halaga. At iyon ang hindi alam ni Mommy. I tried to know what's happening to my frozen account that might help us, pero sa Pilipinas ko pa iyon malalaman kaya lang hindi rin ako makauwi. And the solution I think is to contact Miko to borrow a huge amount. Hindi naman ako nabigo dahil agad silang nagpadala ng tulong ni Ayesha. Since I refused Liam's help.

"Yeah and it's so stupid of me na hindi ko man lang agad iyon naisip. Now, I have nothing." Ngayon niya lang napagtanto how penniless she is. Wala siyang pera kundi ang cash na meron sa pitaka niya na hindi rin naman aabot ng isang libo. E malay niya bang hahantong sa ganito ang buhay niya? Malay niya bang bigla siyang maghihirap?

“Motor lang ang meron ako, e. Hamo, kapag nakaipon, bibili ako.” “May pera ka naman. Ayaw mo lang bawasan ang pera mo dahil kuripot ka kasi!” “Patingin nga ng maraming pera na sinasabi mo,” nakamgiting sabi nito, sabay lahad nito ng kamay. “Ako ang dapat magsabi niyan. Patingin ng bank account mo.” “Sorry, wala rin akong bank account. Kumakayod pa lang ako para sa future natin.”

Haysst! Tsaka, ngayun ko lang din naalala na wala pala akong bitbit na kahit na ano para sa sarili ko. Wala akong pamalit na damit. Wala din akong dalang pera dahil ang laman ng wallet ko ay saktong pamasahe ko lamang. Kahit pamalit na panty, wala ako din ako eh. Kung bakit naman kasi ang lakas ng trip niton si Darren eh.

That endearnment was too hard to ignore. "Here's the thing. You know... I am mad..." "S-sa'kin?" "No." Sagot nito. "Just someone. Huwag ka nalang magtanong. Basta galit ako. Kaya kailangan ko ng makauwi para makagawa ako ng Plano."

— “Ang tagal ng pista, inom na inom na ako!” “pwede ka naman mag-inom!” Ngunit papano nga ba ako iinom kung wala akong kapera-pera wala akong nadala na gamit at ang wallet ko ay hindi ko alam saan ko nailagay simula ng mapalayas ako. “Hihintayin ko na lang ang pista ilang araw na lang naman!” Sabay tumayo ako at nagpunta sa kwarto, nahiga ako sa kama,