Katangian Ni Don Diego Novels & Stories

Kakamot kamot sa ulong binalingan ko ang ibang mga narito. "Maari ka ba naming kumbidahin sa isang pagsasalo sa darating na biyernes sa ikalawang linggo, Miss Katuray? Ipapakita ko rin sa iyo ang ibang mga armas at baka may nais kang bilhin sa akin. Mukhang nakabenta naman ng mahal ang ating iginagalang na Diego Montenegro" anas ni Don Mariano. Hindi ko na ito tinanggihan pa at buong galak kong tinanggap ang alok nito. Mukhang mapapadali ang aking pagpasok sa kanilang teritoryo. Marami rami pa akong ebidensiyang kailangan kuhanin. "Miss Katuray, sumunod ka sa akin" tila galit na anas ni Diego. Nagkibit balikat na lamang ako at sinundan ito.

Lalo na ang pag putol sa mga puno. Lumanghap muna ako ng hangin bago ko naisipan na lumabas ng gate. Sabi naman ni Diego na wag akong lumabas kasi hindi ko pa kilala mga tao dito. Pero gusto ko makita ang labas eh. Sabi niya din may mga mini market daw dito lugar kung saan kami tumira ni Diego. Medyo malayo nga lang sa City. It took one or two hours bago ka makarating sa City mula dito sa bundok kaya minsan si Diego ay hindi na nakakauwi dahil din siguro sa pagud. Pero kinabukasan umuwi naman siya, minsan din kapag masyado ng malalim ang gabi, or hindi kaya sobrang busy niya ayaw na niyang umuwi dahil sa pagod.

Utos ni Jorah. “Sigurado ako na patungo sila sa pinakamalapit na labasan. Tara!” Sinenyasan ni Diego si Jorah na sumunod sa kaniya. Alam ni Diego ang pasikot-sikot sa gubat na iyon dahil doon sila madalas mangaso ng kanilang amo na si Julio Mariano o mas madaling sabihin na kapag may inililibing na buhay.

Hindi naman siguro niya papasukin ang kanyang pamangkin sa walang awa na pambubugbog nang hindi isinasaalang-alang si Martin, hindi ba? Sumigaw si Diego nang napakalakas, "Tito, sasaktan mo ba ako dahil sa isang stranger? Hindi mo pa ako pinagbuhatan ng kamay kailanman! Aray! Ano ba, Liam! Ang sakit naman eh!"

Nakipag kaibigan sila sa akin, pumapatay sila kapalit lang ng isang case ng San Miguel Beer Grande. May nagbiro, kahit palit-cobra energy drinks, itutumba niya. Pero sa huli, binakuran ako ni Diego at pinaiwas sa mga ito. Isa sa kanila, naging kaibigan ko ng patago. Si Uno. Tagakabilang bayan ng San Fabian.

"I was supposed to be away for two weeks in Palawan, but because of her, I need to cancel all my appointments and work ahead of time. Mabuti na lang at pumayag si Marco. Kung hindi lang talaga dahil kay Diego ay tiyak, walang tiwala ang Mondragon sa atin." Nawala ang ngiti sa labi ko nang marinig ang pangalan ni Diego. Sinong Diego ba ang tinutukoy niya? Si Deigo De Luna ba ito? Ang Diego ni Siobeh ko? Humakbang pa ako palapit at maingat sa sarili. Gusto ko pang makinig sa kanya, sa pag-uusap nila. Pero hindi ko naman marinig ang taong kausap niya sa kabilang linya.

Samantala nagtungo si Manong Goryo sa Hacienda ni Don Diego , para humingi ng tulong , dahil sila lang ang may kakayahang magbigay ng malaking halaga. "Don Diego---' , malakas na tawag ni Manong Goryo sa malawak na bakuran ni Don Diego. Dalawang malalaking Aso ang sumalubong sa kanya, kasunod nun si Don Diego. Awwwwwww! waaaaw! grrrrrrr...... tahol ng dalawang aso. Kalma.... ' kalmadong sabi ni Don Diego sa kanyang dalawang aso, agad namang tumigil ang mga ito.

"Ang Koponan B naman ay diretso papunta sa pampangang pader sa timog. Hindi gaanong binabantayan iyon ngunit inaasahan nating may paglaban. Tandaan, ang mga lalaking ito ay tapat lamang sa pera at takot." Tumango si Diego, ipinahiwatig sa iba na maghanda. Ang hangin ay puno ng tensyon, at alam naming lahat ang bigat ng mga kinakaharap na panganib. Hindi lamang ito isang misyon – ito ay isang personal na paghihiganti, isang pagkakataong wakasan ang paniniil ng lalaking hindi lamang nagpahirap sa aking pamilya kundi pati na rin sa maraming iba pa.

Kanina pa kasi ito palinga linga sa paligid. Hindi siya nakatiis nang muling makita na dumapo ang kamay ng lalaki sa puwet ng babaeng iyon. "Hey," tawag pansin niya sa medyo nakakalbo nang lalaki. May kasama itong mga alalay pero wala siyang pake. "At sino ka?" Matapang na tanong ng isa sa mga tauhan nito. "Diego," aniya sabay ngisi at lingon sa kanina pa iritadong babae na hinihipuan ng kanilang boss.

Si Diego naman, bigla akong hinawakan sa magkabilang braso at tinitigan mula ulo hanggang paa—sinusuri ang bawat parte ng katawan ko na para bang may hinahanap na sugat. Napabuntong-hininga siya nang malalim. “Buti naman wala kang galos,” sabi niya. “Kung meron, napatay ko na ang isa dito.” Tumingin si Jeric sa kanya nang nakasimangot at umismid, saka ibinalik ang atensyon sa anak ko. Umalis kami sa mall at nagtungo sa yacht ni Diego. “The name of my yacht is Xandie,” sabi niya.