Lambing Message Romane & Geschichten

"Mabuhay ang mga bagong kasal!" Hindi niya mapigilan ang kilig matapos ang h*lik. Mahigpit din siyang hinawakan sa kamay ni Lucho. "This is actually double celebration. Gusto ko lang sabihin na we're having triplets again, all girls," masayang balita nito at agad na niyakap ang kanyang tiyan. Naghiyawan sila at umalingawngaw ang congratulations. "Put*ngna! Kay Lucho pa lang anim na agad ang apo mo, Damon! Ang tanda mo na agad, Romanov," pang-aasar ni Daddy Sebastian dito.

It means, kambal ang ipinagbubuntis ko. “Again congratulations. Babalik na lang ako later to check you, okay?” ngiti nito saamin tsaka na sya nagpaalam na lalabas na. Nang makalabas ang doktor ay nagulat ako ng magtatalon talon si Liam at kung hindi lang ako nakaswero malamang ay nakitalon na rin ako kay Liam. “You heard that? we are having twins!” sigaw pa ni Liam at mas nagtatatalon pa.

Nang makita nitong gising na siya ay agad nitong isinara ang laptop at tumayo. "Are you feeling okay?" naglakad ito papalapit sa kanya bago pinindot ang button sa itaas ng kama niya para tawagin ang nurse. Ilang sandali lang ay pumasok na ang isang Nurse at doctor. Parehong nakangiti ang mga ito sa kanila. Tumingin muna ang doctor kay Damien bago ito nagsalita. "Congratulations, misis, mister. You guys are pregnant." anito ng nakangiti.

Ang leeg ni Koby ay sumikip at mahirap siyang magsalita, "I... hindi ko alam na buntis ang kapatid ko. Siya... siya na lang ang nagsabi na gusto lang niyang mag-sorry, dahil galit siya. Ang anak niya ay nasa bilangguan, at ang humingi ng tawad ay hindi naman masama..." "Hindi masyadong masama?" Hinawakan ni Marcus si Koby ng isang kamay, inangat siya nang kaunti mula sa sahig, at gamit ang kabilang kamay, kinuha niya ang kanyang mobile phone at binuksan ang isang voice message. Ang voice message ay ang boses ni Rommel Cristobal. "Beatrice, kung ipapadala mo ang anak ko sa kamatayan, gagamitin ko ang iyong dugo para gumawa ng daan para sa anak ko!"

Nakatingin lang kami kay miss ganda kong pano niya pinapakalma si storm “It’s not only a blood mommy! It dangerous!! “ kuntra pa ni storm, tama naman si storm delikado nga iyon pero parang wala lang kay miss ganda “Yeah, I know baby, but mommy is okay, you don’t have to worry na okay? “ malambing niyang sabi kay storm “Sana ako din lambingin” mahinang sabi ng katabi ko at si Luke iyon , agad kong pinitik ang tenga niya “Ayan lambing! Damhin mo! “ sabi ko at lumayo sa kaniya “T*ng*na mo!! G*go!! “

Isang simpleng notification na message mula kay Tristan. Sandali akong natigilan bago ko binuksan ang message niya. Akala ko para sa akin ang message, ngunit hindi pala. *Message* "Sabihin mo kay Lola, babalik ako minsan para dalawin siya. Kapag may time ako." Walang emoji na madalas niyang ginagawa noon. Wala ring dagdag na salita iyon lang ang sinabi. Napangiti ako nang mapakla. Magre-reply lang ako ng maikli.

Llambing niyang haplos sa ulo nito. Pero ganoon na lang ang mas lalo nitong pagkairita, nagkakawag-kawag na ito na tila pilit bumabangon. "Ma, ma, ma, ma!" maktol nito habang pilit na tumatayo. Wala na siyang nagawa kung hindi ang buhatin ang bata, paulit-ulit niya itong hinele upang hindi na umiyak. "What's wrong baby, don’t you want to sleep?" lambing niyang panunuyo sa mumunting paslit.

Lambing kong sabi rito. Ngayon, dalawa na kami ni Marcos na busy sa aming mga binabasa at hindi namin namalayan ang Oras hanggang sa may kumatok at nag deliver ng pagka-in. "Kanino raw po galing?" Tanong ko sa delivery Boy. "Doctor. Fabio po ang nakalagay na pangalan, Mam." Umalis din ito pagkatao kong pirmahan ang receiving paper."

May halong excitement at lambing na hindi niya mapigilan. Tahimik lamang siyang pinapanood ni Elijah. May banayad na ngiti sa labi. “Kung gusto mo,” mahina niyang sabi, “bilhin mo na.” “May paglalagyan naman sa baby room.” Sa mga nakaraang araw, unti-unti na nilang inaayos ang silid ng sanggol. May maliit nang kama. May cabinet. May mga maliliit na laruan.

tipid at may lambing na saad ni Suzy. “Sumakay muna tayo para ‘di ka lamigin.” Nang nasa loob na ay pareho silang natahimik ng ilang sandali. “Ano pala ‘yung sinend mo kanina?” tanong ni Levi, nakaharap dito habang ang isang braso ay nakadantay sa manibela. Umiwas ng tingin si Suzy. “Si ‘Drigo ang nag-send at nag-isip na mag-picture kami ng gano’n. ‘Di mo kasi ako nire-replyan kaya akala ko—”