Malalim Na Tagalog Ng Tinidor Novels & Stories

May dala siyang isang plastik na balde na may takip. "Naku, pasensya na kayo at naistorbo ko kayo sa dilim," hingal na sabi ni Mang Tino habang hinuhubad ang kanyang kapote sa may pintuan. "Nakita ko kasing wala pa ring ilaw dito sa inyo, naisip ko lang dalhan kayo nitong mainit na lugaw. Marami kasing niluto ang asawa ko dahil sa lamig ng panahon."

Baka inaakala nito na boarder siya? “Pasok ka,” anang lalaki at halos mahigit ni Maliyah ang kanyang hininga matapos marinig ang baritonong boses ng lalaki. Ito pa mismo ang nagbuhat ng kanyang parehong maleta at iginiya siya sa maliit na pintuan ng bahay. Baliw na nga talaga siguro siya para mamangha sa bango ng lalaki. “Lavender. Ang bango ng nilalang na `to,” bulong ng kanyang isip at napatingin sa malalapad na balikat nito at medyo namamawis pa.

Napatingin naman ako kay Antimony na nakatutok sa gadget niya. Alam ko kung ano ginagawa niya. Nagtatranslate ng tagalog to English ‘yan. “Oroa dig inte! (Don’t worry!) I will translate that later, okej? (okay?) “ sabi ko na ikiningiti naman nila. “Tack, jag mar bra (Fine, Thank you)”

Sunod-sunod kong tanong sa kanya. "Tss. Bakit naman hindi ako marunong magsalita ng tagalog? Eh, nakakaintindi nga ako hindi ba? so, it means I can understand and speak too, I can do both. Tss." Sabi ng pabidang lalaki. O____O

Ito ay may dugong Pilipino at Astralyano. Pinili niya ito on the last minute upang maging bida sa gagawing drama series,knowing na marunong itong mag-tagalog since half of the dialogues in the script is in Tagalog. “I’m so glad to know na nagustuhan mo ang gawa ko,Miss Lisbon.” ang nahihiyang sagot ni Serena.

Tumalikod na sila at umalis. Huminga ako ng malalim. Alam kong mahal ako ni tita pero hindi na siya boto sakin para sa anak niya. “Goods ba tito?” Sabi ng isang batang parang gagamba kung lumipat ng pwesto mula sa likuran papuntang harapan. Hinarap ko siya. “What is that? Tatae ka ba talaga?” Umiling siya. “Kakain. Papalibre ako sayo.”

"Mahal, alam mong hindi kita kayang lokohin." Ang tawag niyang "Mahal" na dati ay musika sa aking pandinig, ngayon ay tila isang malupit na biro na lamang. Napatalikod siya sa akin habang mahigpit na nakahawak sa kanyang noo. Doon ako nanigas sa aking kinatatayuan, habang pinapanood ang dahan-dahang paggalaw ng kanyang mga balikat—isang senyales ng paghikbi na hindi ko inakalang makikita sa isang lalaking katulad niya.

sagot ni Lexie nang walang pag-aalinlangan. "Ang tinutukoy ko ay ang isang tao at hindi ikaw, bakit ang bilis mo namang mag-isip nang ganyan?" Isang mapanuring kislap ang dumaan sa mga mata ni Malia. "Sinusubukan mo lang magtago ng isang bagay na nararamdaman mo."

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.

ABANDONADONG BODEGA Malamig ang hangin sa loob ng abandonadong bodega—amoy kalawang, langis, at lumang kahoy. Ang ilaw ay galing lang sa iilang bumbilyang nakasabit sa kisame, kumikislap-kislap, parang nanunukso sa kaba na gumagapang sa dibdib ng mga nakakulong.