Matigas Na Ubo Ng Bata นิยาย & เรื่องราว

matigas nitong usal, sabay takbo ng napakabilis. Mabilis na umunat ang kamay ni Mauren, hinahabol ang nagmamadaling pagkatakbo ng anak niya. Ang mga salita ng bata, ay parang isang matalim na sibat na tumutusok sa puso niya. Ni hindi niya inaasahan ang gayong pag-aalburoto, ang biglaang pag-usbong ng sama ng loob sa puso ng kanyang anak.

Sa halip na bumalik sa ginagawa kanina ay tinabihan niya ito para samahan manood. Bahagya siyang nanigas nang sumandal ang bata. Nakapikit na ang mga mata nito habang subo-subo ang cookies na kinuha niya kanina sa pantry. Nanginig pa ang kanyang kamay nang binuhat niya ito para sana ilipat sa kama. Hindi pa man siya nakakatayo ay pumulupot na ang maliliit na braso ni Matt sa kanyang balikat at sumobsob ang mukha sa may leeg niya.

Ma-attitude lang talaga, talo pa bata kung mag-alburuto. Dinagdagan ko na iyong sinandok kong pagkain sa kanya. Buti na lang din at mahilig siya sa nilutong kong Sinigang na Hipon kaya walang problema. Pinaghimay ko na siya at ako na rin ang nag-subo sa kanya ng pagkain kasi nakakahiya naman. Akala mo bata kung makaasta. Talo pa may anak akong mas malaki pa sa akin.

Pagmamakaawa ng bata. Imbes na maawa ang ina ay pinalo pa nito ng isang matigas na kahoy sa bandang paa ang batang lalake kaya napadaing ito at tuluyan nang napaluhod dahil sa sakit. "Ang tigas rin talaga ng ulo mo e, no? Sinabi ko nang ang Tita Fely mo na ang mag-aalaga sa'yo! Nakahanap na ako ng mayamang asawa na hindi kasing batugan ng ama mo! Wala na rin akong pakialam sayo'ng bata ka dahil simula nang ipinanganak kita ay nagkanda-leche na leche ang buhay ko! Dapat nga noong buntis pa lang ako ay ipinalaglag na kita pero magpasalamat ka at binuhay pa kita."

Malumanay niyang sinabi dahilan upang magningning ang mata ng bata at kapagkuwan ay gumuhit ang ngiti sa mga labi nito. Nang matapos mag-order ay naghintay lamang sila ng ilang minuto at kumain na. Maganang-magana ang mga bata, umusog pa nga ang kambal upang subuan ang batang babae ng hipon, pasta at gulay na siya namang tinatanggap nito. Lobong-lobo ang magkabilang pisngi nito sa dami ng isinusubo rito. “Boys, one food at a time. The little girl couldn't handle too much,” nakangiting paalala ni Luna sa mga anak na nangingiting tumango.

“Lumabas ka!” “Tumakbo ka pa, lulumpuhin kita, hayop ka!” Parang naparalisa si Margaret sa kaba. Pero alam niyang wala na siyang oras para magtago. “Hindi na kami makakatakas...” Nagpakatatag siya, ngumiti sa bata, at saka tumakbo pababa ng damuhan—nang buong lakas. Nagulat ang mga humahabol. Hindi nila inaasahang may matandang kasama ang bata.

Ano ring trip nito? “Are you okay? Are you hurt?” tarantang aniya habang sinusuri ang bata. May kinuha siyang isa pang puting gloves na maliit at isinuot din iyon sa kamay ng bata. “Didn’t I tell you not to remove your gloves and do not leave out my sight?” malamig na tonong gawad niya habang nakatingin sa bata na ngayon ay tila iiyak nanaman.

Ang mga labi ng bata ay nagsisimula nang mamaga at mangitim dahil sa kakulangan ng oxygen. "M-Mommy... hindi ako... m-makahinga..." garalgal at hirap na hirap na iyak ni Zion, ang mga mata nito ay nanlalaki sa takot habang ang lalamunan nito ay tuluyan nang sumisikip. "Diyos ko! Zion! Tulong! Zeno, tulungan mo kami!" tili ni Celestine, nanginginig na niyakap ang bumabagsak na katawan ng bata.

Ang unang anak niya at baka ang huli na. Dahil sa mga lason na inilagay ni Mitena sa katawan niya noon, alam niyang unti-unting nasira ang matris niya. Hirap na siyang magbuntis pero lumaban pa rin ang bata at dumating iyon sa kanya. Kaso nga lang hindi niya ito naprotektahan. “FUCK!”

Pagkakita sa kanya, agad na tumakbo ang bata at yumakap nang mahigpit sa kanyang binti, parang matagal silang hindi nagkita kahit ilang oras lang naman ang nakalipas. “Mama! Umuwi ka na po! Ang sarap po ng luto ni Lola, may sinigang na baboy at paborito nating gabi!” masayang kwento ng bata habang nakatingala sa kanya, ang mga mata ay kumikinang sa tuwa.