Mga Pangarap Sa Buhay Novels & Stories

Wala naman siyang masyadong pangarap dahil simple lang ang gusto niya. “Simple lang, kahit na hindi nabibili lahat ng gusto ko basta tahimik at payapa ang buhay ko. I don’t need expensive things dahil makasama ko lang ang taong gusto kong makasama habang buhay, sapat na yun para sa’kin dahil para sa’kin walang papantay sa isang pagmamahal. Kung meron ka nga lahat pero wala namang nagmamahal sayo, ano pang saysay ng buhay mo sa mundo diba? at least kapag may kasama ka, masarap mabuhay kahit na may mga pinagdadaanan minsan.” Nakangiti niyang sagot. Ngumiti naman sa kaniya si Aiden saka uminom ng inumin niya.

Marami pa akong gustong marating at maabot sa buhay. Unang-una na roon ang makapagtapos sa kolehiyo. Pero mukhang sa ngayon, ay malabo pa iyong mangyari. Sa estado kasi ng aming pamumuhay, ay parang malabo pa talagang matupad ko ang pangarap kong iyon.

Takot ang nasa dibdib ko, pero mas malakas ang pagnanais. Gusto kong makita ang mundo. Gusto kong maranasan ang buhay na hindi umiikot sa taniman at palengke. Gusto kong patunayan na hindi hadlang ang pinanggalingan para maabot ang pangarap. Kinabukasan, maaga kaming nag-empake. Isang maliit na maleta. Ilang damit. Lumang sapatos. Isang notebook na puno ng pangarap at plano.

"Noong bata ako, sa gitna ng basurahan, ang tanging pangarap ko ay ang magkaroon ng sapat na pera para makakain kami araw-araw. Pagkatapos, nang makuha ko ang tiket, ang pangarap ko ay ang magkaroon ng kapangyarihan para protektahan ang aking pamilya. Pagkatapos, ang iligtas ang isang siyudad, isang mundo, isang sansinukob." Tumingin siya sa mga mata ni Sarah Jane, ang kanyang uniberso. "Ngayon, isa na lang ang pangarap ko." "At ano iyon?" "Ang makita ang paglaki ng ating mga anak. Ang tumanda sa tabi mo. Ang magtanim ng mga halaman sa umaga at pagmasdan ang mga bituin sa gabi. Ang pangarap ko... ay itong sandaling ito."

“Limang milyon ‘yan. Imagine kung… kung magsusumbong ako, life-changing ‘yan.” Dumaloy sa isip niya ang mga pangarap—utang na mababayaran, bahay na maaayos. Napahalik siya ng konti sa labi, dahil parang hindi makatotohanan ang magiging kapalit ng isang larawan lang.

Sige nga, latagan niyo nga ako kung sinu-sino? Sa totoo lang, wala naman talaga akong eksaktong pangarap sa buhay. ‘Yong mga pangarap na kurso ba. Ang gusto ko lang kasi ay ang makatapos ng pag-aaral, makahanap ng trabaho, mabigyan ng pera ang mga magulang ko, at ma-i-ahon sila sa kahirapan. Idagdag mo na rin ‘yong pangarap kong mabilhan sila ng sariling lupa, bahay, at maayos na pamumuhay. ‘Yong pangarap ko… hindi na para sa akin, para na sa pamilya ko. Kabayaran man lang sa lahat ng kasalanan ko noon.

At sa isip niya, may nabubuong pangarap—isang buhay na hindi na kailangang itago, kundi ipagmalaki. ---

Sa pagkakataong ito, hinalikan ko siya nang may kaunting pagnanasa habang ito ay kunukulo sa loob ko na parang dumadagugdog na bukal. Ang pangarap na aking kinaroroonan ngayon ay ang buhay na gusto ko, at ang isa na malapit ko nang makamatan ng buo. Magkakaroon ako ng pagmamahal ng isang kamangha-manghang babae, kasama ang aking mga anak.

Bakit hindi ko man lang na-realize ang bagay na iyon? Napaayos naman ako ng upo at pabagsak kong hiniga ang sarili sa malambot na kama. Sa klase ng buhay ko ay talaga namang napakataas ng mga pangarap ko para sa sarili ko pero bakit? Bakit ako napunta sa ganitong sitwasyon? Naramdaman ko ang pagod na lumaban pa. Ano pa ang mabuhay ako kung tuluyang hindi ko na magawa pa ang mga gusto kong gawin sa buhay?

Ano ba talaga ang gusto kong mangyari sa buhay ko? Dati, sobrang klaro sa akin na pangarap kong maging Manga artist dito sa Japan. Pero dati na ’yun. Pangarap ko pa rin iyon pero sa dami na ng nangyari sa buhay ko, parang unti-unti ko na iyon kinakalimutan. Ngayon… gusto ko na lang ng payapang buhay. Iyong tanggap na ako ng pamilya ko. Iyong hindi ko na kailangan magtago at magpanghap. Sobrang simple lang pero sobrang labo ding mangyari.