Morning Prayer At Work Novels & Stories

Maingay ang paligid ng Véraise office sa umagang iyon. Mga empleyado’y abala sa kani-kanilang trabaho, mga telepono walang tigil sa pagtunog, at ang mga projector sa boardroom ay isa-isang naglo-load ng mga presentation para sa meeting ng araw na iyon.

Hangang maka pasok ay naka ngiti niya ring binati ang mga guards pati na rin ang ibang mga empleyado na ipinagtaka naman ng mga ito, madalas kasi ay hindi niya pinapansin ang mga iyon basta ay tuloy tuloy lang siyang papasok. Ngunit sa huli ay siya lamang ang nag taka dahil imbes na batiin siya ng good morning ng mga ito gaya ng tipikal na salitang ginagamit tuwing umaga ay pag ngiti saka siya sasabihan ng congralutations. Halos lahat yata ng mga empleyadong madaanan niya ay i co-congratualate siya, hindi niya naman malaman kung bakit.

Deliveries for me? "Tell them I didn't order anything." I instructed the guard. It's too early para masira ang araw ko. "Good morning Engineer." My employees greeted me, but I just looked at them. "My morning would have been good if all you have started working your ass already." I said coldy and everybody bow their heads. "Next time if I see all of you again here better prepare your resignation letters and leave. I don't need lazy employees in my company. Understood?"

May personal key rin ako nito para na rin double secured, kahit kase condo na, nanakawan pa rin, kaya mas mabuti na ang sigurado. At bilang isang anak ng CEO, kailangang imaintain ang kaayusan ng kompanya at palaging responsable sa lahat ng bagay kaya naman maaga akong nakarating sa kompanya. Kahit maaga rin akong nakakarating dito ay hindi ko pa rin talaga inaasahang maaga rin magsipasukan ang mga empleyado dito. Na tila ba mapapagalitan sila kapag hindi sila umaga ng pagpasok. Well, hindi naman ganoon kahigpit dito sa kompanya. As long as walang importanteng dapat ayusin, malaya ang mga empleyado sa mga gusto nilang gawin. "Good morning Miss Seferene." pagbati ng mga empleyado dito sa akin

Na para bang turo sila ng mga bossing namin dito na kahit sinong darating sa company ay kailangang binabati agad, mapa-umaga, tanghali, hapon o gabi man. “Good morning, Author Petalyn!” “Good morning din po!” “Good morning, Miss author!” “Good morning, Dasha & congrats po ulit!” Habang tumatagal ay mas dumadami pa ang bumabati sa akin sa company. Pagdating ko sa office ni Ma’am Julie Gianan, agad akong pinapasok ng secretary nito.

Maingay ang opisina ng Axion Prime Holdings sa umagang iyon. Sunod-sunod ang tawag, email notifications, at meetings na halos walang pahinga. Para sa lahat, ordinaryong araw lang iyon—mabilis, magulo, at walang tigil na trabaho. Pero para kay Arah, parang ibang mundo ang lahat. Nakaupo siya sa workstation niya, nakatingin sa screen, pero wala siyang nauunawaan. Paulit-ulit sa isip niya ang nangyari kahapon—parang ayaw siyang tantanan ng alaala.

From the 30th floor of the building owned by his family, Brylly is now standing in front of the glass wall inside of his office and enjoying the scenery outside wherein the sun is rising. Hindi pa sumisilip ang araw sa umaga ay nasa opisina na si Brylly. Minsan lamang siya inuumaga ng pasok kung may out of town siya o hindi kaya ay early meeting sa labas. Kaya nga’y ang mga empleyado niya ay nahihiya sa kaniya sa tuwing papasok silang late.

Hindi ko na alam kung alin ang uunahin kong ramdamin. Bigla akong umatras mula sa bintana. Mabilis akong naglakad palabas ng opisina. Halos patakbo na. Hindi ko alintana ang mga empleyadong muntikan ko nang mabangga. May narinig akong nag-“Good morning, sir,” pero hindi ko sila pinansin. Wala akong oras. Wala akong pakialam sa kanila.

Wala pa silang pahinga ni Mom from the trip kaya walang nagawa sina Tita but to let us go. Hindi ko na kinailangan pang mag paantok ng makahiga ako sa kama ko dahil agad akong dinala ng pagod ko sa mahimbing na pagkakatulog. Kinabukasan,ganoon ulit ang buhay ko.Gigising ng maaga para hindi mahuli sa trabaho.Sasabay kina Mom kumain ng breakfast tapos papasok ng opisina. Pagdating sa opisina ay mauupo sa swivel chair tapos harap nanaman sa monitor at mga papeles.Tanghalian lamang ang pahinga at ang paminsan-minsang snack.

Pinag-iisipan din niya ang mga susunod na workshop at seminars para sa mga empleyado, pati mga planong i-launch na bagong incentive program para sa mga top performers. Sa bawat pagtipa niya ng keyboard at pagsusulat ng notes, ramdam niya ang mapayapang ritmo ng araw. Ang tanging tunog ay ang mahinang pag-ikot ng air conditioner, ang pagpatak ng lapis sa papel, at ang malumanay na tugtog mula sa speaker na nasa sulok ng opisina—isang instrumental playlist na nagpapagaan sa damdamin. Paminsan-minsan, dumadaan ang mga empleyado sa hallway, maririnig ang mahihinang pag-uusap at tawa, tanda na unti-unti nang bumabalot ang diwa ng Pasko sa Everest Corp.