My Family's 소설 & 이야기

Ang mahalaga ay ang pamilya ko ay nasa tabi ko, at gagawin ko ang lahat para protektahan at alagaan sila. Ang gabi ay naging tahimik, ngunit alam kong hindi ito ang katapusan ng mga pagsubok. Handa akong harapin ang kahit anong mangyari para sa kinabukasan ng aming pamilya. Aubrey's POV Linggo, Family Day. Kasama si Mom, kaming apat ay pumunta sa isang restaurant na pag-aari ng Gustav para sa tanghalian.

Ganito ang pamilya namin. Kapag may isang nasasaktan, parang lahat kami apektado. Kapag may isang lumalaban, buong pamilya ang nakasuporta. At kahit minsan ay sobrang overprotective nila, hindi ko iyon ipagpapalit sa kahit ano. Because that's how we are. We don't just love each other. We genuinely care about each other.

Masaya kong sabi. "Simulan na natin ang family day natin." At sabay-sabay kaming naglakad palabas ng gate, puno ng ngiti at simpleng kasiyahan na hindi kayang tumbasan ng kahit gaano kalaking halaga ng pera.

wika nito. Kumunot naman ang noo ko dahil sa sinabi ni uncle. “Sino ang pamilya na sinasabi mo?” Tanong ko dito. Tinigil ko din ang sasakyan ko dahil naka red light na. “Moore Family, kilala sila sa kanilang klase ng kumpanya. Oil company..” sagot nito. “Ako na bahala mula dito..” sagot ko at binaba ko na ang tawag ni Tito, tinawagan ko naman si Prince na agad sumagot.

Ayaw pa nga sana nilang pumayag na umalis ako sa puder nila kasi daw mami-miss nila ang kambal at wala daw'ng mag-aalaga sa mga anak ko pag nasa trabaho na ako. Hindi ko man sila magkadugo pero pamilya na ang naging turing ko sakanila. Kahit hindi ko sila kadugo hindi nila ako hinusgahan at nilaitlait. Hindi kagaya sa pamilya ko na kadugo ko mismo ay hinusgahan ako at tinawag-tawag ng kung anong masasakit na salita. Family is not about blood. It's about who's willing to hold your hand when you need it the most.

Pinuno ko ng sariwang hangin ang aking baga, habang nakatanaw sa malawak na farm na pagmamay-ari ng aming pamilya. Madaming negosyo ang pamilya ng Daddy ko. At lahat ng ito ay iniwan niya sa aming mga magkakapatid. Iba-iba ang aming mga ina, pero magkakasundo naman kahit paano. Tanggap at mahal ako ng mga Kuya ko.

Ito ang literal na mapapasana all ka sa angkan na ito. Na-amaze lang ako dahil kami maliit lang ang family namin sa Mindanao. Pero sila parang isang barangay ang angkan at ang cool nilang lahat. Ganitong pamilya ang masarap kasama dahil nagtutulungan sila. Hindi nakapagtataka ang successful nilang lahat.

" Sige aasahan ko yan Mesh," Maliit lamang silang pamilya pero napakadaldal nila shh! Akalain niyo yan ganyan lang sila magsasalita, parang normal lang na tao. Makaka sana all talaga, sana all ganitong pamilya. Kami, ewan di ko natatandaan kung kailan kami huling lumabas ng buong pamilya, kahit nga sa pagkain sa bahay di kami magkakasabay. Laging ako lang nag iisa.

MINSAN may mga bagay talaga na kaya mong paghirapan para sa pamilya mo. Kahit nakakapagod man basta may dedikasyon ka, wala kang mararamdamang pagod. Palagi kong inisip ang pamilya ko kahit nasa CR ako iniisip ko pa rin sila. Ganyan ako ka-family oriented. Sabihin na lang natin na pasaway ako minsan pero matulungin naman ako hehe.

Tatlong libong pamilya. Biglang pumasok sa isip ko ang pamilya ko. Ang tatay kong masipag. Ang nanay kong mapagmahal. Si Junjun na laging nagtatanong kung kailan kami kakain ng masarap. Hindi ba't ganoon din ang pamilya ko? Hindi ba't isa lang kami sa tatlong libo na walang kalaban-laban? Ngunit ang pumatay sa pamilya ko ay ang kanyang ama. Hindi siya.