Old Book Pages Mga Nobela at Kwento

Parang bawat pahina ng librong iyon ay may alam na sikreto—at pinipiling manahimik. Hawak ko ang folder. Makapal. Dilaw ang gilid ng mga papel, parang matagal nang inilibing at saka lang muling hinukay. Pakiramdam ko, mas mabigat pa ito kaysa sa buong katawan ko. Mas mabigat pa kaysa sa mga taon ng pananahimik, pag-iwas, at pagpapanggap na hindi ko naririnig ang mga bulong ng nakaraan. Hindi ko siya tinitingnan.

May isang maalikabok na dilaw na leather book sa kanyang harapan. Dahan-dahang hinipan ni James ang alikabok sa aklat, at inihayag ang mga salita sa ilalim. Banal na Gabay sa Pill Crafting! Habang nakatingin sa libro, nakaramdam ng pagkamausisa si James. Alchemy book ba ito? Naglalaman ba ito ng lahat ng uri ng mga recipe? Dahan-dahang kinuha ni James ang libro. Pero nang maramdaman niya ang libro, bigla na lang itong nag-aapoy. Sa loob ng ilang sandali, ito ay Binawasan sa mga abo.

Nakakagulo ng damdamin. Tahimik ang paligid. Ang mga dingding ay may bahid ng alikabok at panahon. Sa isang gilid, may estanteng punong-puno ng mga lumang libro—may mga pahinang nakausli, may sulat-kamay sa mga gilid, may mga pahinang tila niluha ng alaala. Sa mesa, isang lumang pluma, isang kupas na antique lampshade. At sa itaas ng kabinet… isang painting. Isang babaeng nakaupo sa baybayin.

Mula nang bumalik siya, hindi pa ito humalik, hindi pa siya niyakap ng tunay — laging parang may distansiya. At higit sa lahat, ang salamin. Tuwing tumitingin siya ro’n habang nandiyan si Rohan, may laging delay. Minsan, tumitingin siya, pero ang repleksyon ni Rohan ay nakangiti kahit sa tunay, hindi. Kinabukasan, bumaba siya sa library ng mansion. The same ancient books still lined the walls, thick with dust and whispers of old bloodlines. Habang nililipat niya ang mga pahina ng isang lumang journal, natigilan siya sa isang pahina na may nakasulat sa lumang tinta:

Mga lumang librong nakaayos sa naglalakihang istante sa magkabilang gilid. Napakaraming libro at mukhang itong ensiklopedya sa kapal. Isa pa, matitigas na papel ang pabalat ng mga ito. Sinubukan kong basahin ang mga titulo ngunit hindi ko maintindihan, siguro'y ibang lengguahe ang ginamit nila. Sa kabuuan, halos kulay kayumanggi ang pumupuno sa buong kwarto.

Binuklat niya na ito at inilipat ang mga pahina. Malaking ngiti ang pinakawalan niya nang makitang may sulat na ang aklat na kanina ay blangko. 'Di lang iyon, mayroon pang mga larawang nakaguhit nang ilipat niya ang ibang mga pahina. "Saan pala nanggaling ang mga aklat sa silid na ito?" tanong niya kay Hogan.

Ibang-iba ito sa nakita kong libro noon nung nabubuhay pa ang Senyora Varrella. Nasa kalagitnaan ako noon ng pag-aaral kung paano magsulat at bumasa, nasa Kapital pa kami ng Dayura. Nakita ko noon ang napakalumang libro. Halos ang pahina'y maari nang mapunit kung hindi iingatan ang paghawak sa mga pahina niyon.

Nagsusulat na lang siya ng mga nobela at ipinapasa iyon sa isang publishing company kung saan isa siyang contract writer. First year college pa lang siya ay may published novel na siya. Hindi niya iyon inaasahan dahil ang habol lang naman niya noon ay ang critique ng editor. Na-publish ang libro niya pero hindi na iyon nasundan dahil naging busy na siya sa pag-aaral at trabaho. Ngayon lang siya naging libre at hawak na niya ang kanyang oras. “Bukas mo na lang tapusin `yang sinusulat mo.” Tumayo si Poppey at lumapit sa kanya. Nanuot sa ilong niya ang Issey Miyake na perfume nito.

That old woman, aish. Unti-unti kong binuklat ang aklat. Nanginginig ang mga palad kong hinawakan ang mga lumang pahina. Bawat page, parang tinatambol ang puso ko. Halos lahat ng nasa loob ng libro, lahat ito naranasan ko. Napasinghap ako nang magliwanag na naman ito. This time, hindi ako agad hinigop. Walang pwersa ang naghahatak sa akin papasok. Napakunot ang noo ko. Bakit?

Matapos ang ilang oras ng masusing paghahanap at pagbabasa sa loob ng lumang bahay ng mga Tagapangalaga ng Kasaysayan, hawak na nina Lyka at Alejandro ang mga piraso ng katotohanang matagal nang ibinaon sa limot. Ang mga lumang sulat, mga talaan ng tawag, at mga kopya ng mga mensaheng sadyang binago ay nakalatag sa ibabaw ng isang malaking mesa. Ang bawat pahina ay nagsisilbing patunay na ang lahat ng pagdududa, sakit, at paghihiwalay nila sa loob ng dalawang taon ay hindi bunga ng pagbabago ng damdamin, kundi bunga ng maingat na pagpaplano ng isang taong puno ng inggit.