Novel & Cerita Pag Ibig Sa Bayan Tula

Walang nasabi ang ilang mga tao sa mga salitang binitawan niya. Patuloy na sinabi nang babae, "Umutang siya ng isang milyong dolyar, yun ang tunay na pera ko sa mundo, at nilabas ko yun para lang waldasin sa bayan! Sa tingin niyo ba tumutubo lang ang pera sa mga puno? Sa tingin niyo ba hindi ko alam kung paano gamitin ang isang milyong dolyar ko para makapagpakain o makabili ng bahay? Kung gusto niyo siyang kunin, hindi ako papayag kahit anong mangyari!"

"Loka! Ilang text na kaya ang pinadala ko sa'yo pero hindi ka nagrereply. Iyon pala ay kasama mo si papa mong galanti. Bilyonaryo 'yon diba?" "Oo, bilyonaryo nga s'ya kaya mapera," sagot ko. "Sige lang, paikotin mo pa para mas marami kang pera," Aniya sa akin habang wala akong pakialam na nagbibihis sa harap n'ya.

Naghinala siyang baka kinukutya siya nito. “Ano pa ang ibang tula na alam mo?” tanong muli ni Elara. Muling bumigkas si Yana… “Sa bukid na luntian, sa ilalim ng araw, Pawis ng magsasaka’y tila gintong tanaw; Sa bawat butil na sa lupa’y ibinaon, Buhay ng bayan ang siyang tinutugon.” Tinapik ni Elara ang ulo ni Yana at sinabi..

Ibig niya itong makasama. Ibig niya itong makilala. Ibig niyang alagaan ito. Ibig niyang protektahan. At ibig niyang ibigin siya. Ang baduy mo, Zacharias Zapanta! "Di oorder tayo ulit," nakangiting sabi niya rito.

--- Ang Paglalakbay Patungo sa Liwanag Sa huling bahagi ng kabanatang ito, si Adrian ay nakatayo sa harap ng isang malaking pagtitipon sa bayan. Ang mga tao ay nagtipon upang magdiwang at magpasalamat sa lahat ng mga pagsusumikap. Ang bayan na dati'y puno ng lungkot at pagkatalo ay ngayon ay puno ng saya at pag-asa.

Bahagya pa itong napaatras. Ang pangit na nga nang bisugong 'to nag hahanap pa nang gulo! Mahigpit ang hawak nito sa ‘kin na ikina sama nang tingin ko sa lalaking mukhang bisugo. “Hindi kami mag babayad sa utang ni Papa at tsaka, Hindi kami ang umutang n’yan. Matagal nang patay si Papa, kung gusto n’yo si Papa nalang ang singilin n’yo at hukayin n’yo sa libingan n’ya.” aniko na ikina tiim bagang nito.

Nakakalungkot isipin na noon, mahal na mahal ng mga magulang nila ang bayang ito, pero si Tito Peter, hindi na makapaghintay na makaalis. At ngayon, sila pa ang nakatira sa pinakamalaking mansyon sa bayan at nagpapatakbo ng negosyo ng mga magulang nila. Kung alam lang sana nilang may problema na pala sa pera noon, sana hindi iyon nangyari. Pero napaka-bata pa nila noon para makatulong. Wala naman sanang problema kung naghirap sila, basta ang kapalit ay buhay ng

Niyakap ako ng mahigpit ni Tanya at pinakalma. " Bestie, ikaw iyong babaeng kilals ko na palaban sa hamon ng buhay. Kaya hindi ako sanay na malungkot ka." Malungkot na wika ni Tanya. " Salamat,bestie. Paano ba iyan, ikaw na muna ang mag-apply sa LS. Kailangan ko munang umuwi sa Bulacan. Kawawa naman si papa..." Naiiyak ko na naman sambit.

Huminto siya, pinahid ang luha, at muling idinikit ang pluma sa papel. “Kung sakaling maalala mo ako balang araw, sana hindi bilang asawa na nagdulot ng bigat, kundi bilang batang babaeng nagmahal sa’yo nang buo, kahit pa hindi siya minahal pabalik.”

sagot ko, “ang nagturo sa akin na ang tunay na yaman ay hindi nakatago sa mga bangko o nakatambak sa mga bodega. Ang tunay na yaman ay ang pagmamahal na ibinibigay mo at ang kapayapaang dala mo sa aking puso.” Ang aming kwento ay hindi kwento ng perpektong pag-ibig na walang pagsubok. Ito ay kwento ng dalawang pusong nagtagpo sa kabila ng pagkakaiba, na naharap sa panghuhusga at pagdududa, ngunit sa huli ay pinatunayan na ang tunay na pag-ibig ay kayang gibain ang anumang pader na itinayo ng lipunan.