Novel & Cerita Pamilya Tula Tagalog

agaw ko sa atensyon niya. Ngumiti siya sa akin. May mga pangkulay na rin na nagkalat sa mukha niya. "Our family. This dad." Itinuro niya ang isang lalaking tikwasang kilay habang nakasimangot. Hindi ko maiwasang matawa sa hitsura ni Alejandro." This is you." Itinuro naman nito ang isang babaeng may malaking tiyan. "You have a big tummy because you are pregnant and I will gonna have a sibling soon. This is me." Turo nito sa batang nasa gitna namay hawak sa magkabilang kamay namin ni Alejandro. "And this is Mommy Nat," medyo lumungkot ang boses nito nang bangitin ang pangalan ng tunay niyang ina. "She is an angel now, watching us." Hinagod ko ng marahan ang buhod niya. "Yeah, she is an angel."

"My mom taught me how to speak Tagalog every night." Napa-palakpak si Tatay at napahawak sa kanyang dibdib. "Naku, mabuti naman, apo! Akala ko talaga ay magdudugo na ang ilong ko sa iyo bago tayo makauwi ng Pilipinas!" Sumabog ang malakas na halakhakan sa buong hapag-kainan. Maging ang mga tauhan at serving maids sa gilid ay napapangiti sa kapilyuhan ng aming pamilya.

“Y-Yes, baka sa katapusan ng buwan siya makipagkita sa atin.” “Really?” she said excitedly. “I can’t wait to meet your brother. Sa apat na buwang relasyon natin, wala pa akong nakikilala kahit isa sa kamag-anak mo. Tapos, heto tayo at ikakasal na agad.” “I told you, my parents are dead already. Si Kuya Poll na lang ang immediate family ko na mas ginustong manatili sa... sa probinsiya.”

Napangiti ako sa sarili pero agad rin itong naglaho at napalitan ng mapait na ngiti sa labi nang maalala ko si mommy. Noong bata pa lang ako ay nagkaroon kami ng family vacation, kasama ko sina mommy at daddy pumunta kami sa isang sikat na resort, Isang gabi habang nilulublob ko ang aking mga paa sa tubig ng swimming pool ay bigla na lang dumating si mommy at sinabing, "Gusto mo ba matutong lumangoy Quinlee anak?" Nakangiting sabi ni mommy. "Opo mommy!" Masayang sagot ko.

Kahit mga simpleng bagay ay masaya na kami basta ang mahalaga ay sama sama kami. That's what our grandfather taught us-money is important but family is importanter. Ay joke, everything pala 'yon. "Sarap ng tulog mo Iya ah? Tulo laway ka pa." Pangangasar ni Kuya Lance nang makaupo ako kaya inirapan ko na lang ito na agad niya namang ikinatawa. Alam ko namang nagbibiro lang siya dahil hindi naman tumutulo ang laway ko kapag natutulog.

Ang lahat ng tao ay nakatayo at pumalakpak, ang ilan ay umiiyak sa kagalakan, naalaala ang kapangyarihan ng pag-ibig, musika, at pag-asa. Sa selebrasyon, ang pinakamatanda at pinakarespetadong miyembro ng pamilya, si Beat Montenegro, apo ni Melody, ay nagsalita sa entablado. "Ang kwento ng aming pamilya ay nagsimula sa isang simpleng gabi, sa isang simpleng pag-ibig. Ngunit ang pag-ibig na iyon ay lumago, nagbigay-inspirasyon, at nagbago ng mundo. Nagsimula ito sa dalawang puso na naniniwala sa kapangyarihan ng pag-asa, at ngayon, ito ay nabubuhay sa bawat isa sa atin, sa bawat bata na tinutulungan natin, at sa bawat kanta na ating nililikha."

Hindi nalang siya umimik at medyo tumahimik . '' ,,anong pamilya kaba kung may pinagmamalaki ang pamilya mo then pwede ka sa pamilya namin .Pero kung wala layuan mo ang kuya ko '' may pinagmamalaki naman ang pamilya niya pero ayaw niyang sabihin at baka malaman nila naglayas siya .Ayaw niyang makarating sa kanyang magulang na nandito siya sa pinas habang inaapi . Kagalang galang siya sa kanila pero dito inaapi lang siya ng kahit sino .

Puno ng emosyon na salaysay ko at kita ko ang pagpakawala nito ng malalim na buntong hininga. "Do you really think sweety na ganoon mag isip ang pamilya ko? If you only knew the story of my parents and my Ate Natalie with her husband Kuya Alas, for sure hinding hindi mo iyan maiisip. My mom came from a poor family when he met my dad kaya kung may unang una man na makakaunawa sa sitwasyon natin, silang dalawa yon sweetheart." Mahabang salaysay niya sa seryoso ngunit madamdaming tinig kaya bahagyang napaawang ang bibig ko. Am I too judgmental? Para akong bigyang nahiya sa pinagsasabi ko.

“Pakawalan ka?” Laking gulat niya nang tumawa ang matandang lalake at nawala ang pagtataka na bakas sa mukha nito. “Munting binibini, sa tingin mo ba ay isa akong tanga? Ang Cabelo family ay isa sa mga Eight Reclusive Families! Kapag hinayaan kitang makabalik sa inyo, pakakawalan ba ako ng iyong ama?”

Ayaw kong kaawaan ang anak ko, ayaw kong ipakita sa kaniya ang emosyon na iyon. Dahil ang lahat ng iyon ay naranasan ko. Alam ko ang pakiramdam dahil nanggaling ako roon. Gabi-gabi, araw-araw palagi akong humihingi ng tawad sa kaniya. Patawad dahil ganito ang nararamdaman niya, patawad dahil hindi buo ang pamilya niya... Kaya palagi ko siyang binubusog ng pagmamahal. Dahil alam ko ang pakiramdam na palaging hinahanap ang kasiyahan ng puso at pakiramdam kung paano mahalin pabalik. "Mama ... It says family. A family, made up of Mama and Papa. Not mama, sisters and Father Theodore. I know they are my family but ..." Napayuko ito. Nagsimula nang magtaas-baba ang balikat.