Panicking Novels & Stories

Isadora na naging mabuti at nagtiwala sa kakayahan niya. Ipipikit na lamang niya sana ang mga mata upang umidlip na lang kaysa ang ma-stress sa byahe. “Walang kikilos ng masama!” ngunit pambubulabog kasi ng malakas na boses ng lalaki sa unahan kaya hindi niya naituloy. Ang inakala ng driver ng bus na sasakay lamang ay mukhang carjacker pala. May inilabas itong baril mula sa likod at itinutok sa mga pasaherong magpa-panic pa rin sana sa kabila ng sinabi nito.

Pangalawang sanhi naman ay iyong trauma sa relasyon o personal na sitwasyon, ang halimbawa naman nito ay pambubugbog, pang-aabuso, betrayal, rape, o abandonment. At ang pangatlo ay, Panic o Extreme Fear Response, dito naman kapag ang utak ay sobrang overwhelmed sa takot o gulat, puwedeng mag-"shutdown" ang access sa ilang alaala. Iyong utak kasi ng tao guys ay may natural na kakayahan na protektahan ang sarili mula sa sobrang sakit o trauma. Kapag hindi kayanin ng emosyon at mental state ang tindi ng nangyari, pinipili ng utak na "i-block" o kalimutan ang ilang alaala para mapanatili ang katinuan ng isip. Ibig sabihin, hindi dahil ayaw alalahanin ng tao—kundi dahil hindi pa siya handang hara

bakas sa mukha nito ang pag-aalala. Saka lang niya napagtantong may isang butil ng luha ang kumawala sa kanya. Agad niyang pinunasan iyon. "I'm okey."itinuon niya ang pansin sa ice cream na kinakain niya. She needed to calm and steady. Hindi dapat mapansin nito na may dinaramdam siya. "Are you sure? Masama ba ang pakiramdam mo? We can go home now para makapagpahinga ka na.."

anas pa nito at lumapit sa akin kinahihigaan at hinaplos- haplos ang aking mukha. “What happened?,” namamaos kung tanong sa kanya. “You had a panic attack and you passed out, but I felt relief now that you are out of danger!,” he muttered with sincerity and frailness in his eyes.

[What do you mean that you've mess up Audrey? Galit na bungad ng nasa kabilang linya. Gosh nakakairita talaga ang boses niya at grabe ah wala man lang hi or hello itong bruhang ito eh ano. “I don't know why pwede ba I had a panic attack earlier at hindi ko na alam ang mga nangyari pagkatapos noon” [Panic attack? Hanggang ngayon nangyayari pa rin sa'yo yan?]

Kung may natutunan man siya sa mga taong pilit niyang kinalimutan—sa mga sitwasyong muntik na siyang pumatay o mamatay—iyon ay ang isang simpleng katotohanan: Kapag nag-panic ka, talo ka. Kaya pinilit niyang ayusin ang sarili. Pinunasan niya ang pawis sa noo gamit ang palad, kahit nanginginig na ang kamay niya. Ramdam niya ang bigat sa dibdib, parang may nakadagan na bato, pero hindi siya pwedeng bumigay. Hindi pa. Dahan-dahan siyang naglakad patungo sa unang kwarto sa itaas.

Unfortunately, there's no medicine in my medicine kit. "Anong gagawin ko ngayon? Ang taas ng lagnat niya?" Hindi ko maintindihan ang aking sarili subalit sobrang kaba at pag-aalala ang lumulukob sa'kin ngayon. Like this situation is a matter of life and death. I'm literally panicking right now, which is not me. "Bakit ba kasi 'di pa tumitila ang ulan?!" Hindi ko siya pwedeng isulong sa ulan dahil baka mas lumala ang kondisyon niya. God! Ano bang gagawin ko ngayon!

Apat na pader, isang bintana. Nang subukan kong buksan, naka-lock. Bulletproof. Fortified glass. I’m trapped. Nanginginig ang kamay kong bumagsak sa gilid ko. Ramdam ko ang paninikip ng dibdib ko, parang unti-unting lumiliit ang kwarto. Hindi ako makahinga. Napaluhod ako, pinipilit pigilan ang panic attack na bumalot sa akin. I don’t know how much time passes. Minutes? Hours?

Kabanata 2 : Ang Lalaki Sa bawat araw na dumadaan, hindi ko sigurado kung ilang beses nga ba ako napaisip. I no longer knew how many times I feel nervous. How many times I have been paranoid. I can't think straight. Hindi ako makapag-isip ng maayos. Ang magkaroon ng isang bagay na kinakatakutan ko ang nagbibigay ng kilabot sa buong katawan ko.

Lumunok muna siya bago muling sinubukang magsalita. “P-Panic attack…” Sigurado siyang naramdaman na niya noon ang kasalukuyang nararamdaman. Hindi lamang niya maalala. Kung ano man ang nakapagpa-trigger ng panic attack na iyon ay hindi rin niya alam. “What?”