Panimula Ng Kwento นิยาย & เรื่องราว

At mukhang isa pa nga sa mga lalaking iyon ang nagkainteres sa pera at ngayon ay gumawa na lang ng kuwento. "Kung ipaglalaban ko na hindi ko itinulak si Anton at aksidente lamang ang nangyari, kailangan kong ikwento ang lahat." giit ni Amara. "Ngunit papaano ko magagawa iyon kung walang natatandaan si Anton at wala rin siyang patunay nang totoong pangyayari.?" si Amara na mismo ang nagbigay ng tuldok sa mga naiisip niya ngunit nalunod si Amara sa malalim na pag-iisip, lalong nagkakaroon ng pagkabalisa kaya hindi niya namalayan na ang niluluto niyang pagkain ay natuyuan na ng tubig at nasunog na.

Hindi bastang halik—isang halik ng pangako, ng pagmamahal, at ng panibagong simula. “Walang sinuman ang makakatalo sa kwento ng dalawang kambal na pinagtagpo ng trahedya pero pinag-isa ng pagmamahal,” sambit ng emcee habang ang background ay binabalutan ng romantic string ensemble.

Pinaupo nila ako sa gilid ng kama at sila naman ay umupo rin sa kama, nakaupo sila sa harapan ko ngayon. "Oum, anong klaseng kwento ba ang gusto ninyo?" Takang tanong ko. "Kahit ano po hehe!" Bakas sa mukha nilang excited sila ah. "Hmm, english story ba gusto ninyo?" Tanong ko at tumango-tango lang sila. "Okay, ang title nito ay Prince Ariel."

I cant find the right word to answer my own question. "Would you be my leading lady in our very own story? Hindi man ikaw ang unang karakter na nakasama ko sa kuwentong 'to... Pangako, ikaw at ikaw lang ang babaeng nanaisin kong makasama sa bagong kabanata na bubuksan ko at isusulat natin iyong magandang wakas sa dulo."

Pinahid ko ang mga luha sa'king mata at lalo na ang Isang balding Sipon na kanina pa tumutulo. *Sobs* Hindi ko na napigilan na umiyak ng malakas dahil sa narinig kong kwento, Iyak lang ako ng iyak habang nagki-kwento itong taong 'to sa harap ko. Hindi ko alam pero parang gusto kong paniwalaan ang mga pinagsasabi niya. Nakakalungkot ang kwento ng buhay niya.

kwento nito. Binalik ni Leonna ang tingin sa harapan, at nagpatuloy sa pagkwe-kwento gamit ang mahinahon at malamig na boses. "Nong sumali ako sa grupo nila ay marami akong natutunan. 'Don ko rin narealize na sa mundo pala na ginagalawan natin ay mas mabuti ng may alam kesa maging mangmang at hanggang sigaw lang kapag nasa punto ng panganib.

Kinikilig na kwento nito. Ang tagal namin nagkwentuhan ni ate Miracle. Pati love story ng mga lolo at lola nito, mommy at daddy ay kinuwento nito sa akin. Napamaang na lang ako sa love story ng mga nauna. Mas nakakamangha pala ang kwento ng pag iibigan nila.

"Gumagawa ka na naman ng mga kwento kwento. Bagay sayo maging story teller ang galing mo kasing gumawa ng kwento kwento." Tumawa siya, subrang lakas na tawa. Napapalingon na sa amin ang mga estudyante dito sa canteen. Kumukulo na ang dugo ko sa kanya! Nakakainis na siya! Sa tanang buhay ko ngayon pa lang ako nainis ng ganito. Bakit naman ako maniniwala sa kanya? Nagsinungaling na siya dati kaya bakit ako maniniwala sa kanya? Ang hilig niyang gumawa ng kwento-kwento, assumera rin ang isang 'to.

— Pero may isa ring bagay na malinaw— — Nandito sila. — Magkasama. — Sa hapag-kainan, unti-unting bumalik ang mga kwento. — “Naalala mo nung—” simula ng ina ni Bren. — At doon nagsimula ang pagbabalik ng mga alaala. — May halong tawa. May halong lungkot. — At sa bawat kwento— mas lalong nakikita ni Samantha kung sino si Bren noon.

Malamang mura kasi hindi naman maganda yung design. "Oo, mura lang talaga ang tela binibini." Sagot pa nito habang nagpuputol. "Ate, matanong lang. Nakarinig na ba kayo ng kuwento dito na may nakapasok na isang tao dito sa Pandora?" Tanong ko rito at biglang natigil naman ito sa pagpuputol at tumingin sa akin. "Ah, kasi ho, nabalitaan po namin. Hindi naman kami sigurado kung totoo ba yun o hindi dahil mukhang imposible yung mangyari." Palusot ko pa. Nakakatakot tumingin itong si ate, feeling ko bubugahan ako nito ng apoy anytime.